Nafarroako metalgintzako ordezkarien gaurko batzarrean edukiz guztiz husten ari diren herrialdeko metalgintzako hitzarmena iraultzeko hautua egin du LABek, are gehiago UGT eta CCOO sindikatuek, duela aste batzuk, aipatutako hitzarmena gehiago okertzen duen akordioa sinatu dutela ikusirik.
LABek argi du azken urte luzeetan Nafarroako metalgintzako hitzarmenak duen inertziarekin bukatu beharra dago. UGTren eta CCOOren gehiengoak ondorio garbi bat izan du eta erreferentziazkoa izan beharko zen hitzarmen bat, industria arloko herrialdeko bertze edozein hitzarmenarekin alderatuta hagitz urrun gelditu da. Errate baterako, ez ditu bajak konpentsatzen, 1.695 orduko lanaldia du eta soldatak ez dira ezta KPIren arabera eguneratzen.
Eta egoera horren aitzinean LAB ez da begirale huts bat izanen, ez da negoziaketetara inor kontuan hartuko ez dituen proposamen batzuk egitera joanen den sindikatu bat izanen. Proposamenak egingo ditu, noski, baina kaleak eta lan-zentroak astintzeko konpromisoa ere hartuko du, sinetsita baitago hori dela UGT eta CCOOren gehiengoa mantentzen duen (bien batuketa geroz eta txikiagoa bada ere) hitzarmen honen edukietan eragiteko modua.
Hautu hau ezinbertzekoa bilakatu da ikusirik, duela aste batzuk, aipatutako gehiengo “sindikal” horrek sinatutako akordioa eta bere egiteko moduak. Bi bilera eskasen ondotik, UGTk eta CCOOk aldi baterako kontratazioak, hau da, prekarizazioa, 6 hilabeteetatik 12 hilabeteetara luzatzea adostu dute. Hau ez da inondik inora sektoreak behar duena. Egonkortasuna eta lan baldintzen duintzea da sektoreak behar duena, are gehiago hitzarmen honen pean gehien bat dauden lantegi txiki horiek.
Norabide horretan aurkitu nahi duenak bere ondoan izango du LAB. Hitzarmena are gehiago okertu nahi duten horiek parez pare aurkituko dute.