Juan Mari Aburto kontseilariak beste behin ere politika sozialak aurrera eramateko finantziazio-ereduaren inguruan eztabaida egitea planteatu du. LABek argi du, sistema fiskal justu eta progresiboa izanen badugu derrigorrezkoa da erreforma sakon bat egitea, orain arte PNV-ek egin duenaren kontrakoa.

Bai, zerbitzu sozialak eta babes sozialerako sistemari buruz hitz egiteak zergei buruz hitz egitea dakar, baina modu zabalean: zein eredu fiskal behar dugun, kontuan hartuta oraingoak mugak dituela. Derrigorrezkoa da erreforma oso sakona egitea, sistema fiskal justu eta progresiboa izanen badugu. Hain justu, orain arte PNV-ek egin duenaren kontrakoa, beti ezetz esan dienean “gehien duenak gehiago ordain dezala” bezalako proposamenei.

Aburtoren kezka sinesgarri izan dadin, PNV-ek erraza dauka. Atzera egin eta zuzendu haiek onartutako erreforma guztiak ekonomikoki hobekien daudenen, kapital errentaren eta enpresen onuren alde. Beraz, hitz eta iragarpen gutxiago, eta erabaki zehatz gehiago.

Gogoratu beharra daukagu EAEko gastu soziala Europakoa baino 5 puntu txikiagoa dela; eta presio fiskala, 7 puntu txikiagoa Europa Batasunekoa baino. Bistan da errekurtso ekonomikoak biltzeko gaitasuna eskasa dela zerbitzu publikoak eta prestazio sozialak bermatzeko Europan bezalaxe.

Deitoratzen dugu PNV-ek nola aurkeztzen duen gastu soziala, gainkarga bat bailitzan guztiontzako. Agian bere helburua da oinarrizko prestazio sozialak mugatu eta kopagoa handitu. Egia balitz eskubide sozialak (osasuna, hezkuntza, babes ekonomikoa, mendekotasuna,…) bermatzeko gogoa eta erabakitasuna dagoela, bidea argia da: erreforma fiskal sakonak Euskal Herriko lurralde guztietan.