Beste eserialdi bat egin dute Bizkaiko Foru Aldundiaren egoitzaren aurrean, euren lan baldintzen defentsan. Astelehenean ekin zieten lanuzteei.
Blog Page 770
Osakidetzako Emergentziak zerbitzuak bidezko lan-baldintzak eskatu ditu Eusko Legebiltzarrean
Osakidetzaren Emergentziak zerbitzuko Langileen Batzordeak, LAB, ELA, CCOO, SATSE, ESK, SME eta UGT sindikatuekin batera, Eusko Legebiltzarraren aurrean elkarretaratu da Gasteizen.
“Zerbitzuko Zuzendariak errealitatea ukatzen du eta errespetua galdu digu. Zuzendaritza honek negoziatzeko gaitasunik ez duela uste dugu eta, horregatik, Osakidetzako Giza Baliabideetako zuzendaria den Juan Carlos Sotorekin elkarrizketak hasteko eskaria egin dugu”, adierazi dute sindikatuek.
Langile Batzorde guztiaren oniritziarekin, defizitarioa zen 2018ko egutegi inposatua gaitzesteko mobilizazioak abiarazi ziren. “Langileon parte-hartze eta babesari esker, egutegiok atzera botatzea lortu zen. Horrekin batera, egungo arazo eta ezinegonei konponbidea emateko, zuzendaritzarekin bilerak hasi genituen”, azaldu dute sindikatuek.
Emergentzietako zuzendaritzak, zerbitzuaren egoera guztia berraztertzeko konpromisoa hartu zuen. Langileen Batzordeak, prozesu horretan, gutxienez honako gai hauek defendatu nahi zituen:
• Emergentzietako osagarria langile guztientzat.
• Koordinazio eta erantzukizun osagarria, koordinazio lanak egiten dituzten langile guztientzat. Manutentzioa, ordutegia eta atsedenak.
• Aldi baterako langileentzat egonkortasuna.
• Urteko egutegiaren negoziazioa.
• Informazioa transmititzeko denboraren aitorpena (txandartekoa)
• Formakuntza jarraia ugaritzea, lan orduetan izanda.
• Sakabanatze geografikoa, egutegiagatik, base batetik bestera ibili behar dutenentzat.
• Laneko arropa egokia.
• Lanpostu funtzionalen berrikuspena eta balorazio objektiboa. Emergentzietako arriskuagatiko balorazioa kontuan hartuz.
Martxoaren amaieran, sindikatuek negoziazioak apurtu zituzten. Izan ere, Emergentzietako Zuzendaritzak ez zuen txandartekoa aitortu nahi, dagoeneko langile guztiek egiten duten arren. “Beste gaiak lantzen jarraitzeko gutxienekoa zen txandartekoa eta ez gerenteak bere eskutitzean aipatzen dituen hiru gaietan bakarrik”, argitu du Emergentzietako Langileen Batzordeak.
“Negoziazioen hausturaren ondoren eta Emergentzietako Zuzendariaren errespetugabeko jarrera manipulatzailea ikusita, protesta ekintzekin jarraituko dugu bidezko lan-baldintzak eskatzeko”, ohartarazi dute sindikatuek.
Bi greba egun GS-Hydro enpresak soldatak jaisteko duen asmoaren aurrean
Abanto-Zierbenako El Campillo poligonoan dago kokatuta GS HYDRO S.A.U. enpresan eta 37 langile ditu Bizkaia, 230 Espainiako estatuan eta 1.000 baino gehiago mundo osoan. LABeko 5 ordezkari ditu egun.
Greba eta bihar, maiatzaren 30ean eta 31an, greba egiten ari dira zuzendaritzak kontsulten aldia hasi nahi duelako soldata %15 jaisteko. Kontzentrazioa egin dute BECen, makina-erramintaren azokaren atarian, 10:00etatik 12:00etara.
Zuzendaritzak soldata jaistea erabaki du, Estatuko gainontzeko langileen mailara, euren lan-baldintzak prekarizatu eta estatalizatuz.
LABetik gogoan hartu nahi dugu gaur, maiatzaren 30ean, mobilizazio konfederala egiten ari gara prekarizazio modu honen kontra.
Gogoratu behar dugu enpresak 2018 honetarako eskarien kartera zabala duela, eta bi ontzi ari dela eraikitzen ASTANDER edo BALENCIAGAn. Nabarmendu nahi dugu GS HYDRO S.A.U., INTERPUM GROUP S.p.A.ren barruan dagoela, 5 kontinenteetan presentzia duen multinazionala. Iaz, emaitza fiskal izugarriak izan zituen. 1.197 milioitako salmenteak izan zituen eta 247 milioitako irabaziak. Horrela, 65.000 euro murriztu nahi dituzte langileen nominetan, hau da, taldeko irabazien %0,026.
Arrazoi guzti hauengatik, langileek ahobatez erabaki dute patronalaren bidegabekeria honi aurre egitea, soldata- jaitsiera proposamena bertan behera uztea exijituz eta enpresa ituna negoziatzea ere, enpresaren irabaziekin bat etorriko litzatekeena.
Nahikoa da irabaziak dituzten enpresek are gehiago irabazi nahi zituen langileen kontura, eta Espainiako estatuko lan-baldintzak inposatzen ahalegintzea.
Borroka eta mobilizazioan jauziak emateko prest gaude lan istripuak eta horren atzean dagoen prekarietatea lehen mailako arazo politikoa bilakatu arte
Atzo jakin genuen Orozkoko Arriberri harrobian Arcanor enpresako 54 eta 47 urteko beharginak istripu larria izan zutela makina batek harrapatu ondoren, langile larri zaurituak Gurutzeta erietxera eraman zituzten. Bart iluntzean hil egin da langileetako bat. Ostiralean elkarretaratze batera deitu du euskal gehiengo sindikalak, 12:00etarako, Orozkoko plazan.
Lehenik eta behin LAB sindikatutik gure elkartasuna eta babesa adierazi nahi diogu hildako langilearen famili eta gertukoei, halaber zaurituta dagoen behargin familiari elkartasuna adierazi nahi diogu.
Azken heriotz honekin 21 dira gutxienez Hego Euskal Herrian hildako langileak eta salatu behar dugu heriotz guztiek faktore amankomun bat dutela oinarri prekarietatea. Lan istripuak ez dira kasualita kontua, enplegu eta lan baldintza kaxkarrak, azpikontratazioa, behin-behinekotasuna eta egiazko prebentzio ezaren ondorio zuzena dira .
Lan istripuek erantzule zuzenak dituzte. Alde batetik patronala, irabazi ekonomikoak lehenesten dituena langileen segurtasuna eta bizitza baino, Bestetik administrazioak, egoera honen konplize bilakatu direnak. Prebentzio egiten dutela diote, baina darabiltzaten politikek berekin dakarte lan baldintzak hondatzea. Argi dago ez diotela prekarietateari aurre egin nahi. Prekarietatea handitzen eta zabaltzen ari da, lan baldintzak ez dira hobetzen, kaxkartzen ari dira.
Gaur egungo egoera mugiarazteko, istripuak ekiditu nahi badira, lan baldintzak ezinbestean hobetu behar dira. Borroka eta mobilizazioan jauziak emateko prest gaude lan istripuak eta horren atzean dagoen prekarietatea lehen mailako arazo politikoa bilakatu arte.
Azkenik dei egiten dugu langile klaseari antolatuko diren mobilizazioetan parte hartzeko.
Arcanor enpresako langileen oharra
Atzo, Arcanor enpresan makina bat konpontzen ari ziren bi lankide larri zauritu ziren. Ospitalera eraman behar izan zituzten eta ospitalean bertan larrien zegoen langilea hil zen.
Gaur, Arcanorreko langileek asanblada informatiboa burutu dugu enpresan bertan eta dolumina adierazi nahi diogu hildako langilearen familiari, beraiekin bat egiten dute holako momentu garratzetan. Aldi berean, larri zauritua geratu den langilearen familiari indarrak bidali nahi dizkiogu eta bere egoera onera itzuliko duela espero dugu.
Era berean, gaur ez dugu lanik egingo dolua eta hurkoen artean egoteko momentua dela erabakita, horrela adierazi diogu enpresari eta prentsa ohar honen bidez horrela adierazten diogu jendarteari.
Izan ere, aurrerantzean, larri dagoen lankidearen egoera argitu ahala, elkartuko egingo eta atea irekita utzi dugu ekimen berriak aztertzeko.
“Estatalizazioaren eta prekarizazioaren kontrako borroka indartuko dugu sektore eta enpresatan”
Lanuzte eta mobilizazio eguna deitu dugu gaurko, sektore guztietan eta Hego Euskal Herriko lau herrialdeetan. Hitzarmenen estatalizazioak dakarren lan baldintzen prekarizazioa salatu eta hemen lan egiten badugu, gure lan-baldintzak hemen erabaki behar direla aldarrikatzea izan da antolatutako 135 mobilizazioen helburua. LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk hitza hartu du Oiartzunen, Alcampo merkataritza gunean.
"Estatalizazioa bere bidea egiten ari da; hedatzen ari da olio orbanaren moduan: gaur egun, langileen heren bat dago estatalizaziopean eta erdia arriskuan dago".
Garbiñe Aranbururen hitzak dira hauek, hitzarmenen estatalizazioaren aurka eta Lan Harremanen eta Babes Sozialerako Euskal Esparruaren defentsan gaur egindako mobilizazio egunaren barruan egindakoak.
Sindikatuko idazkari nagusiaren esanetan, "LABentzat hasieratik negoziazio kolektiborako euskal esparrua blindatzea lehentasunezko borroka izan da, jakinda lan erreformen eta prekarietatearen kontrako borroka hor ez dela agortzen. Horretarako, egon diren saiakera guztietan parte hartu izan dugu. Eta harrotasunez baina harrokeriarik gabe esan behar dugu 2017an EAEn sinatu zen Akordio Interprofesionala ez zela posible izango, aurrez sindikatu honek egindako lanik gabe, aurrez sindikatu honek erakutsitako ausardia eta determinaziorik gabe".
Garbiñe Aranburuk nabarmendu du asko direla Euskal Herrian aldaketa soziala nahi dutenak, asko direla eredu ekonomiko eta sozial bidegabeari ezetz esaten diotenak. "Eta are eta garrantzitsuagoa, asko gara aldaketa borrokatzen ari garenak: emakumeak, pentsionistak eta lantokietako borrokak ere ugaritzen ari dira", adierazi du.
Honela gauzak, gaurko mobilizazio eguna mugarri bat dela aipatu du, eta sindikatuak borrokarekin jarraituko duela berretsi du: "Estatalizazioaren eta prekarizazioaren kontrako borroka indartuko dugu sektore eta enpresatan, baita negoziazio kolektiboaren blokeoa gainditzeko borroka ere".
Lan Harremanetako eta Babes Sozialeko Euskal Esparruaren aldeko borroka ere indartuko du LABek, agenda politikoaren erdigunean kokatzeko asmoz. "Lan mundutik ere inboluzioaren aurrean erantzun sozial zabalerako eztabaida sustatu eta baldintzak sortuko ditugu", erantsi du Garbiñe Aranburuk.
LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranbururen interbentzioa:
Lan harremanetan ematen ari den estatalizazioa, estatu espainiarrean ematen ari den inboluzio politiko eta sozialaren baitan ulertu behar dugu. Asko gara, milaka eta milaka gara, 130etik gora, kontzentrazio gune desberdinetan, estatalizazioari EZ / prekarizazioari EZ eta Lan Harremanetarako Euskal Esparruari BAI, esan diogunak. Asko eta asko gara gaur aldarrikapen horien alde kalera garenak. ZORIONAK guztioi!
Prekarietateari EZ, bai lan osasunari. Atzo bertan patronalaren diru gosea erahildako langilea oroitu behar dugu.
Hoy miles y miles de trabajadores y trabajadoras hemos salido a la calle. Para decir NO a la estatalización, NO a la precarización y SI a un marco propio de relaciones laborales.
El fenómeno de estatalización y precarización de las relaciones laborales, lo tenemos que entender dentro de todo un proceso de involución política y social. Involución que se está dando dentro del Estado Español.
El proceso de estatalización hay que entenderlo dentro de un proceso de recentralización en todos los ámbitos. Recentralización para mantener la unidad del Estado por encima de todo y recentralización para imponer un modelo neoliberal salvaje, porque el proyecto de clase del capital es más fácil en el marco estatal:
– Ante la crisis del modelo territorial abierta a raiz del proceso catalán, el bloque PP, PSOE, CS no ha dado una respuesta en términos democráticos. Han apostado por la represión y por el artículo 155
– Se están recortando libertades democráticas, tanto colectivas como individuales
– La crisis ha sido la excusa perfecta para disfrazar como reformas sociales toda una reforma política, reformas que limitan nuestra capacidad de decisión a favor del capital. Aquí hay que destacar la modificación del artículo 135 de la Constitución y las dos últimas reformas laborales.
El proceso de estatalización tiene unas consecuencias muy graves para las y los trabajadores vascos:
– Limita nuestro derecho a negociar aquí las condiciones laborales, es un ataque y una injerencia clara a nuestro derecho a decidir. Es una forma de imponer el artículo 155 en las relaciones laborales.
– Homogeneiza a la baja las condiciones laborales. Esto para las y los trabajadores de Euskal Herria supone mayor precariedad, peores salarios y peores condiciones laborales.
– Cambian los iterlocutores sindicales. Aquí existe un sindicalismo combativo y esto ha posibilitado que haya mejores condiciones laborales. Pero la patronal prefiere negociar en el marco estatal con sindicatos que son más dóciles.
Estatalizazioa, bere bidea egiten ari da, geratzeko etorri da, hedatzen ari den olio orbana da, gaur egun langileen heren bat estatuko lan baldintzen menpe eta erdia, arriskuan.
LABentzat, hasieratik izan da negoziazio kolektiborako euskal esparrua blindatzea lehentasunezko borroka. Eta harrotasunez baina harrokeriak gabe esan behar dugu, 2017an EAEn sinatu zen Akordio Interprofesionala ez zela posible izango, aurrez sindikatu honek egindako lanik gabe. Aurrez sindikatu honek erakutsitako ausardia eta determinaziorik gabe. Estatuko patronal batek inpugnatu egin du Akordio Interprofesionala. Momentuz epaiketa bertan behera geratu bada ere, mehatxu hori ez da desagertu.
Bizi bizi dago mobilizazio soziala Euskal Herrian: emakume eta pentsionisten mobilizazio jendetsuak ikusi izan ditugu azken aste hauetan eta lantokietako borrokak indartzen ari dira, eta akordioak lortzen dira. Enpleguaren defentsan ALFAn, hitzarmenak: kale garbiketa Gipuzkoa, Bizkaia gasolindegiak, hotelak Gipuzkoa; estatalizazioari mugak jartzen dizkion akordioak: STEIPOLS, SELECTA, T. ALVAREZ edota GS HYDRO grebari ekin diote; eta hainbat enpresa akordio.
LABek egin duen gogoeta da, lan harremanen estatalizazioak eta prekarizazio prozesuak, lantokiz lantoki ematen dugun erantzunaz harago, erantzun intersektorial orokorra bat behar dugula da.
Sindikalgintza abertzaleak eman beharreko erantzuna dela pentsatzen dugu, oraingoan ez da posible izan deialdi bateratu bat egitea, ELAk ez zuen horrelako erantzun baten beharra ikusten. Zilegi den erabakia da, baina guk egoerak eskatzen duelako, gaurko mobilizazio eguna deitu genuen.
Berriro ere, erantzukizunez, ausardiaz eta determinazioz aritu gara eta langileei kalera ateratzeko deia egin diegu. Eta oso pozik gaude langileek emandako erantzunarekin, gaur estatalizazioaren kontrako borrokan sekulako aurrera urratsa eman dugu.
Debemos de interiorizar que la estatalización y la precarización han venido para quedarse. Las últimas semanas han sido semanas de mucho trabajo, muy intensos, explicando centro por centro lo que supone la estatalización. Explicando la importancia de la movilización, y así lo han entendido miles y miles de trabajadores que hoy han salido a la calle. Estamos muy satisfechos con el trabajo realizado, la respuesta que han dado las y los trabajadores. Hemos conseguido los objetivos.
Y lo que es más importante, es que hoy hemos marcado un nuevo punto de inflexión en la lucha contra la estatalización, precarización y a favor de un marco propio de relaciones laborales. Porque esta lucha sigue, LAB tiene tres ejes fundamentales de trabajo:
– Seguiremos luchando en los sectores y en los centros de trabajo
– Ante el proceso de estatalización y precarización hay que reforzar la lucha a favor de un Marco Vasco de Relaciones Laborales. Es una reivindicación que tiene que estar presente en la agenda política y en el debate de los nuevos estatutos
– El reto que tiene el sindicalismo es dar una respuesta general acorde a la involución política y social que vivimos, el reto que tiene el sindicalismo es dar un nuevo impulso a la movilización social y el reto que tiene el sindicalismo es ligar la lucha a favor del cambio social con el cambio político. LAB impulsará este debate.
Estatalizazioaren eta prekarizazioaren kontrako borrokan mugarri berri bat jarri dugu. Borroka ez da amaitu, eta jarraituko dugu borrokan. Datorren kurtsoan ere gure lehentasunezko ildoa izango da:
-Estatalizazio eta prekariazioari, sektore eta enpresatako borrokak indartuz erantzun behar zaio. Baita negoziazio kolektiboaren blokeoa gainditzeko iniziatiba berriak hartuz ere
-Estatalizazio eta prekarizaziari, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparruaren aldeko borroka indartuz erantzun behar zaio. Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparruaren aldarrikapena agenda politikoaren erdigunean kokatuz.
-Bizi dugun inboluzio politiko eta sozialak eskatzen duen tamainako erantzuna emateko gai izan behar du sindikalgintzak. Bizirik dagoen mobilizazio sozialari langileok ere bultzada berria eman behar diogu. Aldaketa sozialaren eta aldaketa politikoaren aldeko borroka indartuz, aldaketa sozial erabatekorik ez dagoelako burujabetzarik gabe.
Borrokak merezi duelako eta mobilizatzen bagara gauza handiak lortzeko gai garela erakutsi dugulako GORA EUSKAL HERRRIKO LANGILEON BORROKA. GORA LAB!
Ekainaren 1ean greba mugagabea hasiko dute Teletaxi San Fermin enpresan
Langileen batzarrean ahobatezko erabakiaz eta zuzendaritza batzordearekin akordioa erdiesteko ezinaren aurrean, ekainaren 1ean, ostiralarekin, greba mugagabeari ekingo diote Tele Taxi San Fermin-en.
Enpresa Lan Hitzarmenaren arabera zegokien %1,6aren soldaten igoera kobratu gabe daramate 2018ko urtarriletik langileek. Gainera, zuzendaritza batzordeak ez du bete hartutako konpromisoa lan egutegiekiko, hiru hilabetetako lan egutegia langileei ematearena, ekain, uztail eta abuztukoa; berez eta lan hitzarmenaren arabera langileek beraien lanaldiaren urteko egutegia izan beharko lukete. Areago, balizko Tele Taxi San Fermineko lan hitzarmen berria izango denaren negoziazioan murgilduta, enpresak langileen ordezkariari kontu ekonomikoak eta TC2ak emateari uko egin dio eta, larriagoa dena, Tele Taxi San Fermineko zuzendaritza batzordeak urte eta erdiz lanean zeraman langile bat kaleratu du zeinari erretiroa hartzeko soilik urte bat geratzen baitzitzaion.
Egoera hau larritzat hartu ahalko bagenu edozein enpresatan, are larriagoa da enpresa honetan, Tele Taxi San Fermin 16 langileko enplegu-zentro berezia baita. Langile hauek 309 taxi-lizentzietarako deiak kudeatzen dituzte. Eta enplegu-zentro berezia izateagatik Nafarroako Gobernuak enpresa honi aniztasun funtzionala duen langile bakoitzeko hileko 367,95 euro ordaintzen dizkio. 2017. urtean Nafarroako Gobernuak 51.246,9 euro eman zizkion enpresa honi. Bestetik estatuko enplegu zerbitzuak langile gehienen kotizazioak bere gain hartzen ditu.
Ez dago aurrerapausorik soldata arrakalan; generoagatiko soldata diskriminazioa %33,7an mantentzen da Hego Euskal Herrian
Hego Euskal Herriko emakumezko langile batek gizonezko batek baino 7.700 euro gutxiago irabazten du batazbesteko, INEk argitutako 2016ko Soldata-Egituraren Inkestaren arabera.
Ondorioz, emakumezkoen batazbesteko soldatak %33,7 egin beharko luke gora gizonenezkoenekin parekatzeko.
Hala ere, Eurostat Europar Batasuneko estatistika bulegoan gizon eta emakumeen ordukako soldata gordinaren arteko aldea bezala kalkulatzen du aipatu soldata-arrakala, portzentajeia batean adierazia gizonen ordukako soldata gordinarekiko.
Definizio honen arabera, %15,2koa da soldata arrakala Hego Euskal Herrian, Europar Batasuneko batazbestekoa %16,32ekoa den bitartean. Bestalde, Nafarroan handiagoa da soldata-arrakala, %18,7koa hain zuzen, EAEko %14,3aren aurrean.
Gizon eta emakumeen arteko soldatetako desberdintasuna, emakumeen diskriminazioaren adierazpen argienetako bat da lan munduan, nahiz eta bakarra ez izan. Datu estatistikoak egunerokotasunean hautemanezinak diren indarkeria ekonomiko honen gaineko kontzientzia hartzera laguntzen du. Datu hauek gainera, ez dituzte kontuan hartzen etxeko langileen egoera eta soldatakkontutan hartzen. Langile hauen soldatak askotan, ez dira ezta soldata arrakala horretaraera ere iristen.
Sistema kapitalista heteropatriarkalak sortu eta erabiltzen ditu emakumeok modu subsidiarioan eta arlo sozialean zaintza lanen banaketa konpondu gabe sartzen garen lan munduan diskriminatzen gaituzten gailuak: erantzunnkidetasuna deitzen dena. Emakumeok lan munduan sufritzen ditugun diskriminazioen artean soldata arrakala da ikusgarri eta egiaztagarriena. Diskriminazio hauek, zaintzari lotutako eta besteen ongizatearen erantzukizunari lotuta, haurtzarotikhautzarotik sozializazio bereizian hezten gaituzten rol desberdinduetan hasten dira. Modu horretan, sexuaren araberako lan banaketarako prestatzen gaituzte, emakumeoi eremu pribatua eta lan erreproduktibo eta zaintza lanak egozten zaizkigu, gizonek duten eremu publikoari lotutako rol produktibo eta erabakitzeguneen aurrean.
Emakumeak modu progresiboan lan-merkatura sartzeak ez du ekarri bere lan-baldintzen parekatzea; eta generoagatiko soldata-arrakala kroniko bihurtu izanak agerian uzten du berdintasun politika publikoen porrota. Soldata aldetiko bidegabekeria honek kalte handiak sortzen dizkie egungo emakumeen bizi-baldintzei eta beren independentzia ekonomikoari, eta eragin negatiboa izango du ere erretiroagatiko edo langabeziagatiko etorkizuneko prestazio sozialen zenbatekoan.
Diskriminazio honen kausak estrukturalak dira, eta sistema kapitalistari balio diote emakumeek egindako doako edo gaizki ordaindutako zaintza lanari esker berau eusteko. Lan hauek inbisibilizatu egiten dira, ez dira ez aitortzen ez balioestenbaloratzen. Hortaz, hauek gabe edo behar den moduan balioztatuzbaloratuz kapitalismoa ez litzateke posible izango.
Soldata-arrakalaren atzean dauden faktoreen artean batzuk zuzenak dira (soldata ezberdina lan berdinagatik, legez “debekatua” baina ordainketa modu ezberdinen praktika enpresarialen bidez estalitakoa), baina badaude bestelako mekanismo batzuk ere modu “legezkoan” lortzen dutenak gizon eta emakumeen arteko soldata aldea: lan erreproduktibo eta etxekoaren banaketa desberdina (etxeko lanak eta zaintza), zeinari emakumeek denbora bikoitza eskatzen dioten; hautatze eta kontratazio-prozesuetan emakumearen segregazio horizontal eta bertikala bultzatzen duten praktika enpresarialak; gizon eta emakumeek lan ezberdinak eta sektore ezberdinak egiten dituzte eta nagusiki emakumeek egindakoak gutxiago ordainduta daude. Jakina da eta frogatu egin daiteke emakumeek lanbide bateko gehiengoa osatzen dutenean soldatak apalagoak direla eta kontrakoa gertatzen dela gizonezkoen kasuan, orokorrean,
emakumeek egindako lanak infrabaloratuta daudenean.
Gainera, euren laneko ibilbideak askoz baldintza prekarioagoak ditu beti. Izan ere, egun Hego Euskal Herria enplegu partzialeko lanpostuen %78 emakumeek betetzen dituzte eta lanaldi partzialeko enpleguak, modu logikoan, berarekin dakar soldata baxuagoa. Gainera, aldi baterako enplegu bateko soldata finkoarena baino %32koa da bataz beste eta %27,8koa da emakumeen behin-behinekotasun tasa, gizonezkoena %23koa den artean.
Beste urte batez ere ezer ez dela aldatu baieztatu dezakegu. Berdintasun politikek ez dute errealitate hau aldatzea lortu. EAJk, patronalak eta Emakundek hainbeste iragarri zuten soldata arrakalaren kontrako borrokak ez du inongo fruiturik eman. Arrakalari aurre egiteko neurririk jarri baldin badute, eraginkorrak ez direla izan edo iragarritako neurririk martxan jarri ez dituztela esatea besterik ez zaigu geratzen. Adierazpen eta titularrez betetako urtea izan da baina hauen emaitzarik ez dugu ikusi.
Egoera honen aurrean, lan merkatuan emakumeon diskriminazioarekin amaitzeko borondate falta argi bat dagoela salatu behar dugu eta aldi berean, eta baita erantzukizun soziala diren eta jendarte osoari dagozkion zaintza lanen aitortza ezaren joeratendentzia kontziente bat dagoela ere. Gainera, dagokien instituzioetatik eta gobernatzen duten alderdi politikoek hauen merkantilizazioaren alde egiten jarraitzen dute, gero eta gehiago merkatzen, emakumeon bizitzaren bizkar eta zaintza lanak kudeatzen dituzten enpresen diru irabaziak handituz. Eta guzti hau guztia azpikontratazioaren bidez, emakumeen kontratazio prekarioarekin, ratioak errespetati gabe, kontziliazio neurririk gabe, ezta oinarrizko eskubideak errespetatuz ere, etxeko langileen kasuan bezala.
Azken aldi honetan soldata arrakalaren inguruko EAJren eta patronalaren adierazpen guztiak gezurrak dira. Soldata arrakalarekin bukatzeko asmorik ez dago, ezta horretarako planik etaezta hau burutzeko neurri eraginkorrik ez baitago.
Murriztutako zerbitzu bakoitza, inposatutako jardunaldi partzial bakoitza, landu eta bete gabeko berdintasun plan bakoitza, kontziliazio eta erantzunnkidetasunerako neurririk ez egoteak eta nahitaezkoak ez izateak, egunero egunero, arrakala hau mantendu, betikotu eta igotzen dute. Diskurtsibo hutsak ez diren benetako aldaketak ikusi arte, ez da soldata arrakalarekin amaituko duen neurri eraginkorrik egongo.
Inongo justizia sozialera iristekolortu ahal izateko urruti gaude emakumeon lanak aitortzen ez diren edo gutxiestengutxiagotzen diren bitartean. Soldata arrakala murriztu edo desagerrarazteko oso urruti egongo gara, Eusko Jaurlaritzak enpresei diskriminazioarekin amaitzeko behartzeraderrigortzen ausartzen ez den bitartean.
Beste urte batez, politika feministak martxan jartzeko ezinbesteko beharraz premia larrian berresten gara. Bizitzaren jasangarritasuna erdian jartzen duen eredua, zaintza lanen aitortza eta pertsona guztion duintasuna eta bizitzen balioa bermatuko duen eredu berri bat behar dugu, inongo pertsona, herri edota natura bera esplotatua izan gabe.
ETBko zuzendaritzak lan gatazka kolektiboak Madrilera eramatea erabaki izana salatu dugu
Otsailaren 9an ETBko Zentroarteko Batzordeak salaketa jarri zuen EAEko Auzitegi Nagusiaren aurrean, Zuzendaritzak hainbat eskubide sindikal (37 multzo) urratzeagatik, eta ahozko epaiketa apirilaren 10ean izan zen. Zuzendaritzak hainbat eskubide sindikal urratu dituela onartu zuen, baina beste batzuk ez. Hala ere, larriena epaiketaren aurretiko gaia izan zen. Zuzendaritzak planteatu zuen EAEko Auzitegi Nagusiari (TSJPV) ez dagokiola eta hemendik aurrera lan gatazka kolektibo guztiak Madrilgo Auzitegi Nazionalera (AN) bideratu behar direla. Izan ere, Madrilgo eta Bartzelonako korrespontsaliak lan zentrotzat hartzen ditu. Baina aitzakia hutsa da.
Zuzendaritzak korrespontsaliak «lan zentro» baino, «lantoki» bezala har ditzake eta horrenbestez gatazka kolektiboak EAEn ebatziko lirateke orain arte bezala. Horren ordez hartu duen erabaki lazgarria janzteko argudio tekniko bat hartu du eta estrategia horren ardura aholkularitza juridikoaren bizkarrean jarri du EITBko Zuzendaritzak
ETBko Langile Batzordeak gaitzetsi egiten du erabaki hori, eta ekarriko dituen ondorio larriak jakinarazi nahi dizkie Administrazio Kontseiluko kideei:
1. ETBko lan gatazka kolektiboak dagokien esparrutik, alegia, EAEko Auzitegi Nagusitik, epaitegi arrotza den Madrilgo Auzitegi Nazionalera bideratuko ditu.
2. Lan gatazkak ebazteko Lan Harremanen Kontseiluak sortutako PRECO akordioa bertan behera uzten du, ibilbiderik gabe.
3. ELA eta LAB sindikatuak, Euskal Herrian gehiengoa eta Euskal Telebistan ordezkaritza osoa duten sindikatuak, ekinbide juridiko kolektibo aktiborik gabe gelditzen dira, Madrilen ordezkaritzarik ez dutelako.
4. Ondorioz, langileen defentsarako ekinbide bakarra banakako salaketak egitea da. Eta horrek bete-betean jotzen du negoziazio kolektiboaren kontra. Hau da, alferrik da zuzendaritzarekin inolako akordiorik sinatzea, gero akordioak berriro urratzen dituenean defentsa juridikorik egiterik ez badago.
5. Argi gelditu da Zuzendaritzarentzat sindikatuak eta langile batzordeak oztopo baino ez garela, eta lan harremanak indibidualizatuta eta agintekerian oinarrituta nahi dituela.
Hori guztia kontuan izanda, honakoa erabaki dugu:
Zuzendaritzarekin inolako eragin kolektiborik duen akordiorik ez hartzea, erakusten ari den jokabide antisindikal, antidemokratiko eta burugabearen aurrean. Garai erabakigarriak datoz EITB taldearentzat eta Zuzendaritzak, langileokin benetan kontatu nahi badu, gutxieneko begirunea adierazi behar digu.
Arazoak konponbidea du eta, Zuzendaritzak borondatea badu, oso erraza da. Horregatik Administrazio Kontseiluari erabakiak har ditzala eskatzen diogu. Ez dago «segurtasun juridikoa» bezalako termino tranpatiak erabiltzeko aitzakiarik. Izan ere Zuzendaritzak atzera egiten badu, gauzak bere horretan geldituko dira eta erabateko segurtasun juridikoarekin.