LABLangile Abertzaleen Batzordeak

Hauxe da gaurko agerraldian LAB, ELA, CCOO, UGT, ESK, CGT, USO eta CNT sindikatuok irakurri dugun adierazpena:

Gaur, azaroaren 4ean, ACEROS INOXIDABLES OLARRA enpresaren aurrera etorri gara. Goizetik, atera gara SIDENOR eta ARTETXE enpresetatik kotxe karabanan eta, orain, hemen prensa deitu zaituztegu.

Haserre gaude, oso haserre. FVEMen estrategia ez dakigu zein den, baina bai lortzen ari dena; haserre gaude eta gero eta gehiago gainera. Azken mahaiko bileran, pasadan asteazkenean, negoziazio serio bati ekiteko aukera bertan behera utzi zuen. Azken greba egunetik hilabete pasa denean, mahai gainean mantentzen dituzte, oraindik ere, IT konplementuetarako edota malgutasunerako hasieratik dituzten neurri atzerakoiak, are, gehiago, soldata igoeratxo batekin soilik etorri ziren mahaira.

Guk negoziatzerik nahi ez dugula esan du behin eta berriro; bada, GEZURRA DA, ez ditugula gure posizioak mugitzen, GEZURRA DA. Hor dago, sindikatu bakoitzak 2018ko otsailean aurkeztu genuen plataforma eta aurtengo maiatzean adostasunez aurkeztu dugun berria. ASKO, gauza ASKO utzi ditugu denok atzean, akordiora gerturatzea helburu duen plataforma amankomuna aurkezteko, gauza ASKO utzi ditugu atzean.

FVEMek, ordea, 2018ko apirilean aurkeztu zuen bere lehen proposamena (nahiz eta orain 2019ko maiatzean hasi dituela negoziazioak entzun behar izan dugun), eta gaur egunera arte egin dituenen artean, azpimarratu nahi dugu, ATZERAPENAK MANTENTZEA DITUELA. Horrek negoziazio borondate falta argia adierazten du; lanean gaixotu edo istripu bat duenari ordaindu beharreko konplementua kentzea zer da? Borondatea edota borondate eza? ASKI DA!

Enpresa handi gutxi batzuek duten erabakitze boterea handiegia da; Industrias Turbopopulsores, Olarra, Sidenor edota Arteche bezalako enpresek, beste batzuen artean, Bizkaiko metaleko hitzarmena bahitu dute.

Aceros Inoxidables Olarrak, adibidez, 2018. urtean, 19.000.000 euroko irabaziak izan zituen eta ia dena dibidendoa izan da. Industrias Turbopropulsores (ITP) enpresak 2018an ia 61.000.000 eurotako irabaziak eduki ditu eta 23.000.000 euro baino gehiago poltsikoratu dituzte dibidendotan. Sidenorrek 2017. urtean 58.000.000 euro baino gehiago irabazita eta 2018. urtean 30.000.000 euro irabazitan eta ia 70.000.000 euro banatu zituen dibidendotan. Hiru empresa horietan emakumeen kontratazioa %7 eta %15 bitartekoa da. Sidenorren 30 enpresa daude azpikontratatuta, eta hauetan ia 400 langile daude (sektore guztietakoak) Behin behinekotasuna, Olarra, ITP edota Arteche bezalako enpresetan %10 baino altuagoa. Prekarizazioaren adibide argiak dira, poltsikoak bete eta langileen lan baldintza duinak ukatzen dituzte.

Eta, hain justu, horiek omen dira Bizkaiko Metaleko Hitzarmen duina ez sinatzeko eskatzen ari direnak. Informazio horrekin, gaur hemen gauden sindikatuok argi eta garbi galtzen dugu; zeri begira daude gainerako enpresa-buruak? Ados daude posizionamentu horrekin? Onartzeko prest daude?

Beraz, gaur, gure haserre guztia agerian utzi eta 5 ohar argi:

– FVEM utzi gezurrak esateari, negoziatzerik nahi ez duzun bakarra zu zara!
– ARTECHE, OLARRA, SIDENOR, ITP… eta hitzarmen hau bloketatu nahi duzuen enpresa guztiei; ez dizuegu onartuko! Zuek hitzarmena blokeatzen jarraitzen duzuen bitartean, guk zuen enpresak blokeatuko ditugu!
– Bizkaiko Metaleko enpresa arduradunei zuen posizioak argitu. Edota negoziazio erreal baten alde zaudete edota, enpresa hauekin batera, blokeoaren alde eta gatazka luzatu eta iraunkortzearen alde.
– Politikariei, kanpainan dauden horiei, zein da, Bizkaiko 50.000 langileri egiten diozuen eskaintza. Bizkaiko metaleko langileok eta gure senideek, igandean bozka emango dugu; zein da zuen alternativa guretzako. Urkullu FVEMen ondoan lerrokatuta jarraituko duzu?
– Bizkaiko metaleko langileei argi eta garbi: zuen borrokaz harro gaude, zuetaz guztiotaz harro gaude eta lortu egingo dugu. Sidenor, Arcelor, Arteche eta besteak dira egoera honen arduradunak. Horregatik, gaur, berriro ere, gure konpromsioa adierazten dizuegu Bizkaiko Metaleko hitzarmen duina lortu arte borrokan jarraituko dugula.

Azkenik, deia luzatu nahi diegu Bizkaiko herritarrei, bihar FVEM patronalak, BECen egingo duen ekitaldiaren aurrean mobilizazioa egiteko. Hitzordua, goizeko 10:00etan BECen sarreran.

Hortaz, hitzarmenak erreformaren aurkako klausularik ez du. Ez du ultraktibitatea luzatzeko klausularik, akordio berri bat sinatu arte lan baldintza berdinak bermatu ahalko zituenak. Enpresak nahi duena onartzera behartu dezake, edo hitzarmena ez izatera. Era berean, ez du aplikaziorik eza-rako klausularik. Hala, enpresak erabaki dezake adostutakoa ez aplikatzea hitzarmena indarrean egon ala ez, 2012ko Negoziazio Kolektiboaren Lan Erreforma baliatuta.

Aipatutako hauekin bakarrik, nahikoa arrazoi daude hitzarmena ez sinatzeko, bertako edukia ezeresean gera daitekeelako. Baina, gainera, gehiago dago. Enpresak gidatu du negoziazioa, berak erabaki ditu gaiak eta denborak, eta horrek isla izan du emaitzan. Enpresari langileei baino gehiago komeni zaion akordio baten aurrean gaude.

Edukiei dagokienez, hauek ere guztiz ez nahikoak dira. Soldata igoerak eskasak dira; erosteko ahalmena bera ez dute bermatzen. Udako jardunaldia jasotzen da, baina aplikazioa enpresaren esku geratzen da ere. Esaten dugunean aukera handi bat galdu dela, hori diogu hitzarmenak ez dituelako eguneroko arazo asko konpontzen: enpresaren langileen faltak bere horretan dirau, lan osasun arloan konpromisorik ez dago eta azpikontratatutako lankideekiko ez dago berme neurririk.

Zenbait arlotan hobekuntzak daudela ez dugu ukatuko, ezinbestekoak zirenak, aintzinatasunaren %5eko igoera edo 5. txandarako egutegia, kasu, baina sentsasioa dugu negoziazioa erdixka geratu dela.

Uztailak 30eko azken bileran, SEAk konpromisoa hartu zuen irail hasieran, enpresekin elkartu ondoren, Mahai Negoziatzailearen bilera bat proposatzeko, eta, hiru hilabete pasatu ondoren, ez dago inolako berririk SEAren aldetik, “desagertuta” egon da.

Hori dela-eta, LABek SEAren utzikeria publikoki salatu nahi du, eta arduraz jokatzeko exijitzen diogu, sektore honetako 26.000 langileek errespetua merezi dutelako. Hortaz, Arabako Metalgintzako arazoak handiak dira (soldata baxuak, lanaldi handia, malgutasun handia, prekarietatea izugarria, emakumeen diskriminazioa, lan istripuak,…) eta SEAk ardura handia du horiek konpontzeari begira. Horregatik, patronalari behingoz pausoak emateko galdegiten diogu, Arabako Metalgintzan hitzarmen duin bat lortzeari begira.

LAB enpresetara dinamika bat eramaten ari da sektoreko arazoak borrokatzeko eta alternatibak eskaintzeko. Hortaz, honakoak dira LABen aldarrikapenak:

– Soldata duina: 1200 euroko gutxieneko soldata gordina.
– Lan baldintza duinak: lanaldia murriztu, malgutasuna mugatu eta hobekuntzak ezarri bizitza pertsonala garatzeko eta zaintza lanak egin ahal izateko.
– Kontratazio duina: prekarietatea borrokatzea, azpikontratetako langileen subrogazioa, ebentualitatea eta ETTen bidezko kontratazioa mugatzea…
– Emakumeen eskubideak bermatzea: neurri eraginkorrak diskriminazioaren kontra,
– Lan osasuna bermatzea, lanetik bizirik eta osasuntsu bueltatzeko.

Horrekin batera, gehiengoan sinatu behar dela eta estatalizazioari eta lan erreformari aurre egin behar zaiela planteatzen dugu.

Azkenik, Urkullu lehendakariari eta Ramiro Gonzalez ahaldun nagusiari hauxe gogorarazi nahi diegu: haiek eman nahi duten irudia idilikoaren gainetik, Arabako Industria ez dela oasi bat, sektorean prekarietatea errealitate bat dela eta negoziazio kolektiboa ere bahituta daukala. Beraz, horren arabera jokatzeko galdegiten diegu.