2026-06-16
Blog Page 6

Eusko Jaurlaritzako langileek elkarretaratzeak egin dituzte, hitzarmen berria negoziatzeko eskatuz

LABek eta ELAk lanuztera deitu dituzte langileak, ekainaren 16ean, 11:30etik 14:30era, eta arratsaldez kasu egiten dutenen kasuan, 15:00etatik 18:00etara. Jaurlaritzako langileek 15 urte daramatzate lan hitzarmena berritu gabe, azkena 2010ean sinatu baitzen.

Urte bat baino gehiago daramate sindikatuek hitzarmenari ekarpen desberdinak egiten (2025 urte hasieratik). Administrazioak maiatzaren 26ko mahai sektorialera eraman zuen proposamenak argi utzi du azken urteko lan guztiak ez duela ezertarako balio izan, sindikatuen ekarpen gehienak kanpoan utzi baitituzte.

Bien bitartean, beste euskal administrazio batzuetan akordioak sinatu dira, Ertzaintzan edo Hezkuntzan adibidez, eta akordio hauekin alderatuz Jaurlaritzako hitzarmeneko eskubide asko atzean geratu dira.

Hori gutxi balitz, administrazioaren aldetik, kolektibo desberdinei eragin dieten aldebakarreko erabaki gatazkatsu asko pairatu behar izan dituzte Jaurlaritzako langileek urteotan: lan poltsen kudeaketa ulergaitza, adinagatiko neurriak itxaroten ari direnen blokeoa, laboralen lan baldintzei eragiten dieten etengabeko erasoak, aldebakarrez erabakitako EPE eskasak, C1-C2 taldeen “berrantolaketa” edo euskeraren babesgabetasuna.

Gauzak horrela, LAB eta ELA sindikatuek argi daukate hitzarmen ona lortzeko ordua iritsi dela. Hauek dira beren aldarrikapen nagusiak:

  • Urteko eta asteko lanaldia murriztea: 25 urte daramatzate asteko 35 orduekinn.
  • Galdutako erosahalmena berreskuratu: Madrilgo igoerek pobreago egin dituzte. Beren soldata-igoerak negoziatzeko eskubidea exijitzen dute.
  • Euskaraz lan egiteko eta bizitzeko eskubidea bermatzea.
  • Adinagatiko neurriak ezartzea: Beste administrazio batzuek beren langileei formula ugari eskaintzen dizkieten bitartean, Jaurlaritzan, gaur egun, ez dago aukera bakar bat ere indarrean.
  • Benetako kontziliazioa bermatuko duten neurriak eta ordutegiak.
  • Laneko osasuna lehen lerroan jartzea.

Gauzak horrela, ekainaren 16an egingo dituzten lanuzteetan parte hartzeko deia egin diete LAB eta ELAk Jaurlaritzako langileei. Lanuzteak 11:30etik 14:30era, eta arratsaldez lan egiten dutenentzat, 15:00etik 18:00etara izango dira.

SEAk negoziatzeko benetako borondatea duela erakusteko beste aukera bat galdu du

Atzera pausoetan oinarritutako proposamena erretiratu gabe jarraitzen du, eta horrek Negoziazio mahaiaren blokeoan sakontzen du.

Gaur, maiatzak 29, Arabako metalgintzako hitzarmena negoziatzeko laugarren bilera egin da. Bertan, SEAk alde sozialaren eskakizunari erantzun gabe jarraitzen du, hau da, eskubideen murrizketarik edo okertzerik gabeko proposamen bat ekartzea. Okertze hauek mugatzeko mugimendu txiki bat egin duen arren, proposatutako 4 atzera pausuetatik 3 mantentzen dira. Beste guztiak, berdin jarraitzen du (jardunaldi murrizketarik ez, KPI erreferentziarik ez, eta abar)

Hitzarmen baten negoziazioa azken akordioaren baldintzetatik abiatu behar da. Inoiz ez atzeragotik. Hori oinarrizko premisa da LABentzat. Ez ditugu eskubideak salerosten. Ez da onargarria, ia 5 hilabeteko negoziazioaren ondoren, 25.000 pertsona inguru arautzen dituen hitzarmenaren baldintzak okertzea proposatzen jarraitzea abiapuntu gisa. Horien guztien aurkako erasoa da. Hitz politen atzean, negoziatzeko borondate eza argi ikusten da.

Horregatik, LABek aurreko asteetan zuzenean seinalatu genituen, patronalarekin batera, hitzarmen hori blokeatzen ari diren enpresak.

Erabateko blokeo puntu honetara iritsita, LABetik argi daukagu, patronala mugitu nahi badugu, guztiok hartu behar dugula gure gain mahaian dagokigun erantzukizuna. Bakoitzak duen ordezkaritzarekin. Indarrak batu, sektorea antolatu eta aktibatzeko garaia da. Patronala eta enpresak mugiarazi nahi baditugu, baldintzak sortu beharko ditugu. Gauzak horrela, LABek bere ordezkariak ekainaren 9an deituko ditu hurrengo ekinbideak adosteko. 

Udal euskaltegien finantzazio-sistema aldatzeko HABEren eta EUDELen arteko akordioa bertako langileak kontuan izan gabe erabaki dela salatzen du LABek

Era berean, ohartarazi du ez duela onartuko eredu berriak langileen baldintzetan inolako kalterik edo murrizketarik eragitea.

Eusko Jaurlaritzak eta EUDELek udal euskaltegien finantzazio-sistema eguneratzeko akordioa iragarri dute asteon. Akordio horren arabera, udal euskaltegien finantzazio-sistema berria ezarriko da 2026-2027 ikasturtetik aurrera, eta hasiera batean lau ikasturterako indarraldia izango du. Sistema berriak irakasleen kostuetan eta antzinatasunean oinarritutako aurreko eredua ordezkatuko omen du, jarduera-unitateetan eta emandako eskola-orduetan oinarritutako sistema sinplifikatuago eta homogeneoago baten bidez.

LAB sindikatuak irmo salatzen du akordioan udal euskaltegietako irakasleen baldintzak aldatzeaz hitz egiten dela, baina ez zaiela ez langileei, ez euren ordezkariei, inolako berririk eman horri buruz. Ez zaie informaziorik helarazi; are gutxiago aldaketa horren diseinuan entzunak izateko eta iritzia emateko aukerarik eman ere. Akordioaren berri soilik hedabideen bitartez izan dute, jada sinatu dela publiko egin denean.

Udal euskaltegietako irakasleen eta beste langileen aipamen zeharo bazterrekoa eta despertsonalizatua egiten da, eurak diren arren udal euskaltegien jarduerari eta iraupenari eusten diotenak; are, udalek eta beste administrazioek euskaltegi horiekiko urteetan zehar erakutsi duten utzikeriari aurre egin behar izan diote kasu askotan. Udal euskaltegietako langileak ezin dira udal euskaltegiei buruzko edozelako akordioren subjektu pasibo izan. Udal euskaltegien nondik norakoez eurek duten ezagutza eta esperientzia ordezkaezina da, ezein arduradun politikok inoiz eskuratuko ez duena. Horregatik exijitzen du LABek udal euskaltegietako langileak eremu horren etorkizunaren protagonista nagusietakoak izatea.

Zehazkiago, eta iragarri den akordio honi begira, “sistema berriak irakasleen kostuetan eta antzinatasunean oinarritutako aurreko eredua ordezkatuko du, jarduera-unitateetan eta emandako eskola-orduetan oinarritutako sistema sinplifikatuago eta homogeneoago baten bidez”. Aldaketa horrek zertan datzan jakiteko informaziorik ez du jaso, eta informazio horren eske HABEra joko du LAB sindikatuak. Eredu berriak langileen baldintzetan inolako kalterik edo murrizketarik eragitea ez du inola ere onartuko.

Era berean, akordioak aipatzen du HABEren eta EUDELen arteko jarraipen-batzorde bat sortzea, udal euskaltegien etorkizuneko beharrei erantzuteko eta bi erakundeen arteko koordinazioa indartzen jarraitzeko. Halako esparru batean udal euskaltegietako langileak ordezkatuak egotea ezinbestekoa dela deritzo LABek; horregatik, jarraipen-batzorde horretan egotea ere exijitzen du.

LAB sindikatuak zalantzarik gabe bat egiten du akordioaren helburuarekin, hots, udal euskaltegien finantzazioa eguneratu eta egonkortzearekin. Berri positiboa da, udal euskaltegien eta bere langileen urteetako abandonuaren ondoren, administrazioa horiengan arreta jartzen hasi eta pairatzen duten egoera kezkagarria zuzentzeko neurriak hartzen hastea. Abandonu horren adierazle dira azken urteetan hainbat udal euskaltegi itxi izana, udal euskaltegietako langileen plantillak berritu ez izana edo bertako langileek pairatzen dituzten lan-baldintza ezegonkorrak.

Helduen euskalduntzearen sektoreak eta hainbat eragile euskaltzalek, tartean LAB sindikatuak, urteak daramatzate adierazten euskararen normalizazioan jauzi egiteko euskararen ezagutzaren unibertsalizazioa beharrezkoa dugula eta horretan helduen euskalduntzeak ezinbesteko funtzioa betetzen duela. Soilik horrela lortuko da etxean edo hezkuntzaren bidez euskaldundu ez diren herritarrek ere euskara ezagutzeko duten eskubidea bermatzea. Hori dela eta, euskara helduaroan ikastea doakoa eta irisgarria izan behar dela aldarrikatu du LABek behin eta berriz. Bada, horretan osagai garrantzitsuak dira udal euskaltegiak, helduen euskalduntzearen sektore osoaren zati garrantzitsua diren heinean.

Helduen euskalduntzearen sektorearen eta eragile euskaltzaleon presioaren eraginez, azken urteetan hainbat administrazio hasi dira aipatu norabide horretan neurriak hartzen. Horien artean koka genezake ezagutu berri dugun HABEren eta EUDELen arteko akordio hau. Baina sektoreak ez ditu partxe partzialak behar. Sektoreak planteamendu integrala behar du, anbiziotsua izango dena euskaldunak ez diren heldu guztiak euskalduntzeko neurrietan. Parte-hartzeari dagokionez ere inklusiboa behar du izan, sektorean diharduten pertsona eta eragile guztiak entzunak izan daitezen eta erabakietan zeresana izan dezaten.

Hau ez da Nafarroako langile publikoek behar eta merezi duten Estatutua

LABen ez dugu arrazoirik ikusten testuaren aldeko botoa emateko, eta horregatik, Gobernuari eskatzen diogu testuaren tramitazioa bertan behera uzteko eta mahai O¡orokorrean berriz esertzeko sindikatu guztiekin, Nafarroako Administrazio Publikoetako langileen beharrei benetan erantzungo dien karrerako lege bat eta Estatutu bat, bakoitza bere aldetik, egiteko.

Administrazioak eta Afapna, CCOO eta UGT sindikatuek ontzat eman dute Nafarroako administrazio publikoetako langileen baldintzak arautzen dituen lege aurreproiektuaren azken testua.

Sindikatu horien babesaren gakoa da beren baldintzetan zehaztasun handirik ez duen lanbide-karrera bat sartzen dela. Trukean, gure lan baldintzetan murrizketa handiak irentsi dituzte.

Astearteko bozketaren ostean, sindikatu sinatzaileek berehala zerrendatu dute ustez sinatzera eraman dituzten “arrazoien” zerrenda. Baina, egia esan, karrera profesionalak 2027rako dakarren soldata-igoera bakarrik hartu dute kontuan, gainerako guztia, zalantzan jartzekoa baita:

  • Ez dago argi lanaren betekizuna ebaluatzeko osagarria jasoko ote dugun, eta, jasotzekotan, burutza bakoitzaren interesen araberakoak izango dira irizpideak.
  • Baimen eta lizentzien hobekuntzek are denbora gehiago beharko dute ezartzeko, eta horietan edozein hobekuntza Parlamentuak onartu beharko du, lortzeko zaila benetan.
  • Telelana arautzeko konpromisoa 2022an hartu zuen Administrazioak.
  • Mailakako birkokatzea aspalditik eskatzen du Europak.
  • Antzinatasunaren kontzeptuan jasoko duguna Funtzio Publikoaren lehen proposamenak zekarrena baino gutxiago izango da.

Gainera, atzerapauso handiak ekarriko ditu eskubideetan, eta okertze nabarmena lan-baldintzetan:

  • Lanaldi partzialeko lan-kontratudun finkoak ezin izango dira, orain arte bezala, lekualdatze-lehiaketa bidez funtzionario bihurtu, eta horrek ondorio hau izango du: hemendik gutxira, Administrazioa lan-kontratudun langileek osatuko dute ia erabat.
  • Kasuan kasuko buruek beren kortijoa balitz bezala erabiliko dituzte sarrera eta kontratazio prozedurak.
  • LEP batera ateratzen diren plazak ez dira aldez aurretik eskainiko lekualdaketa lehiaketa batean.
  • Toki-erakundeetan, Administrazioko gainerako erakundeetan baino kategoria txikiagoko langileak egongo dira aurrerantzean ere.
  • Legean jasota geratuko da Hezkuntzako langileek ezin izango dutela ia ezer negoziatu beren ibilbide profesionalaz, baimenez, soldatez…
  • Ez da deus aipatzen egun dagoen behin-behinekotasun ikaragarriaz, eta ez da ezartzen hori % 8tik behera murrizteko neurririk.
  • Mailen arteko proportzionaltasun-indizearekin amaitzen da, eta Parlamentuak erabakitzen duenaren menpe gelditzen gara.
  • Jardunaldiaren murriztea aipatu ere ez da egiten.
  • Ez dago inolako neurririk errelebo-kontratua eta erretiro partziala ezartzeko.
  • Euskara eta Europar Batasuneko beste lan-hizkuntzak ezagutzea eskatzen duten lanpostuak lortu dituzten langileekiko diskriminazioa betikotu egiten da.

Horregatik guztiagatik, LABetik Nafarroako Gobernuari exijitzen diogu testu honen tramitazio parlamentarioa geldiaraz dezala, ibilbide profesionala aparteko lege batean jorratzeko. Horrela bakarrik egin ahal izango dira Nafarroako Administrazio Publikoetako langileen beharrei benetan erantzungo dieten Estatutua eta Karrera Profesionaleko legea.

Osakidetzako mahai sektoriala antzerki hutsa da

Azkenengoetan gertatu den bezala, gaurkoan ere kategoria gutxi batzuk ordenatzera mugatu da, eta beste behin ere langileak noraezean utzi ditu, bereziki egoerarik prekarioenetan daudenak. Lan hitzarmenaren negoziazioa premiazkoa da langile guztien lan baldintzak hobetu eta zerbitzu publikoaren narriadura lehengoratze aldera.

Gaurko mahaiaren gai nagusia Lanpostu Funtzionalen Dekretua izan da. Osakidetzak aurkeztu dituen dokumentuak aztertu ondoren, LABetik adierazi dugu aurkeztutako talde eta lanpostuen gaitasun gida oso orokorra dela eta, gaiak duen garrantzia kontuan hartuta, ekarpenak egiteko emandako epea laburregia izan dela.

Bestetik, salatzen dugu alde sozialari mahai sektorialean helarazi zaion dokumentazio guztia gaztelera hutsean zegoela, eta bi hizkuntza ofizialetan jasotzeko eskatu dugu.

Era berean, lanpostu guztien hornidura Osakidetzak berak egin beharko lukeela adierazi dugu, edo kontratazio publikoaren bidez, azpikontratazioa saihestuz. Era berean, dekretua zerbitzu guztien publifikazio prozesua egiteko tresna izan beharko litzateke.

Dekretuari zehaztasun ugari falta zaizkio; besteak beste, kategoria bakoitza zein taldetan sartzen den definitzea eta haren gaitasunak zehaztea. Gainera, kategoria batzuk desagertzea proposatzen da, eta hori onartezina da gaur egun lanpostu horietan ari den langileen ordainsarietan murrizketak badakartza, bereziki egiten diren funtzioei lotutako osagarriei dagokienez; adibidez, unitate espezializatuetako zelarien eta erantzukizun bereziko administrari laguntzaileen kategorietan.

Beharrezkoa da administrari laguntzaileek administrari izateko plan bat garatzea, gaur-gaurkoz administrazio orokorrean planteatzen ari den ildotik; izan ere, kategoria bietan funtzio berdinak gauzatzen ari dira. Gainera, lanpostu funtzionalen dekretua negoziatzeak, ordainsarien atala negoziatu gabe, etorkizunean arazoak ekar ditzake.

Norabide honetan, azpimarratu dugu Osakidetzako langile guztien lan-baldintzen hobekuntza akordio arautzaile osoa negoziatuz lortuko dela. Bestalde, gaurkoan ere mahai sektorialetan ez da hitz egin medikuen grebaren eta hura konpontzeko irtenbideen inguruan, eta gaia saihestu egin da.

Osakidetzak 20 urte betetzera doan lan-baldintzen akordio arautzailea du, eta premiaz berritu behar da, kolektibo desberdinen izaerari eta ezaugarriei erreparatuta, langileen lan-baldintzak eta erabiltzaileei eskaintzen zaien zerbitzua hobetzeko. Zerbitzua propioa izatea eta baliabide publikoekin ematea aldarrikatu dugu. Halaber, pribatizazioaren aurkako neurriak hartzea eta zerbitzu guztiak publifikatzeko plana premiazkoa da.

Azkenik, LABetik Alberto Martinez Eusko Jaurlaritzako Osasun sailburuari eskatu diogu erantzukizunez joka dezala eta 20 urte betetzera doan lan-akordioa osotasunean berritzeko borondatea erakuts dezala. Gauzak horrela, dei egin diogu mahai sektorialean akordio arautzailearen negoziazio integralari ekin diezaion. Gaur egun ez da benetako negoziazio kolektiborik gauzatzen ari, eta, egoera honen aurrean, aliantzak bilatzen eta ekintza sindikala aktibatzen jarraituko dugu.

Gipuzkoako esku-hartze sozialak hitzarmen duina behar du

Langileak hitzarmen kolektiborik gabe daude urtea hasi zenetik. Bada, egoera honek zaurgarritasun egoeran jartzen ditu berez nahiko berezia eta gizartearentzat ezinbestekoa den sektorea osatzen duten beharginak.

Administrazio publikoak gizarte eta zaintza lanak enpresa eta elkarte pribatuei azpikontratatzen dizkie eta, ondorioz, diru publikoa esku pribatuetara daramate. Sistema publiko-pribatu honek langileentzako prekaritatea besterik ez dakar, enpresek eta elkarteek etekin ekonomikoa bilatzen dutelako zerbitzu duina eta langileen ongizatea bilatu beharrean. Zerbitzu publikoak publikoki kudeatu behar dira, eta zerbitzu publikoetan lanean dabiltzan langileak langile publikoak izan behar dira.

Hitzarmen kolektiborik gabe egoteak soldatak izoztuta izatea dakar. IV. Hitzarmeneko soldata-taulek ez dute islatzen gaur egun sektoreko langileek egiten duten lanak izan beharreko aitortza, ez eta azken urte honetan munduko hainbat gertakari direla eta bizitzak izan duen garestitzeari erantzuten ere. Hori dela eta, sekula baino anbizio handiagoz exijitu behar zaie soldata igoera bat bai patronalari, baita Gipuzkoako Foru Aldundiari ere, langile hauen soldatak administrazio publikoan lan berdina egiten ari diren langileenekin parekatu arte.

Soldata kontuez gain, beste zenbait arazo estruktural ditu sektoreak; klasifikazio profesionalarena, besteak beste. Bolonia Planaren aurretik ezarritako kategoriak dauzka, gaur egun Gradu kategoria duten ikasketak bi maila ezberdinetan ezarrita. Horrez gain, bosgarren kategoria profesionalean dauden langileen lan baldintzak hobetzea ezinbestekoa da, oinarrizkoak diren baina errekonozimendurik ez duten ezinbesteko funtzioak betetzen dituztelako.

Pixkanaka adinean goraka doan sektorea da esku-hartze sozialekoa, eta dituen berezitasunengatik ezinezkoa da lanpostuek eskatzen dituzten karga fisiko eta emozionalak jasatea. Urteko lan-orduei dagokienez ere, 1592 orduetan iltzatuta jarraitzen du.

Lan osasunari dagokionez ere, langileak babesik gabe daude. Babes falta administrazio publikoaren eta zerbitzuak gestionatzen dituzten elkarteen errua da. Administrazio Publikoarena, zerbitzua azpikontratatu eta eskuak garbitzen dituelako langileei gertatzen zaien guztian. Elkarteena, ez dituztelako langileen segurtasuna bermatzeko beharrezkoak diren inbertsioak egiten, eta edozein motatako erasoen aurrean hartzen dituzten neurriak antzuak direlako.

LAB, ELA eta CCOO sindikatuok, orain arte egin bezala, Hedatzen patronalarekin negoziatzen jarraituko dugu, sektoreko langileen eskariak hitzarmenean islatu arte, baina horretarako ezinbestekoa izango da langileen aktibazioa, mobilizazioa eta bultzada. Elkarrekin indartsuagoak gara, posible diren bide guztiak jorratu beharko ditugu hitzarmenean ahalik eta baldintza gehien eta ahalik eta baldintza duinenak bermatuta gera daitezen.

Horregatik, gaur abiatu ditugu Gipuzkoako Esku Hartze Sozialeko langileok hitzarmen duinaren aldeko mobilizazioak, eta datozenetan parte hartzera animatzen zaituztegu, hau guztion borroka delako.

Gora langileon borroka!

Lantokietako indarkeria matxistaren aurrean ez dago prebentzio neurririk

2024ko udaberrian, LAB sindikatuak indarkeria matxistaren prebentzioa lantokietako prebentzio planetan ezartzeko proiektu integrala aurkeztu zuen, eta Osalanen zein NOPLOIren esku ere jarri zuen. Bi urte geroago, proposamenak aintzat hartu gabe eta plan alternatiborik sustatu gabe jarraitzen dute.

Erasoei erantzuteko protokolo bat ezartzetik harago, erasoa bera ekidingo duen prebentziorako sistema neurgarri bat ezartzeko eskatzen du LABek eta neurri horien inplementazioa instituzioek betebehartzat jotzea, euren eskumena den heinean, guztiz premiazkoa baita.

Indarkeria matxista sistema kapitalista heteropatriarkalaren tresna nagusietako bat da, emakumeak* eta genero-identitate disidenteak zapalduta mantentzeko. Lan-munduan indarkeria hori etengabe gertatzen da, eta emakumeak*, askotan, babesik gabe aurkitzen dira; beste zapalkuntza batzuekin eta prekaritatearekin gurutzatzen baita sarritan. Lan sindikalaren ardatzetako bat da lantokiak indarkeria matxistarik gabeko gune seguru bihurtzeko baldintzak eskatzea, eta lan osasuneko prebentzio neurrietan fenomeno horrek daukan eragina kontuan hartu behar da.

Lan-munduan indarkeria matxistari aurrea hartzeak ezin du borondate kontua izan, legezko betebeharra baizik. Hori inplementatzeko neurriak eta sistemak ezarri behar dituzte instituzioek. Prebentzio sisteman integratzea ezinbestekoa da, egungo egituraketara egokituz, modu integral eta sistematikoan. Gaur gaurkoz ez da inola ere kontuan hartzen indarkeriaren prebentziorako sistemak ezartzeko beharra.

Prebentzioan, arrisku ebaluaketan zein babes neurrietan, indarkeria matxistaren eragina identifikatu, aitortu eta kontuan hartu behar da.

Enpresaren prebentzio planean atal zehatz gisa azaldu behar da hasteko; lanpostuen arrisku ebaluaketan ere modu espezifikoan jaso behar da indarkeria matxista emakumeentzako* arrisku faktore bezala, bai enpresaren barruan gertatzen denean, bai enpresatik kanpo gertatzen denean. Eta zehaztu egin behar da hori nola egin, alegia, nola neurtu eta detektatu eta zer neurri hartu. Beraz, LABek proposatzen du horretarako sistema oso bat garatzea:

  • Prebentzioan, arriskuak ebaluatuz eta lehentasunak zehaztuz. Informazioa eta formazioa ere barne bildu behar dira; eta enpresetan sentsibilizazio eta formazio planak zehaztu. Bistan da faktore psikosozialak paper garrantzitsua jokatzen duela eraso matxisten eremuan eta horien eraginean; beraz, faktore psikosozialak ere prebentzioaren atalean kontuan hartzekoak dira. Prebentzio planean atal espezifikoa behar dute.
  • Prebentzio faseak porrot eginez gero, esku hartzeko protokoloak zehaztu behar dira, fokua jarriz egoerak zuzentzeko neurrietan eta prebentzioa hobetzean.
  • Urtero langileen osasuna ikuskatzerakoan, osasun zaintza deritzon zerbitzuan, zeina enpresak eskaini behar duen, indarkeria matxista kasuak edo zantzuak arakatzeko baliabideak integratu behar dira. Balizko kasuak modu espezifikoan kudeatuko lirateke Osalanen eta NOPLOIren eta osasun zerbitzuen eskutik.
  • Proposamen honek administrazioaren ikuskatzaileak formatuta egotea eskatzen du (baita prebentzio delegatuei ematen zaizkien formazioetan prestakuntza zehatza integratzea ere, besteak beste). Noski, lan ikuskaritzak behar hori asetzeko egitura propioa eta espezializatua behar du.

LABek bere aldarriari eusten dio: Osalan eta NOPLOIk irizpidea markatu behar dute proposatutako neurriak betearaztea derrigorrezkoa izan dadin. Eztabaida ezinbestekoa da; lan munduan ere indarkeria matxistaren aurrean prebentzioa landu beharra dago.

LAB sindikatuak mobilizatzen jarraitzeko deia egiten die Bizkaiko Foru Aldundiko eta GUFEko langileei, telelanaren benetako plan bat ezartzeko eta hitzarmenaren blokeoarekin bukatzeko

Aldundiak eta ELA, UGT eta CCOO sindikatuek negoziatutako Telelanaren Plana langileek atzera bota ondoren, joan den maiatzaren 18an batzarra egin zuten Bizkaiko Foru Aldundiko (BFA) eta GUFEko langileen batzordeak eta enpresa batzordeak. Batzarrean argi geratu zen langileek mobilizazio eta batasun handiagoa eskatzen zutela BFAren inposaketari aurre egiteko eta benetako negoziazioa eskatzeko.

Ia langile guztiek eskatu zuten asteko egun batez telelana egiteko proposamena berreskuratzea. Proposamen hori sindikatu guztiek defendatu zuten abendura arte, baina, urtarriletik aurrera, ELAk, UGTk eta CCOOk bertan behera utzi zuten.

Sektore pribatuaren zati batean eta Euskal Autonomia Erkidegoko erakunde publiko gehienetan arlo horretan aurrera egin duten bitartean, BFA gai honetan aurrera urratsak egitera ukatzen da.

Asanblada horretan argi geratu dira bi kontu hauek:

  • Negoziazioaren blokeoaren eta Aldundiaren inposaketaren aurrean, mobilizazioa ezinbesteko tresna da. Hura gabe, ezinezkoa da aurrera egitea. Beste urrats bat emateko eta lanuztea deitzeko beharra planteatu zen.
  • Aldundiak aurreko plana inposatuko zuela iragarri zuenez, kontsultan baztertutako plana onartzeko proposamenari ezezkoa eman zitzaion modu masiboan.

Telelaneko benetako plan bat ezartzeko eskaeraz gain, BFAri akordioa/hitzarmena negoziatzeko eskatzen diote langileek (adostutako azkena 2018/2019koa izan zen). Akordio/hitzarmen berri bat behar da eskubideetan aurrera egiteko: lanaldia murrizteko, pribatizazio gehiago saihesteko, kontziliazioa hobetzeko, euskararen normalizazioan atzerapausorik ez emateko, berdintasunean aurrera egiten jarraitzeko, galdutako erosahalmena berreskuratzeko…

Joan den astetik langileen kontzentrazioak egiten ari dira Ogasunaren eraikinaren aurrean. Mobilizazioen aurrean BFAk inposaketa alde batera uzten ez badu, hurrengo asteetan lanuztea deituko da.

Maiatzaren 28an, ostegunean, 11:30ean, mobilizazioa izango da BFAren Foru Jauregiaren aurrean, eta hilaren 29an, ostiralean, berriro mobilizatuko dira langileak Ogasunaren eraikinaren aurrean, BFAko eta GUFEko langileen batzordeak eta enpresa batzordeak deituta. Hurrengo asteetan mobilizazioekin eta lan-geldialdiarekin jarraituko dute langileek BFAk jarrera berdinarekin jarraitzen badu.

LABek mobilizazio horiek babesteko deia egin die langileei, BFA egiten ari den etengabeko inposizio-politikaren aurrean indarrak metatzeko eta presioa egiteko tresna gisa.

FVEMen borondate faltaren aurrean, LABek Bizkaiko metalgintzan indarrak batu, sektorea antolatu eta aktibatzeko deia egin du

Gaur, maiatzaren 26an, Bizkaiko metalgintzako hitzarmenaren negoziazio mahaiaren zazpigarren bilera egin da.

Beste behin ere, agerian geratu da FVEMek hitzarmena negoziatzeko duen erabateko borondate falta. Beste behin, aitzakiak baino ez ditu jarri, sektoreko langileentzat funtsezkoak diren eduki eta gaiei buruz eztabaidari heltzea saihesteko.

FVEMek uko egin dio erosahalmena bermatuko duten soldata igoerei buruzko galdera zehatzei erantzuteari, baita lanaldia murrizteko, antzinatasuna desizozteko edo lan osasuna, lizentziak eta berdintasuna bezalako gaietan hobekuntzak egiteko prest dagoen ala ez esateari ere. Azken puntu hori, hain zuzen ere, izan da LABek azken bilera honetara eraman duen gaia, eta FVEMek ez ditu erantzun sindikatuak egin dizkion galderak.

Ondorioa argia da: FVEMek ez du inolako hobekuntzarik negoziatzeko borondaterik, eta mahai gainean jartzen du bere azken proposamena, hainbat arlotan atzerapausoak jasotzen dituena, hala nola malgutasunean.

LABen badakigu zer den egoera hau alda dezakeen bakarra. Horregatik uste dugu indarrak batu, sektorea antolatu eta aktibatzeko garaia dela.

Hurrengo bilera ekainaren 19an izango da.