Kaleak berreskuratzen hasi gara. 26 mobilizazio ibiltari egin ditugu Maiatzaren Lehenaren etorrerarekin, une hunkigarri ugarirekin, eta etxeetako leiho eta balkoiak atondu ditugu sindikatuaren eta euskal gehiengo sindikalaren irudi bateratuarekin. "Bizitza erdigunera, nuestro trabajo transforma el mundo" leloarekin gauzatu dugu Maiatzaren Lehena. Eguna nola joan den gogoratu nahi duzu? Egin klik bideoan!
Nafarroako Auzitegiak ez du aintzat hartu LABen helegitea eta berretsi egin du Espainiako Gobernu Ordezkaritzak sindikatuak Maiatzaren Lehenerako Nafarroan zituen lau auto karabanen debekua. Mobilizazio horiek Iruñerrian, Estellerrian, Tafallaldean eta Sakanan egitekoak ziren, COVID-19 pandemiaren inguruko kudeaketa instituzionala salatu eta bizitzaren sostengarritasuna erdigunean kokatuko duen eredu ekonomiko eta sozial berria aldarrikatzeko.
Aipatutako auto karabanek sindikatuaren lan osasunaren arloak zehaztutako protokolo zorrotzaren arabera zeuden antolatuak: gehienez 20 ibilgailu, gidari bat ibilgailu bakoitzeko, materialaren jasotze eta itzulera segurua, eta abar. Era berean, alarma egoerak ezarritako baldintzak aintzat hartuz antolatu dira karabanak: lan egiteko kalera ateratzea legezkoa da eta jarduera sindikala lantzat hartzen da.
Eskubide zibil eta politikoen aurkako eraso larria iruditzen zaigu debekua. Gaur zein aurreko egunetan milaka lagun bere autoekin lantokira joan eta kasu askotan 8 orduz beharrezkoak diren segurtasun neurririk gabe lanean egongo diren bitartean, Maiatzaren Lehenean 20 autok segurtasun neurriak betez karabana bat egin dezaten debekatzea ulertezina da. Botere-abusu argi bat da, lanean segurtasun eta osasun neurriak ez betetzeagatik lantokirik batere zigortu ez den bitartean, segurtasun neurriak betetzen dituen jarduera bat debekatzen baita. Eta, alarma egoeran egonda ere, indarrean jarraitzen duten eskubide demokratikoen aurka egindako eraso larria da.
Era berean, gogoratu behar da pasa den astean Huerta de Peraltako langileek deitutako elkarretaratze bat debekatu zuela Gobernu Ordezkaritzak, aipatutako agintekeria berberarekin: lantokiaren barruan lan egin bai, baina lantokiaren sarreran protesta egin ez, nahiz eta segurtasun-neurriak bete.
Debeku hauek guztiak onartezinak dira eta ez dute zerikusirik osasun irizpideekin. Covid-19ari aurre egiteko aitzakian, zentralismoa, autoritarismoa eta kontrol soziala inposatzen ari dela nabarmena da. Era berean, Nafarroako eragile sozial, sindikal eta politikoekin mintzatuko gara, gertakari larri hauen neurriko erantzun bat adosteko asmoz.
LAB sindikatutik Argentinako Asociación de Trabajadores del Estado (ATE) sindikatuari, nahiz Hector Carricaren lagun eta senitartekoei momentu zail hauetan gure doluminak helarazi nahi dizkiogu. Atzo Hector “Pelusa” Carricaren heriotzaren berri izan genuen, urte luzez izandako harremanen ondorioz gure sindikatuaren bidelagun bilakatu zena. Sindikatuaren eta Euskal Herriaren laguna, eta gure herriaren askatasunaren aldeko borrokarekin beti solidario, azken finean Euskal Herria bere herria ere baitzen. «Ni euskalduna naiz eta egiten dudan guztian nabaritzen da» askotan esan ohi zuen. Zalantzarik gabe, bere bizitzan eta ibilbide militantean zehar, Euskal Herriarekiko elkartasuna etengabea izan zen.
Irma Laciar de Carrica-ren semea zen; erizaina eta erizainen irakaslea zelarik 1977an diktadura militarrak bahitua eta desagerrarazia izan zena. Beste hainbat pertsonek bezala, Hectorrek erbestearen bidea hartu behar izan zuen. Argentinako Asociación de Trabajadores del Estado-ko (ATE) militante historikoa izan zen, eta bere bizitza osoa borroka sindikalari eta bere amaren kontrako hilketarengatik justizia exijitzeari eskaini zion, bere memoriaren eta osasun publikoaren aldeko borrokalari nekaezinaren ereduaren alde borroka eginez. Giza eskubideen zuzendaria izan zen, eta diktadura garaian desagerrarazi zituzten langile publiko guztien zerrenda egiteko lana bere gain hartu zuen.
Behin baino gehiagotan Euskal Herria bisitatu zuen, LAB sindikatuaren eskutik bere bizitza osoan emandako laguntza eta elkartasunarengatik merezitako omenaldia jasoaz. Guretzat beti LAB sindikatuko militante bat izango da.
Horregatik berriro galera honek sortzen digun tristura adierazi nahi dugu, eta gure doluminak helarazten ditugu, jakinik Hector Carricaren bizitza eta ibilbide militantea etorkizuneko belaunaldientzat inspirazio bilakatuko direla.
Ez gaude pozik, ez alai, ez zoriontsu etxean, ez! Ez dugulako aukeratu, behartu egin gaituzuelako etxeetan giltzapetzera, behartu egin gaituzuelako zaintzera, garbitzera, lan egitera, entretenitzera, jolastera, eskolak ematera, arreta emozionala eskaintzera, afektua ematera eta beldurrak neutralizatzera… dena aldi berean, dena ondo dagoenaren eta ondo aterako denaren itxura ematen.
Ez gaude pozik etxean sartuta, gure erasotzailearekin bizi garelako, eta ezin dugu ihes egin, ez saihestu lau hormak izan ditzaketen izkina bakanen artean. Ez gaude zoriontsu, ezta gure sormena eta barne bakea lantzen ere, gure etxea pertsona gehiagorekin partekatzen dugun gela delako, intimitaterik ez dugulako, etxerik ez dugulako, argirik ez dugulako, alokairua, fakturak eta janaria ordaintzeko dirua iristen ez zaigulako…
Haserre gaude inposatutako itxialdi honekin, ez dugulako ulertzen zer egiten dugun ordenagailu baten aurrean, haur bat besoetan dugula lapikoa sutan jarri eta komunak desinfektatzen ditugun bitartean. Lanetik bota gaituzuelako, gure etxeetara bidaliz, leihora irtetetik harago protestatu ezinik. Leihotik ikusten dugun mundua ez zaigulako gustatzen. Izan ere, leiho horretatik ez dugu airea eta askatasuna arnasten, errepresioa eta kontrola baizik. Leihoetatik polizia-gorputzak ikusten ditugu paseatzen eta nahi dutenak arbitrarioki gelditzen, erosketa-poltsak arakatzen, galdera umiliagarriak egiten, jarrera harroa erakusten, erasotzen, abusatzen, iraintzen… kaleak, plazak eta herriak pribatizatu dituzuelako, gure askatasun eta elkartasunerako elkarguneak lapurtuz.
Nazkatuta gaude pandemia geldiezin bati eusteko dugun erantzukizun indibiduala aldarrikatzen duten leloekin. Suminduta gaude neurri zorrotz horiek gu kontuan hartu gabe hartu izanaz… adimenik gabeko izaki gisa, pentsatzeko gaitasunik gabe, berez arduragabeak bagina bezala. Badakigu erantzukizunez jokatzen, zuek ejertzitoa bidali beharrik gabe.
Amorratuta gaude, etxean egotera behartuak gaudelako, milaka pertsona produkzio kapitalistaren esparru sakratuetara mugitzera behartuta dauden bitartean, fabrikak baitira —esplotaziorako eta heriotzarako espazioak—, antza, gure bizimodua aurrera ateratzeko; baina zein bizimodu? Nekatuta, mundua gelditu behar delako baina ekoizpenak jarraitu egiten duelako. Ez irteteko edo irteteko aginduak nazkatzen gaituzte.
Erabat sumintzen gaitu gure kakazahar-lanak orain oinarrizkotzat, funtsezkotzat, ezinbestekotzat… hartzeak. Eta ostikoaren zain gaude krisiaren lehen fase hau pasatzen denean eta kanpoko mundu kapitalistara irteten uzten diguzuenean. Badakigu agur esango diguzuela, gaizki eta gutxi ordaintzen jarraituko diguzuela, baldintza txarretan lan egiten jarraituko dugula. Orain, goretsi egiten gaituzue eta gutaz oroitzen zarete, baina ez duzue esaten funtsezkoak izateaz gain, berriz ere prekarioenak garela, gure gorputzak eta bizitzak kutsaduraren eraginpean jartzen ari baikara etengabe, babes-ekipamendu beharrezkoak eta egokiak izango bagenitu saihesteko modukoa, eta neurriak biziak salbatzeko benetan hartuko balira saihesteko modukoa. Baina ez! Haiek gabe lan egitera bidaltzen gaituzue, baina berdin zaizue, ez garelako funtsezkoak esaten duzuen bezala, ordezkagarriak garelako eta hori badakizue. Gure bizitzek ez dute balio besteenak beste. Garbitzaileak, kutxazainak, osasun langileak, zaintzaileak, etxeko langileak, sexu langileak… gara normalean ikusten ez dituzuen horiek, agurtzen ez dituzuenak, ez ikusiarena egiten duzuenak, sorbalda gainetik begiratzen diezuenak… langabetuen armadatik erreskatatutako emakumeak, orain kontratatu ditugunak, beste batzuk jada kutsatu direlako, bajan daudelako.
Oso haserre eta nekatuta gaude, kontrolatzen gaituzuelako. Gure mugimenduak, gure ordutegiak, non lan egiten dugun, nondik gatozen, nora goazen, zergatik irteten garen eta gure etxetik zenbat metrora gauden
Aldarrikapen estankoz eta diskurtso indibidualistez nekatuta gaude, energia hori guztia komunitatea sortzen erabili beharko genuke.
Ez gara identifikatzen geratu etxean edo ni etxean geratuko naiz leloekin, batzuk etxean geundelako jada, edo zentzurik gabeko bizitzetan sartuta, esplotatuta, nazkatuta, etengabe ekoiztu, zaindu eta garbitzera behartuta, ezarritako erabaki gehiago onartzen ez ditugulako. Ez ditugu etxean geratzeko lelo horiek onartzen, gure bizitzak arriskuan daudelako, nahita ezkutatzen duzuelako eraso sexisten %90 baino gehiago etxe idiliko horietan bizi ditugula, preso hartu, isolatu eta kondenatu nahi gaituzuen etxe horietan. Ez dugu itsu-itsuan men egingo, eta ez ditugu agindu inozoak jarraitu nahi, osasun sistemak kolapsatzen dituen birus bat hedatzearen errua guri leporatzen digutenak. Izan ere, kolapso hori zuen murrizketen eta politika neoliberalen ondorio da, eta horiek alde batera utzi gaituzte beti, gure gorputzak, gure bizitzak… bizitza hori, azken aldian hain gutxi axola zaizuena.
Orain, inoiz baino gehiago, antolakuntza, erresistentzia eta errebeldia.
Bizitzak erdigunean ez dadila kontsigna bat izan, errealitate bat baizik.
Gugatik!
Auto karabanak eskualdeka, streaming bidezko proiekzioak eta solasaldiak eta balkoi eta leihoetan ekimenak egingo ditugu Maiatzaren Lehenean, 12:30erako aurreikusitako ekitaldi nagusiaz gain. Koronabirusaren ondorioz ezarri dizkiguten mugak muga, Nafarroan izandako debekuak debeku, gure aldarriak jendarteratuko ditugu, "Bizitza erdigunera, nuestro trabajo transforma el mundo" leloarekin.
Hauxe da Maiatzaren Lehenerako prestatu dugun egitaraua:
10:00. MOBILIZAZIO IBILTARIAk eskualdez eskualde
11:30. STREAMING bidezko emanaldiaren hasiera.
(http://youtube.com/labsindikatua/live)
11:35. "HOKOKE" dokumentala.
12:30. EKITALDI NAGUSIA.
-AGUR INTERNAZIONALISTA
Ulises Guliarte, Central de Trabajadores de Cubako idazkari nagusia
-LABen MEZUA
Garbiñe Aranburu, LABeko idazkari nagusia.
16:30. "HOTEL EXPLOTACIÓN" documentala.
17:30. ZAINTZAren inguruko SOLASALDIA.
Partehartzaileak: Maria Sarasola (Helduen egoitzetako erizaina), Josefina Roco Sanfilippo (Politilogoa, Unibertsitateko irakaslea, ekonomia feministan aditua eta Trabajadoras no Domesticadas-eko militantea) eta Eli Etxeberria (LABeko idazkari feminista).
Moderatzailea: Aiora Imaz, LABeko Barne Komunikazioko arduraduna.
18:20. "SHOCKaren DOKTRINA" dokumentala.
19:45. Mundua eraldatu duten langileei txaloak.
EKIMEN BATERATUAK
HEGO EUSKAL HERRIA: Leiho eta balkoietan GEHIENGO SINDIKALAK sustatutako ikurra jartzeko deia.
IPAR EUSKAL HERRIA: LABek, beste hainbat sindikatu eta eragilerekin, Maiatzaren Lehen bateratua. (ieh.lab.eus).
Arantzan Tapiak gidatzen duen Sail honek deitzen duen hirugarren bilera da hau. Aurreko bietan eragile bakoitzaren ikuspuntua eskatzera mugatu ziren egoeraren irakurketari buruz, inongo proposamenik ekarri gabe, eta arlo sindikaletik egindako ekarpenei inongo jaramonik egin gabe. Argi geratu zen bilera bi horietan Arantza Tapiaren helburu bakarra, bileran parte hartu genuenekin argazki bat lortzea zela.
Ordutik hona Jaurlaritzak, alde batetik oinarrizko jardunak ez zirenak gelditzea ebatzi zenean, geldialdi hau ez egiteko presio egin eta irizpideak atera zituen patronalaren interesak defendatuz, eta beste aldetik oinarrizko jardunak ez direnak berriz martxan jartzeko patronalaren neurrira eta langileen osasuna bermatzen ez duen gida atera zuen, sindikatu honek egin zituen ekarpen bat ere kontutan izan gabe.
Jaurlaritzaren jarduna arlo sozial eta ekonomikoan aldebakartasunean eta inposaketan oinarritu izan da. Langileen ikuspuntua, interesak eta osasuna ez du kontutan hartu nahi izan, eta patronalaren neurrira egindako erabakiak hartu eta honen interesak defendatzera mugatu da.
Madrilgo Gobernua ere pandemia honen kudeaketa erabiltzen ari da zentralizazioan pauso berriak emateko, botere ekonomikoaren interesak eta estatu eredua inposatuz.
Beraz herri honetako langileok Madrilgo zentralizazioan eta Madril, Gasteiz eta Iruñean aldebakartasun eta inposizioen aurrean aurkitzen gara.
Euskal Herrian, bertatik eta bertara eginiko plan orokor eta anitza behar dugu egoera guzti honi aurre egiteko. Plan hori bertoko eragile sozial, politiko, ekonomiko eta instituzional guztien partaidetza eta ekarpenarekin egin behar da. Nahikoa da estatu zein EAE eta Nafarroako gobernuak erabakiak aldebakartasunez hartzeaz eta inposatzeaz.
LABek biharko bileran parte hartuko du, eta bere irakurketa eta proposamenak egingo ditu. Baina bilera hau ere Arantza Tapiak argazki soil bat ateratzeko baliatzen badu, eta, sindikatu honek egiten dituen ekarpenei inongo jaramonik egin gabe, patronalaren neurrira eginiko aldebakarreko erabakiak hartzen baditu, langileei lepoa emanez, LABek ongi aztertuko du hurrengo deialdietan parte hartzea.
Osakidetzan langileei egin beharreko testen inguruko anabasa ikusita, eta badakigunez ESI guztietan ez direla egiten ari proba berak, Osakidetzako Zuzendaritzari eskaera bat erregistratu diogu.
• Osakidetzari eskatzen diogu langile guztiei testa egin diezaietela, modu antolatuan eta ESI guztietan berdin jardunez, leku guztietan irizpide berak erabiliz.
• Osakidetzari eskatzen diogu lanean ari diren edo lanean aritu diren langile guztiei, bai Osakidetzako langileei bai kontratetakoei, bi probak egiteko: PCR eta serologia odolean. Kontuan hartu beharko dira kontratua amaitu duten edo laster amaituko duten langile ebentualak.
• Osakidetzari exijitzen diogu eskura dauden baliabide guztiak erabil ditzala proba horiek ahalik eta lasterren egin daitezen, aukera guztiak kontuan hartuta, eta EHUren eta laborategi pribatuen baliabideak erabilita.
Bestalde, jarraitzen dugu eskatzen:
• Langile guztientzat, langile publikoentzat edo kontratetakoentzat babesekipamendu egokiak eta kalitatekoak.
• Irizpide zientifikoetara egokitutako protokoloak, ez irizpide ekonomikoetara edo materialaren stock-irizpideetara egokitzen direnak.
Maiatzaren Lehenean euskal gehiengo sindikalaren ikur bateratua leiho eta balkoietatik zintzilikatzeko deia egin dugu. Ikurraren kopia egiteko edo ikurra bera margotzeko aukera duzu, zuk zeuk erabaki. Bata ala beste, langileon aldarria etxeetan presente egotea da helburua, mobilizatzeko mugak ezarri dizkiguten honetan, koronabirusaren krisiaren ondorioz.
Maiatzaren Lehenaren eguna aldarrikatu eta ospatu nahi dugu, modu koloretsu batean. Kapitalak marraztu nahi digun etorkizun ilunaren aurrean, guk bizitza erdigunean jarriko duen etorkizuna marraztu nahi dugu, etorkizun koloretsu eta dinamikoa. Hala adierazi genuen irudi bateratua aurkeztu genuen egunean.
Ezinbesteko ABEEE bat ukatu ostean, Arcelor Mittaleko zuzendaritzak gaur, apirilak 28, jakinarazi du ABEEE bat ezartzeko asmoa duela, arrazoi objektiboengatik, multinazionalak Estatuan dituen lantegi guztietarako. Enplegu-erregulazioko espediente horrek 8.236 langileri eragingo lieke, eta urtebeteko iraupena izango luke. Era berean, enpresak iragarri digu 50 eta 100 kaleratze artean egiteko asmoa duela, zein lantegitan egingo liratekeen zehaztu gabe. Kaleratze horiek, enpresaren beraren arabera, ezinbesteko ABEEE ez onartzeagatik galdutako diruari aurre egiteko egingo lirateke.
Enpresak ez du neurri horren ondorioak arintzeko inolako osagarri ekonomikorik proposatu, baina "negoziatzeko prest" agertu da. Ez du dokumentaziorik aurkeztu, baina gaur helaraziko dutela ziurtatu du.
Multinazionalaren zekenkeriak eta moraltasunik ezak ez dute mugarik. ABEEE berri bat iragartzen diguten bitartean, Arcelor Mittal 2009tik UGT eta CCOOen laguntzarekin aplikatzen ari den ABEEEa "oso garestia" iruditzen zaiolako, 50 eta 100 langile artean kaleratzeko asmoa du. 2009. urteko ABEEEa aplikatzen hasi zenetik, enpresak enplegua suntsitu besterik ez du egin, %50 baino gehiago Euskal Herriko lantegietan, eta horren ordez prekarioagoa den beste bat ezarri du. Enpresak esan du lan-kostua % 46 murriztu behar dela, baina altzairugintzako langileen gastua gastu osoaren% 8-10 baino ez da.
ABEEE hau ez da beharrezkoa eta ez dago justifikaziorik. Dagoeneko onartuta dauka ABEEE bat, 11 urte daramatzana langileei nahi duen bezala aplikatzen. Euskal Herriko lantegi batzuk %100ean ari dira lanean. Enpresak langileak gehiago zigortu nahi ditu, kaleratze, prekarietate eta inposizio gehiago eskainiz. LAB zigor neurri berrien aurka dago erabat.
