Eskola-jantokietako LABeko ordezkariek elkarretaratzea egin dute Lakuan, Gasteizko Gobernuaren egoitzaren aurrean, Hezkuntza Sailari eskatzeko 2000ko martxoaren 22ko Agindua aldatzea, eskola-jantokiak arautzen dituena, eta baita eskola-jangelen funtzianamenduaren inguruko zirkularra aldatzea ere.
Adierazi dutenez, bada garaia eredu aldaketa bat negoziatzeko, hezkuntza-sistemako langiletzat hartuko gaituena, begiraleentzako eta office-sukaldaritzako ratio berriak (ikasgeletan aldaketa bat emango denean, eskola-jantokietan ez dago inolako asmorik), txanda bakoitzeko gutxieneko jantoki-ordutegia, jantoki-ordutegitik kanpoko lanaldiaren igoera, funtzioak definitzea, euskalduntzea, prestakuntza eta hori guztia negoziazio-mahai batean erabaki beharko litzateke, langileekin batera egin ez den bezala.
LABek eskola-jantokia ikastetxe bakoitzaren hezkuntza-proiektuaren barruan egotea proposatu du, eta adierazi du eskola-jantokietako langileek ere erabakiak hartzen parte hartu nahi dutela, ikastetxe bakoitzeko hezkuntza-komunitateko gainerako langileek egiten duten bezala. Azken batean, jantokietako langileen hezkuntza-lana aitortzea eskatzen dute.
Adierazi dute nazkatuta dagoela Hezkuntza Sailak enpresetara etengabe bidaltzeaz, erantzukizuna berea baino ez denean. Nahikoa da eskola-jantokiekin negozioa egitea, lizitazioetan ondo frogatu den bezala, ez langileei ez zerbitzu hori erabiltzen duten haurrei axola ez bazaie ere. Zerbitzu hori funtsezkoa da, eta ez bigarren mailakoa, Bildarratz jaunak uste duen bezala.
Gainera, ez dituzte ahaztu itunpeko ikastetxeetako lankideak, eta EAEn kolektibitateen hitzarmen baterako negoziazio-eremu bat irekitzeko borrokan jarraituko dutela adierazi dute. LAB sindikatuak oso argi dauka. Euskal Herriko langileen lan-baldintzak hemen negoziatzen dira eta ez Madrilen.
Hezkuntza Sailak jarrera berarekin jarraitzen badu, LABek batasun sindikalari dei egiten dio hezkuntza sailari aurre egiteko eta administrazioa negoziatzera esertzera behartzeko, eskola-jantokietako langileak ere hezkuntza-sistemako langileak baitira.
Azken bi egunetan bi lan heriotza berri ezagutu ditugu, bata ostegunean, eraikuntzako langile batena Lezaman eta bestea atzo Murgian, egoitza bateko langile batena. Bi heriotzak ez traumatikoak izan dira. Lehenik eta behin geure samina eta elkartasuna eskeini nahi genieke lankide, senide eta gertukoei une gogor hauetan. Laneko azken heriotza hauekin, gutxienez 40 dira laneko heriotzak Euskal Herrian urte hasieratik.
Lehen lan heriotza hilaren 16ean gertatu zen Lezaman, 56 urteko langileak bihotzekoak jota galdu zuen bizitza. Azken urteetan ikusten ari gara badagoela hazkunde bat arazo kardiobaskularrek eragindako heriotzetan, noski laneko arrisku faktoreek eraginda edo areagotuta. Ez da kasualitatea erritmo altuek, lanaldi luzeek eta produktibitate exijentziak eragindako albokalteek arrisku faktore hau haziarazi dutela, kapitalismoaren logika zitalaren barruan. Egun hauetan pairatzen ari garen muturreko eguraldi beroak arriskuak hareagotzen ditu eta honela ulertu daitezke bi egun hauetan eman diren bi laneko heriotzak, faktore askoren baturan, hain zuzen.
Egoitza batetako langilea hil da, bere lehen lan egunean.
Hilaren 17an, bere lehen lan eguna zelarik, ondoezik sentitu eta aldageletan zendu zen Murgiako egoitza batean 56 urtetako emakume langile gasteiztarra.
Aurreko kasuan azaldu dugun bezala, ez da kasualitatea ematen ari den egoera hau. Gero eta lan baldintza gogorragoak pairatzen ari gara eta honek eragina du gure osasunean. Zer esanik ez zaintza lanetan diharduten emakumeen kasuan. Egoera eta lan baldintzak edozein direlarik, gizarteak ezinbesteko dituen zaintza lanak aurrera eramaten dituzten emakumeak. Lan erritmo altuak, lanaldi luzeak, turnizitatea, NBEen ez egokituen erabilera muturreko beroa egonik ere, aldi baterako kontratuak lan iraunkorrak egiteko, prekaritate gordina, etab.
Bistan da arazo kardiobaskularren laneko faktoreak kontrolatzea edo gutxitzea ezinbestekoa dela. Faktoreak gorantz doazela eta premiezko neurriak behar direla. Osalan eta Eusko Jaurlaritzari dei egiten diegu eskumenak eurenak diren heinean, jar ditzatela beharrezko baliabideak behingoz. Patronalari exigitzen diogu bete dezala lan osasuneko araudia eta egun bero hauetan errespeta ditzala termohigrometriako protokoloak.
Bide batez, LABek dei egiten du datozen egunetan egingo diren mobilizazioetan parte hartzera. Horrela, astelehenean, ekainaren 20an, gehiengo sindikalak kontzentrazioa egingo du Idiazabalgo plazan, “Prekaritatea hiltzailea, lan istripu gehiagorik ez lemapean” 12:00etan, 14an herri honetan basogintza lanetan hil zen langilearen heriotza salatzeko.
Tantaz tanta, pausoz pauso, bagara, bagoaz. X. Biltzar Nagusia amaituta, aurrera begira jarri gara, bizi dugun krisi sistemikoari aurre egiteko erabaki berriak hartu ondoren. Etengabe birpentsatzen eta berritzen ari gara gure eredu sindikala. Ausardiarekin, determinazioarekin… eta musikarekin.
Abesten duen langileria ez da inoiz hilko, eta LAB bizirik, oso bizirik, dago. Hala adierazi nahi izan dugu Baiona-Miarritzen egindako Biltzar Nagusian, hitzordurako espreski egindako bideokliparekin. Iluntasunetik argirako bidea egiten ari gara langileen defentsan, eta egiten jarraituko dugu datozen bost urteetan. “Bella ciao” abesti iraultzailea hartu dugu bidaide, euskarazko aldaera sortuta.
X. Biltzar Nagusia amaitutzat eman dugu Baiona-Miarritzen, Nazio Komite berria aukeratu ondoren, %94ko babes zabalarekin. Aurrera begira jarri gara bigarren egunean, sindikalismo eraldatzaile baten bidean. Haize berria da LAB, euskal sindikalismo berria. Egiteko beste modu bat erakutsi dugu Biltzar Nagusian, eta egiteko beste modu bat ere gauzatuko dugu aurrerantzean, koordinazio bikoitzarekin.
Hain zuzen ere, Garbiñe Aranburu eta Igor Arroyo izango dira sindikatuko koordinatzaile orokorrak, idazkari nagusi baten ordez. Bien arteko elkarrizketarekin biribildu dugu bi ostegunean eta ostiralean egindako biltzarra, “Bagara bagoaz” leloarekin.
Bagara. Eta, zer gara ba? “Pentsamenduari hitza eta hitzari ekintza jartzen diotenak gara. Anitzak gara. Langileak gara. Eta gure eskuek, gure lanak sostengatzen du bizitza”, gogoetatu du Garbiñe Aranburuk.
“Bai, gure lanak mugitzen du mundua, baina, era berean, egiten dugun lanaren kontura aberasten dira kapitalistak. Enpleguan eta zaintzan egiten dugun lan eskergari esker aberasten dira. Esplotazio horren kontzientziatik jaio zen sindikalismoa munduko txoko guztietan, baita Euskal Herrian ere. Nazioarte mailako klase borrokaren oinordeko da LAB”, adierazi du Igor Arroyok.
Euskal Herria independente, sozialista, feminista eta euskalduna sortzeko aukera zabalik dugu. Sustraiei sendo eutsita, adarrak zabaltzeko unea da, loratzeko eta fruitua jasotzeko unea da. Hortaz aritu gara egun hauetan zehar. Bizi dugun krisi sistemikoari aurre egiteko, erabaki berriak hartu ditugu. Etengabe birpentsatzen eta berritzen ari gara gure eredu sindikala. Ausardiaz, determinazioz.
Igor Arroyok azaldu bezala, LAB euskal langile ororen eskuetan jartzen dugun tresna da, “langile ororen lan eta bizi baldintza duinen aldeko borrokarako tresna. Ertzetan dauden langileak erdira ekarriko dituen sindikatua. Langile guztien sindikatua. Egoera salatzera mugatzen ez den sindikatua. Proposamenak egiten dituen sindikatua. Eraldatzaileak gara, bai. Euskal sindikalismo berria gara”.
Garbiñe Aranbururen hitzetan, etengabe, nabarmen hedatzen ari gara: “LAB zenbat eta sendoago, erabakigarriago, orduan eta indartsuago langile borroka, lantokietan eta kalean. Borroka ziklo berria abian jarri behar zela aldarrikatu genuen eta egin dugu. Enplegu suntsiketari muga jarri diogu. Zerbitzu publikoen eraispenari aurre egin diogu. Sektore feminizatuen borroka erdigunera ekarri dugu. Etxeko langileei zor zaien aitortza lortzeko bideari ekin diogu. Hamaika borroka piztu dugu Euskal Herria osoan zehar. Eta hamaika garaipen eskuratu”.
Borroka horiek guztiek, garaipen horiek guztiek, euskal langileok behar dugun eraldaketa sozial eta politikoa elikatzen dute. “Euskal Herrian posible egin dezagun, Parisen eta Madrilen ezinezkoa dena. Euskal Herrian posible egin dezagun premiazkoa den trantsizio ekosozialista eta feminista. LAB izango da horretarako akuilua. LAB izango da ezker independentismoaren erreferentzia sindikala. Euskal Errepublika aldarrikatzeaz gain, sindikalismotik ere Euskal Errepublika eraikitzera goaz. Euskal Lan Kodea, Euskal Gizarte Segurantza, euskal esparru sozioekonomikoa eskuratzera goaz. Bustitzeko prest gara, eta busti egingo gara”, zehaztu du Igor Arroyok.
Eta horrela bagoaz, sindikalismoari haize berria ematera. Ikusi eta ikasteko prestutasun osoarekin. Apaltasunez, baina harro. Bagoaz LAB euskal langile guztien etxe bihurtzera. Bagoaz diskriminazio orori aurre egitera. Bagoaz sindikalismo feministan sakontzera. Eta bagoaz, LAB sindikatu antirrazista bilakatzera.
Bagoaz, mugaren bi aldeetan, sindikalismo independentista zabaldu eta indartzera. Bagoaz lantokietan borroka eta greba gehiago antolatzera. Bagoaz borroka sozialetan murgiltzera. “Eta erronka hauei heltzeko, zuzendaritza sendo eta eraginkorra behar dugu. Kolegiatuagoa, feministagoa”, erantsi du Garbiñe Aranburuk.
Goiz hunkigarria
Biltzar Nagusiaren bigarren egunari gonbidatuen hitzartzeekin ekin diogu. EH Bai, EH Bildu, ELA, FSM… erakunde hauetako ordezkariek hartu dute hitza, besteak beste. Nazioarteko ordezkariek sinatutako adierazpen bat aurkeztu dugu ondoren; herrien autodeterminazioari buruzkoa, hain zuzen ere, Sahara eta Palestinako ordezkariek irakurrita. Nazioarteko emakumeen taldeak ere irakurri du beste adierazpen bat, emakumeen ahalduntzea ardatz.
Atsedenaldiaren ondoren, une hunkigarriak bizi izan ditugu, Musika, poesia eta dantza artean, LABeko emakumeei aitortza egin diegu, baita sindikatuko idazkari nagusi ohi Ainhoa Etxaideri ere.
Biltzar Nagusirako espreski osatutako bideoklipa proiektatu dugu ondoren; “Bella ciao” abestiaren euskal bertsioa, alegia. Garbiñe Aranburu eta Igor Arroyoren solasaldiaren ostean, Nazio Komite berria eszenatokian zela, abestia zuzenean interpretatu du bideoklipako abeslariak, bertaratutakoek lagunduta. Berriro ere, bagara, bagoaz!
Gure 10. Biltzar Nagusia egiten ari gara osteguna eta ostirala artean Miarritzeko Halle D´Iraty aretoan, “Bagara bagoaz” goiburuarekin. 500 ordezkariren parte-hartzearekin, datozen 5 urteotarako lan-ildoak onartuko ditugu eta zuzendaritza berria hautatuko dugu bertan.
Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak eta Argitxu Dufau Ipar Euskal Herriko bozeramaileak agerraldia egin dute Biltzar Nagusiaren nondik norakoak azalduz.
Dufauk eman du egunaren egitarauaren berri. Horrela, azaldu du sarrera ekitaldian zabalik diren borroka sindikalei aipamena egin diegula. Hainbat izan dira nazioartetik eta Euskal Herritik etorritako gonbidatuak, hala nola, alderdi politikoak, sindikatuak eta herri mugimenduetako ordezkariak. Nazioarteko ordezkaritziei dagokienez, 4 kontinentetako 28 herrialdetako 31 sindikatutako 48 ordezkari ere ari dira parte hartzen Biltzar Nagusian. Eta bezperan, ekainaren 15ean, Nazioarteko Konferentzia egin zuten Hendaian, “Klase sindikalismoaren erronkak egungo fase kapitalistan” izenburuarekin.
Biltzarraren lehen ariketa moduan, kudeaketa txostena aurkeztu du Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak, azken bost urteotako bilana jasotzen duena. Biltzarkideen %99,13ko babesarekin onartu da.
Ondoren, aurkeztu diren 203 zuzenketak eztabaidatzeari ekin diote biltzarkideek. Zuzenketa horietatik 102 izan dira zuzenean onartutakoak, 115 adostuak, 47 bertan behera geratu direnak eta 19 ez onartuak, aurkeztutakoen %6,7 besterik ez.
Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak Biltzar Nagusiaren aurretik egindako prozesuaren garrantzia nabarmendu du: “Ez ohikoa izan da prozedura. Entzuketa ariketak egin genituen militantziarekin hortik eta tesi nagusiak atera”. Aurrelan honetatik abiatuta idatzi da ponentzia, “sindikatu parte hartzaileagoa helburu. Goitik behera eraikitzen den sindikatua baino, zirkuluan eraikitzen dena. Guztion ekarpenak du balioa eta garrantzia eta zuzendaritza ardura ditugunok guztiak hartzen ditugu kontuan”, nabarmendu du Aranburuk.
Horren adibide, nazio komiteak aurkeztu dituen autozuzenketak aipatu ditu, eskualdeko batzarretan izan diren ekarpen eta gogoetak kontuan izan dituzte eta ponentzietan jasoak geratuko diren autozuzenketak egin dituzte. Lehenik eta behin, gazte prekaritatearen ingurukoa, LABek gazteen egoera iraultzeko duen borondatea indartuz. Bigarrenik, parte hartze instituzionalari dagokiona, interpelazio eta kritika politiko instituzionala indartzeko parte hartze ez normalizatuaz egiten dugun irakurketa zabalduz. Eta hirugarrenik, Nazio Biltzarra, Kongresutik kongresura zuzendaritza organo gorena izanik osaketarako irizpideak finkatuz.
Aurre prozesua desberdina izanik ere, egon da zuzenketak egiteko tartea. Jasotako zuzenketa kopuru altuak eta onartu gabe geratu diren apurrek agerian uzten dituzte hainbat elementu, Aranburuk zerrendatu dituenak. Lehenik, LABek datozen urteetan garatu beharreko ildo soziopolitikoaren gaineko eta planteatzen diren tesi nagusiekiko adostasun maila handia. Bigarrenik, “sindikatu bizia garela, jende militantea dugula eta LABeko komunitatearentzat kongresua ez dela tramite hutsa”. Eta hirugarrenik, “zuzendaritzak adostasunetara iristeko duen borondate eta gaitasuna oso handia dela”.
Azken bost urtetako lanaren balantzea egiten duen kudeaketa txostenak onarpen zabala izan du. “Bere momentuan hartu genituen erabakiak egokiak izan zirela eta hartu genituen erabakien gehiengoa praktikara eraman dela irudikatzen du honek”, idazkari nagusiaren hitzetan.
Berrikuntza ekarri dugu
Orain bost urteko kongresutik hona, LABek sindikalismora berrikuntza ekarri du. “Gure inguru hurbilean kapitalismoaren eta bizitzaren arteko talka sindikalismora ekartzen lehenak izan ginen. Birdefinitze honek, pentsatu eta aritzeko moduetan, paradigma aldaketa oso bat suposatu zuen”, adierazi du LABeko arduradun nagusiak.
“Sindikalismo feministan praktikara eramateko aurrera urrats handiak eman ditugu. Ari gara, langile migrante eta arrazializatuen esplotazio egoerak borrokatzen eta sindikatu antirazista bilakatzeko urrats berriak ematera goaz. Azken batean, sindikatua langile kolektibo guztiarentzat tresna eraginkor izatea dugu helburu”, zehaztu du.
LABen ararabera, bizitza da erdigunean jarri behar dena. Langileok errotiko aldaketak behar ditugu, aldaketa horiek borrokatu egin behar ditugu, eta hemen, Euskal Herrian, egin behar ditugu posible.
Mobilizazio ziklo berri bat martxan jartzea izan da sindikatuaren egiteko eta lehentasun azken hilabete hauetan eta Biltzar Nagusira helburu hori lortuta iritsi garela esan dezakegu, Aranbururen arabera. “Azken kurtsoan sektore edo enpresa desberdinetan, 100 grebatik gora izan dira Euskal Herrian. Borrokaren bidez, enplegu suntsiketa mugatzea eta langileen soldata eta lan baldintzak hobetzea lortu dugu hainbat eta hainbat eremutan”.
Horrela amaitu du agerraldia LABeko idazkari nagusiak: “Biltzar Nagusi hau puntu eta jarrai bat izango da. Aurrekoak ekarri zituen berrikuntza horietan sakondu eta norabide horretan erabaki berriak hartzera goaz”.
Abian da Baiona-Miarritzeko X. Biltzar Nagusia, “Bagara bagoaz” leloarekin. Bi egunez, ekainaren 16an eta 17an, aurreko biltzarrean hartutako erabaki nagusiak berretsi eta horiek garatzeko erabakiak hartuko ditugu.
Borroka, borroka eta borroka dugu ardatz, eta izaera horretatik tiraka ekin diogu biltzarrari. Kurtso honetan zehar 100 lantoki baino gehiagotan grebak deitu eta kalera atera gara. Kalean gaude. Lan eskubideen alde, enpleguaren defentsan, diskriminazioaren kontra… Agindu genuen eta bete dugu. Abian da borroka ziklo berria Euskal Herrian.
Borrokak merezi du. Eta borrokan jarraitzeko asmo betez bildu gara Baiona-Miarritzen. Datozen bost urteetarako LABen ardatzak, erronkak eta lan ildoak finkatuko dituzten erabakiak hartuko ditugu biltzarra bukatu bitartean.
Baiona-Miarritzeko X. Biltzar Nagusiaren bezperan, Nazioarteko Konferentzia antolatu dugu Hendaian, mundu osoko hainbat herrialdetatik etorritako ordezkari sindikalekin, “klase sindikalismoaren erronkak egungo fase kapitalistan” izenburupean. Hainbat adierazpen adostu ditugu bertan; egungo koiunturari buruzko adierazpen orokorra, tartean.
Pais Valencia, Palestina, Galiza, Txipre, Portugal, Asturies, Kuba, Sahara, Austria, Kanaria Uharteak, Panama, Argentina, Catalunya, Suitza, Brasil, Korsika, Martinika, Kanakia, Andaluzia, Aragoi, Frantzia, Nikaragua, Italia, Groenlandia, Irlanda, Guadalupe, Sardinia, Aosta Gaza-Palestina… hainbat herrialdetatik hurbildu dira Euskal Herrira, hainbat sindikaturen ordezkari gisa.
Zerrenda luzea da: Intersindical Valenciana, National Union of Palestinian Workers, New Unions, Condeferacion Intersindical Galega, PEO, CGTP IN, Corriente Sindical de Izquierda, Central de Trabajadores de Cuba, UGT Sario, Left Block Austrian Trade Union, Federation Intersindical Canaria, Federacion Autentica de Trabajadores, CTA-Autonoma, Intersindical Catalana, UNIA Ginebra, Central dos Trabalhadores e Trabalhadoras do Brasil, STC, UGTM, USTKE, Intersindical Alternativa de Catalunya, Central Unitaria de Traballadoras, Sindicato Andaluz de Trabajadores, Colectivo Unitario de Trabajadores, Solidaires, Central Sandinistas de Trabajadores, Unione Sindicale di Base, SIK, Trade Unionists for a New and United, Ireland, UGTG, CSS, SAVT, ILCU…
Elkartasun keinu asko izan dira konferentzian. Irudian, erdian, Palestinako ordezkarietako bat.
LAB sindikatuko idazkari nagusiaren ondoko Igor Arroyok ongi etorria eman die bertaratutakoei: “Herriak agindu dezala, eta ez kapitalak”. Arroyok salatu du kapitalismoa bidegabea dela, “esplotazioan oinarritzen delako, herriak epaitzen dituelako, kulturak eta ekosistemak desegiten dituelako eta emakumeak zapaltzen dituelako. Baina, ez da bakarrik bidegabea, bideraezina ere bada”.
LABeko Nazioarteko arduradun Koldo Saenzek hartu du hitza ondoren, eta mezu argi bat zabaldu du: “Kapitalismoak porrot egin du”.
Konferentzian bildutako ordezkarien hitzartze eta hausnarketekin aurrera egin du jardunaldiak, sindikalismo borrokalariak dituen erronkak hizpide, klase elkartasunetik eta elkarlanetik abiatuta. Izan ere, krisi ekonomikoa, edo azken urteotako krisi-segida, gaur egungo mundu kapitalistaren elementu iraunkorra da, eta bat egiteko eta elkarrekin aritzeko beharra ezinbestekoa da munduko langile-klase osoak aspaldidanik jasaten dituen erronkei eta erasoei aurre egin ahal izateko.
Arabako metalgintzako mahai negoziatzailea bildu da. Bertan, SEAk aurrerapen txiki-txikiak aurkeztu ditu, ziuraski greben eta mobilizazioen presioaren ondorioz. Mugimendu eskas horien aurrean, LABek pisuzko edukiak exijitzen ditu hitzarmen duin bat adosteko. Hortaz, beste sindikatuekin batera aztertuko ditugu hurrengo pausuak, argi edukita ganorazko edukirik gabe, mobilizazio berriak egongo direla.
Gaurkoan, SEA patronalak aurrerapen txiki-txikiak eman ditu, gehienak izan dira aurretik ahoz esandakoak idatzira pasatzea. Ziuraski, greben eta mobilizazioen presioaren ondorioz egin ditu mugimendu txikiok. Izan ere, momentuan grebak gutxietsi nahi izan bazituen ere, kontzientea da sektoreak sekulako erantzuna eman zuela.
Edonola ere, LABen ustez, mugimendu eskasak dira, SEAren eskaintza gutxi aldatzen dutenak. Horien aurrean, LABek pisuzko edukiak exijitzen ditu Arabako metalgintzan hitzarmen duin bat adosteko. Hortaz, guretzat, besteak beste, honako edukiak egon beharko ziren:
– Soldaten eguneraketa eta KPIrekin lotutako soldata igoerak.
– Igoerak soldata errealetan.
– Lanaldiaren jaitsiera nabarmena.
– Bajen osagarriak hobetzea.
– Subrogazioa gehiago zabaltzea
– Bestelako neurriak pertsonak erdigunean jartzeko.
Hori guztia dela eta, LABek beste sindikatuekin batera aztertuko ditu hurrengo pausuak, garrantzi handia ematen batiogu lortutako batasun sindikalari. Edonola ere, argi daukagu: ganorazko edukirik gabe, mobilizazioekin jarraituko dugu, beti ere ekimen eragikorrenak bilatuz Arabako metalgintzan lan baldintza duinak lortzeko.
Hemen da LAB sindikatuaren X. Biltzar Nagusia. Baiona-Miarritzen egingo dugu, ekainaren 16an eta 17an, aurreko biltzarrean hartutako erabaki nagusiak berresteko eta horiek garatzeko.
Zentzu honetan, biltzarrak berritasunak dakartza erabaki nagusien garapenean, eta berritasun horietako batzuk lotura zuzena dute bizitzaren eremu guztietara hedatzen ari den prekarizazioak kolpatzen dituen langileekiko. Horien artean daude langile migratu eta arrazializatuak.
LABek langile guztien lan eta bizi baldintzak borrokatzeko tresna eraginkorra izan nahi du, eta, horretarako, apustu berrien artean, sindikatu antiarrazista bilakatzea erabakiko dugu; antiarrizista bilakatzea, arrazista ez izatea baino zerbait gehiago dela ulertuta eta langile hauekin zor bat dugula aitortuz, zor koloniala.
Honi buruz aritu gara Ekintza Sozialeko kide Josefina Roco “Txefi”-rekin:
Josefina Roco “Txefi”.
-Nondik dator sindikatu antirrazista bilakatzeko beharra?
LAB kontrabotere tresna bat da Euskal Herriko langile eta herritar guztientzat. Langileen eskubideen alde lan egiten dugu, haien antolaketa kolektiborako baldintzak eskainiz eta sistema kapitalista, klasista, matxista, kolonial eta biozida horren desberdinkeria eta indarkeria-kausen aurka borrokatzeko, Euskal Herriaren subiranotasunaren defentsa ardatz.
Ekoizpen, metaketa eta ustiapen-formen eta harremanen eraldaketek enplegu eta prekarizazio-modu berriak eszenaratu dituzte, eta horiek langile-klasera zabaldu dira, gero eta gehiago subjektu anitza eta dinamikoa bihurtuz. Sindikatu gisa, erronka handia da subjektu horietara eta errealitate berrietara, lanekoak eta biziartekoak, iristea. Horretarako, gogoeta egin behar dugu, eta gure egitura eta praxi sindikalera egokituko diren erabakiak hartu.
Prozesu bikoitza da. Langile-klasea birkokatzen den bitartean, erakunde gisa berrasmatzen ari gara. Duela bost urte, Birpentsatzen prozesuaren barruan, gure ekintza sozioindikala berritzeko prozesu bati ekin genion, kapital-bizitza gatazka erdigunean kokatuz eta langile guztien errealitate anitza kontuan hartuz.
-Egungo errealitateak eskatutako erabaki bat da, ezta?
Ezin gara bazterrean geratu, testuinguruak eskatzen du parean egotea. Aurreko borroka eta antolaketa-moduek beren indarra izaten jarraitzen dute, baina errealitate eta baldintza zehatzetara egokitu behar dira, eta ezin ditugu errealitate eta baldintza horiek ez baztertu ez ikusezin bihurtu. Hori da langile guztientzako tresna izatea.
Arrazakeriaren aurkako sindikatu gisa eraikitzea prozesu honen parte da. Euskal Herrian migratutako eta arrazializatutako langileak kolektibo zabal eta heterogenoa dira; egoera desberdin eta aldakorrek zeharkatzen dute. Abiapuntuko baldintzek, atzerritartasun-egoerak, negoziatzeko unerako ezintasunak edo mugak, gizartearen eta erakundeen babesgabetasunak, egiturazko arrazakeriak eta indarkeria transistemikoek modu zehatzean eragiten diete lankide horien bizitzei eta gorputzei.
Sindikatu gisa, orain arte ez dugu ez irakurketa ez lan zehatzik egin langile migratu eta arrazializatu horien berezitasunei aurre egiteko. Haien espezifikotasunetik jorratzea garrantzitsua dela uste dugu, haientzat ere tresna erabilgarria izan ahal izateko. Ez gara denak berdinak, eta ez dugu izan nahi. Baina ezin ditugu guztiak berdindu, hasierako baldintzak ez baitira berdinak, eta askotan aniztasun horiek asimetria bihurtzen dira mundu honetan eta sistema honetan.
-Zein pauso eman dituzue norabide horretan?
Arrazakeriaren aurkako praxi sindikal batean aurrera egitea dimentsio desberdinak uztartzen dituen apustua da. Langile migratuez eta arrazializatuez harago doan talde-lana egitea da. Guztiok inplikatzen gaituen lana da, arrazakeria ez baita migratzen duten pertsonen arazoa soilik. Arrazakeria leku guztietan dago. Ez gara horretaz jabetzen. Antirrazismotik lan egin nahi duen sindikatu gisa, honen aurrean jarrera aktiboa hartu, salatu eta tinko lan egin behar dugu lantokietan, lan-araudietan eta administrazio publikoan arrazakeria desmuntatzeko; gure erantzukizun eta hautu politikoa da.
Prozesu hori hasteko erabakia hartu genuenean, enplegu-baldintzak hobetzeaz eta langile migratuekin lan egiteaz hitz egin genuen, euren egoerak eta LABi buruz dituzten itxaropenak bertatik bertara ezagutzeko. Ez genuen imajinatzen zer zetorren. Gaur mahai gainean jartzen ari gara arrazakeriaren aurkako idazkari bat eraikitzeko beharra. Jauzi hori asmoak askoz harago joan behar zuela ikusi izanaren parte da.
-Hilabete askotako lana izan da, ezta?
Hainbat hilabetez, dimentsio anitzeko barne-prozesu bat egin genuen. Tailer parte-hartzaileak egin ditugu hainbat lurraldetan migratutako eta arraza-egoeran dauden langileekin eta formakuntza egin dugu hainbat sektore, eskualde eta ardura desberdinetako kiderekin. Kontraste-bilerak ere egiten ditugu Euskal Herrian migratutako pertsonen erakundeekin eta kolektiboekin. Laburbilduz, zazpi hilabeteko lana izan da, non 140 langile migratu eta arrazializatu baino gehiagok, sindikatuko 40 kide inguruk eta 20 bat kolektibo sozialek parte hartu duten. Hortik dator erabaki hau. Ez arrazistak ez garelako, baizik eta ikusi dugulako asko dagoela egiteko ekintza sindikal baten eta arrazakeriaren aurkako sindikatu baten alde.
-Prozesu honetan, zer aurkikuntza nabarmenduko zenuke?
Ikusten ari gara langile migratuek eta arrazializatuek forma eta antolaketa kolektibo berriak ekarri dizkiotela sindikatuari. Borroka-istorioak, jakintzak eta gaitasun handiak dituzten pertsonak dira, eta ez dira beti balioesten. Gauza asko erakutsi dizkigute borrokari eta antolaketari buruz. Hori da, adibidez, Bizkaiko etxeko langileen edo Nafarroako landa eremuko langileen kasua. Borrokan ikusi ahal izan dugu nolako gaitasuna duten subjektu gisa eta nola aberastu duten sindikatua aniztasun horietatik.
-Zein pauso emango dituzue aurrerantzean?
Bide luzea dago aurretik. Pausoak mantsoak izango dira eta badakigu kostatuko zaigula, gauza asko mugitzen direlako eta ondo dago horrela izatea. Era guztietako hesiak eta erresistentziak ditugu. Lana guztien artean, bakoitzak bere buruarekin, besteekin, egin behar dugu. Praktikak, pentsamenduak, hizkuntzak eta kodeak berrikustea eta aldatzea eskatzen du honek guztiak.
Idazkari feministarekin bezala, arrazakeriaren aurkako idazkariaren sorrerak ez dakar konponbide magiko edo berehalakorik. Eman nahi dugun norabide bat da, helburu bat, eta horren gainean lan bat hasten da. Esploratu egin beharko da, arnasa hartu, pazientzia izan, irakurtzen jakin eta ikuspegia izan behar da, hanka-sartzeak birbideratzeko eta antzemateko gertatzen direnean. Badakigu asko dugula ikasteko eta desikasteko.
Orain arte identifikatu ditugun beharretako batzuk modu konektatuan landuko ditugu: formazioa eta sentsibilizazioa, bai atzerritartasunari eta sektoreko hitzarmen espezifikoei dagokienez, bai pribilegioei, beldurrei eta aurreiritziei dagokienez ere.
Migratuen lan-osasuna, lankide horien antolaketa kolektiboa, arrazakeriaren aurkako ekintza sindikala, aholkularitza juridikoa… Hona hemen pista batzuk, apurka-apurka aldatzen eta hobeto definitzen joan daitezkeenak, nola, norekin eta zein unetan eta zein intentsitaterekin heltzen ari garen ondo diseinatuz.
Zerbait argi daukagu. Prozesu integrala izan behar du, federazio, idazkari eta arlo guztiak artikulatuko dituena eta guztion inplikazioa eskatzen duena.
-Prekaritateak zuzenean kolpatzen die langile migratu eta arrazializatuei. Nola erantzun ahal zaio egoera horri?
Prekarizazioak eta pobretzeak pertsona guztiak zeharkatzen gaitu, botereak eta kapitalak indartzen jarraitzeko aplikatzen dituzten estrategiak dira. Horrek era askotako eragina du pertsonengan: zatikatzen du, isolatzen du, desmobilizatzen du, beldurra sartzen du, zorra sortzen du; kontrol sozialeko mekanismoak eta mendekotasun ekonomikoa eta subiranotasunarekiko galera uztartzen ditu. Inor ez dago honetatik guztiagatik salbuetsita. Zaila da munstro honen aurka borrokatzea.
Pertsona migratuek eta arrazializatuek, gainera, egoera horiek beste zapalkuntza batzuekin pairatzen dituzte, hala nola, arraza, klase soziala, administrazio-egoera, sare sozialik eza, eskubideei buruzko desinformazioa… Kapitala horretaz baliatzen da, esplotazioa areagotuz eta gaitz guztien erruduntzat hartuz.
Klase sindikatu gisa, sindikatu soberanista, feminista, internazionalista gisa, kontrarelatoa eta langileen arteko elkartasun-praktikak eraikitzeko gai izan behar dugu. Ezin gara etsaiaz erratu, ezta txorakerietan indarrak alferrik galdu ere. Gertatzen ari dena eta gertatzen jarraituko duena oso larria da. Jakitun izan behar dugu langile klaseak dituen gaitasunez eta jakintza kolektiboaz, Euskal Herrian langile klasea subjektu anitza eta askotarikoa den neurrian.
-Hego eta Ipar Euskal Herriaren arteko mugan gertatzen ari den drama etengabe ari gara salatzen. Zeintzuk dira gure aldarriak horren aurrean?
Kapitalak eta estatu inperialistek ezarritako mugak Euskal Herrian aski ezaguna dugun eraikuntza dira. Bereziki, Irun eta Hendaiakoa, euskaldunentzat hain garrantzitsua dena, gure herria bi estatutan banatzen duelako.
Muga militarizatua, arrazista eta oinarrizko eskubideen urratzailea da. Heriotzaren muga horrek, pertsona migratuen eta arrazisten eskubideen alde lan egiten duten arrazakeriaren aurkako zenbait kolektibok hala deitzen diotenak, agerian uzten du Espainiako eta Frantziako estatuen hipokrisia, bai eta igarobidean dauden milaka migratzaileren biziraupenaren beharra ere, baldintza hobeetan bizitzeko aukerak baino bilatzen ez dituztenak.
Ez diogu begiratzen bizitegi-egitura, aterpetxe, harrera-espazio, etxebizitza eta erroldatze-guneen faltari. Ez da enplegu-mekanismorik edo prestakuntza-mekanismorik ematen, pertsona horiek, gehienak oso gazteak, beren bizitza Euskal Herrian egin ahal izan dezaten. Era berean, ez dugu ikusten zergatik irten diren beren herri eta lurraldeetatik, estraktibismoari, espoliazioari, arpilatzeari eta mendebaldetik ekoizten lagundu dugun garapen-ereduari lotuta. Ez dugu pentsatzen zer izan daitekeen amaiezina dirudien bidaia hori. Ezta Irunera iritsi arte gertatu behar izan dutena ere, adibidez.
LABetik, Euskal Herria harrera-herria izatearen aldeko apustua egiten dugu. Eta horrek eskubideak, aukerak, aitortza eta enpatia dakartza berekin; hurbiletik, auzokideengandik eta elkarrekin bizimodua egitetik.
![[ARGAZKI GALERIA] Borrokan jarraitzeko asmo betez bildu gara Baiona-Miarritzen](https://www.lab.eus/wp-content/uploads/2022/06/IMG20220616104207-768x576.jpg "[ARGAZKI GALERIA] Borrokan jarraitzeko asmo betez bildu gara Baiona-Miarritzen")
