2026-09-09
Blog Page 10

Bergarako eta Zarauzko Ibilgailuen Azterketa Teknikoko langileak greban

Bigarren greba eguna izan dute gaur ITASUAko beharginek, eta egoera desblokeatu eta benetako negoziazioa ahalbidetu ezean, greba mugagabeari ekingo diote.

Jarraian irakur daiteke gaur emandako prentsaurrekoan zabaldutako komunikatua:

“Gaur ITASUA enpresako Zarautz eta Bergarako langileen eta ordezkarien izenean hitz egiten dugu, enpresarekin hainbat bilera egin ondoren eta akordiorik lortu ez denez, lan-gatazkaren berri emateko eta gure aldarrikapenak gizarteari helarazteko batu gara gaur hemen.

Duela aste asko negoziazio prozesu bat abiatu genuen helburu argi batekin: gure lan-baldintzetan aurrerapauso garrantzitsu bat ekarriko zuen enpresa hitzarmen bat sinatzea. Gure eskaerak ez dira neurrigabeak; sektore berean, lan bera egiten duten langileen arteko berdintasuna eta justizia bilatzen ditugu. Gipuzkoan dauden beste ITV enpresa bateko langileek baino 133 ordu gehiago egiten ditugu urtean eta 2.000 eta 5.000€ arteko soldata txikiagoak ditugu.

ITASUAren jarduera berezia da. Herritar guztiak behartuta daude beren ibilgailuak aldizka ITVra azterketa teknikoa egitera , segurtasuna bermatzeko. Neurri hori beharrezkoa eta egokia dela uste dugu. Hala ere, ezin dugu ahaztu jarduera hau derrigorrezkoa dela herritarrentzat, eta, horregatik, interes publikoko zerbitzu baten ezaugarri asko dituela.

Urtez urte, jarduera horrek etekin ekonomiko handiak sortzen ditu. Azken 5 urteetan, Larrauri familiak 5.000.000€ inguru eraman ditu etekinetan. Gure ustez, ezin da onartu zerbitzu honen etekinak gutxi batzuen aberastasuna handitzeko erabiltzea, langileen lan-baldintzak atzean uzten diren bitartean. Zerbitzu honek gizarte osoari mesede egin behar dio, eta horrek langileen baldintza duinak ere bermatzea esan nahi du.

Negoziazio prozesuan zehar, zoritxarrez, enpresak benetako akordio baterako borondate eskasa erakutsi du. Horren adibide da Gasteizko hiru ordezkarirekin sinatutako eraginkortasun mugatuko akordioa. Akordio hori ez da ITASUAko langile guztien ordezkaritzarekin adostu, eta ez du gatazka honi irtenbide orokorrik ematen.

Hala ere, enpresak akordio hori baliatu nahi izan du negoziazio kolektiboa amaitutzat emateko. Jarrera hori arduragabetzat jotzen dugu, langileen zati handi batek ez baitu akordio hori onartu eta negoziatzen jarraitzeko borondate argia erakutsi baitu.

Bergarako eta Zarauzko ordezkariek eta langileek ez dute akordio horrekin bat egin. Gure konpromisoa argia da: negoziazio mahaira itzultzea eta benetako akordio justu bat lortzea.

Horregatik, mobilizazioekin aurrera egitea erabaki dugu. Ekainaren 29an lehen greba eguna egin genuen, eta gaur, uztailaren 8an, bigarren greba eguna ari gara gauzatzen.

Horrez gain, uztailaren 10ean hirugarren greba eguna egingo dugu, eta egoera desblokeatzen ez bada, uztailaren 13tik aurrera greba mugagabe bati ekingo diogu.

Enpresaren blokeoak eta negoziatzeko benetako borondaterik ezak bide honetara eraman gaituzte. Langileok gure lan-baldintzak defendatzeko eskubidea dugu, eta horixe egiten ari gara.

Azkenik, enpresari dei egiten diogu berriro ere. Oraindik garaiz dago gatazka hau konponbidean jartzeko. Langileen gehiengoaren ordezkariekin negoziatzera itzul dadila, eta benetako akordio baten aldeko urratsak eman ditzala.

Guk prestutasun osoa dugu negoziatzen jarraitzeko. Baina prestutasun bera espero dugu enpresaren aldetik ere, eta berririk ezean, argi dugu greban jarraituko dugula merezi ditugun lan baldintzak bermatuko dituen hitzarmena lortu arte.

BORROKA DA BIDE BAKARRA!!!”

1.500 euroko gutxieneko soldataren aldeko borroka enpresa eta sektore hitzarmen guztietara eramango dugu

LABek ez du hitzarmenetan 1.500 eurotik beherako soldatarik onartuko, eta mobilizazioak eta grebak sustatuko ditugu helburu hori lortzeko.

Gaur egun LABek gehiengoa duen hitzarmenetan ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurrerantzean gehiengorik gabeko eremuetara ere eramango dugu borroka.

Greba orokorraren ondotik gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka fase berri batean sartu dela eta, LABek astinaldia iragarri du negoziazio kolektiboan datozen hilabeteetarako: 1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka negoziazio kolektiboaren esparruan indartzeko apustua egingo du sindikatuak, aldarrikapena lantokietara eta negoziazio mahaietara eramanez.

Garbiñe Aranburu koordinatzaile orokorrak eta Oihana Lopetegi negoziazio kolektiboko eta ekintza sindikaleko arduradunak egin dute iragarpena prentsaurrean, Bilbon. Azaldu dutenez, LABek “helburu argi bat” defendatuko du negoziazio guztietan: “lan-eremuak 1.500 eurotik beherako soldatetatik libre uztea; ez sektoreetan, ez enpresetan, ezta azpikontratetan ere, ezin dira onartu pobrezia eta prekarietatea betikotzen dituzten soldatak, eta LABek ez ditu onartuko”.

Beraz, LABek bere ordezkaritza, antolakuntza gaitasuna eta indar sindikal guztia jarriko ditu helburu horren zerbitzura. Oihana Lopetegiren esanetan, “gaur egun, LABek gehiengoa duen hitzarmenetan helburu hori betetzear du, ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurten langa hori gainditzea lortu da, besteak beste, Arabako ardogintzan eta esku-hartze sozialean, Gipuzkoako grafikagintza eta itsaskien handizkako merkataritzan, edota Nafarroako optiken merkataritzan”.

Aurrerantzean sindikatuak gehiengorik ez duen hitzarmenetan ere borroka eta mobilizazio dinamikei ekingo die egoera hori gainditzeko. Egoera horretan dira, esaterako, Bizkaiko garbiketa, Arabako metala, Enplegu Zentro Bereziak eta Nafarroako nekazaritza eta abeltzaintza. Lehentasuna emango die 1.500 eurotik beherako soldatak dituzten sektore eta enpresetako borrokei. “Sektore horietako langileei eta sindikatuei greba eta mobilizazio proposamenak egingo dizkie, borroka sindikal eraginkorra sustatzeko eta indarrak norabide berean batzeko”, adierazi dute LABeko bozeramaleek.

“Jakina da negoziazio kolektiboaren bidez soilik ez dagoela langile guztiengana iristerik, baina funtsezkoa da LAB dagoen sektore eta enpresetan borroka hau lehentasunez lantzea”, erantsi du Aranburuk, eta zehaztu du sektore eta enpresa hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldatak ezartzeak “etorkizunean sektorearteko akordio zabalago baterako bidea indartu” egingo duela.

Orain arte egindako ibilbideak, eta bereziki greba orokorraren arrakastak, agerian utzi dute Euskal Herrian gutxieneko soldata propio baten aldeko babesa gero eta zabalagoa dela jendartean.

Bertako errealitatera egokitutako gutxieneko soldata bat ezartzeak onura ekarriko lituzke: soldaten debaluazioa mugatuko luke; arrakala matxistak eta arrazistak murrizten lagunduko luke; aberastasunaren banaketa bidezkoagoa ahalbidetuko luke; eta, oro har, Euskal Herriko garapen ekonomikoari mesede egingo lioke, soldata baxuetan oinarritutako ereduak porrot egingo baitu nazioarteko testuinguru lehiakorrean.

Bi bide osagarri irekita

Bi bide osagarri landu ditu LABek beste sindikatuekin batera gutxieneko soldata propioa lortzeko: bide politikoa eta negoziazio kolektiboa. Oztopoak oztopo, bi bideek zabalik jarraitzen dute, eta, LABeko arduradunek defendatu dutenez, “unea da borroka indartzeko”.

Bide politikoari dagokionez, EAJk, PSEk eta PSNk blokeatu nahi izan dute aukera Euskal Herrian gutxieneko soldata propioa ezartzeko behar diren eskumenak lortzeko. Hala ere, eztabaida ez dago itxita. Madrilen EH Bilduk, ERCk eta BNGk konpromisoa hartu dute lege-aldaketa bat sustatzeko, estaturik gabeko nazioetako sindikatuek eskatutako ildotik.

Negoziazio kolektiboaren eremuan, berriz, CONFEBASKek eta CENek uko egin diote beren erantzukizunari, eta ez dute erakutsi gutxieneko soldataren inguruko akordio intersektorial bat negoziatzeko borondaterik. Patronalek prekarietatearen aldeko jarrerari eusten diote, baina horrek ez du eztabaida eta gatazka geldiaraziko.

Izan ere, langileek argi adierazi dute ez daudela prest 1.500 eurotik beherako soldatak normaltzat hartzeko, eta aldarrikapen hori gehiengo sozial eta sindikal zabal baten eskaera bihurtu da. Agerraldian azaldu dutenez, “modu batean edo bestean sindikatu guztiek bat egin dugu 1.500 euroko gutxieneko soldataren aldarriarekin, eta guztioi dagokigu negoziatzen ditugun hitzarmenetan konpromiso hori errealitate bihurtzea”.

Greba Orokorraren deialdiaz geroztik hona hainbat hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldata bermatzea lortu da, hala nola, Bizkaiko grafikagintzan edo Nafarroako zahar egoitzetan.

Alabaina, patronalak blokeatzen ari da beste hainbat hitzarmen. Horietako asko sektore feminizatuak dira, bizitza sostengatzeko funtsezko ekarpena egin arren patronal matxistak aintzat hartzen ez dituenak.

1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borrokak, beraz, jarraipena izan behar duela aldarrikatu du LABek. “Gobernuak eta patronalak interpelatzen eta presionatzen jarraitu behar dugu, eta gure esku dagoen guztia egiten. Mobilizazioetan lortutako indarra negoziazio kolektibora eramateko garaia da orain, langile guztientzat soldata duinak errealitate bihurtzeko”, amaitu dute Aranburuk eta Lopetegik.

CIE Norma enpresako langileek enpresaren hazkundearekin bat datorren hitzarmena eskatu dute

Jarduerak erritmo altuari eusten dion bitartean eta eskaeren zorroak datozen urteetarako lan-karga bermatzen duen bitartean, hitzarmen kolektiboak eragindako gatazkak irekita jarraitzen du CIE Norma enpresan (Itziarren kokatua). Hilabeteetako negoziazioaren ondoren, langileen ordezkariek adierazi dute enpresak azken urteetan izandako hazkundeak emaitza horiek posible egiten dituztenen lan-baldintzak hobetzea ekarri behar duela berekin.

Enpresa-batzordearen eskakizunak ez direla berriak, ezta aparteko zerbait ere. Orain aldarrikatzen ari garen hobekuntzetako asko 2022an ere defendatu genituen, CIE Normak 51 milioi euro inguru fakturatzen zituenean. Hiru urte geroago, enpresak 77 milioi eurora igo du bere fakturazioa, eta 30 pertsona inguru gehiago ditu plantillan. Batzordearen iritziz, bilakaera horrek agerian uzten du konpainiaren hazkunde jarraitua, eta aldarrikapenen zilegitasuna indartzen du.

«Ez gara neurrigabeko ezer eskatzen ari. CIE Normaren hazkunde horren isla haien eguneroko lanarekin ahalbidetzen duten langileengana ere irits dadila eskatzen dugu», adierazi du batzordeak.

Langileen ordezkariak negoziazioan zehar akordio bat lortzeko prest agertu dira, aldaketak onartuz eta hainbat kontutan jarrerak hurbilduz. Hala ere, uste dute enpresaren azken proposamenak oraindik ez direla nahiko langileen gehiengoaren babesa lortzeko.

Desadostasuna eragin duen beste puntu bat izan da negoziaziorako izan duen jarrera justifikatzeko zuzendaritzak erabilitako argudioa. Batzordearen arabera, planteatutako muga gehienak epe luzerako ziurgabetasun-egoera posibleetan oinarritzen dira. Langileen ordezkariek uste dute bi urteko indarraldia duen hitzarmen batek enpresaren benetako egoerari eta epe labur eta ertaineko aurreikuspen objektiboei erantzun behar diela, eta ez dutela hipotesiek baldintzatu behar, haien bilakaera aurreratzea ezinezkoa baita.

Batzordeak gogorarazi du plantilla erabakigarria izan dela CIE Normaren lehia-posizioa sendotzen laguntzeko; izan ere, antolaketa-aldaketetara, produktibitate-igoeretara eta industria-eskakizun berrietara egokitu dira beharginak. Horregatik, bada garaia ahalegin horrek negoziazio kolektiboan ere aitortza izan dezan.

Gatazka irekita dagoen arren, langileen ordezkariek azpimarratu dute akordio bat lortzea dela euren lehentasuna. Batzordearen borondatea negoziazioa irekita mantentzea eta enpresari nahiz langileei egonkortasuna emango dien hitzarmen orekatua lortzea da.

Lan osasunagatik, gona eta galtza motzak denontzat

Donostiako autobus zerbitzuan, Dbusen, langileen janzkerak ezarritako arauek ez dute aintzat hartzen udako beroaldietarako egokitutako arropak erabiltzeko aukera eta, gainera, generoaren araberako bereizketak ezartzen ditu arauz: gizonezkoek praka luzeak erabili behar dituzte, eta emakumezkoek gonak edo praka luzeak. Langileak horren aurka mobilizatu dira gaur eguerdian Bulebarrean.

LABen ustez, beroari aurre egitea lanean osasun kontua da, eta horregatik, gidari guztiek aukera izan beharko lukete galtza motzak eta gonak janzteko, generoa edozein dela ere. Uniformearen genero bidezko bereizketak ez du lekurik inklusiboa behar lukeen gaur egungo gizartean, zeinetan pertsona bakoitzaren ongizatea eta erosotasuna lehenetsi behar baitiren.

Janzkeraren inguruko aukera askatasunak, gainera, laneko giroa hobetzen lagun dezake eta, ondorioz, langileen produktibitatea eta motibazioa handitzen ere bai.

Eskatzen ditugun berrikuntza horiek ez dira soilik berdintasunaren aldeko urratsak; osasuna eta eraginkortasuna sustatzen dituzte eta lan ingurunea guztiontzako atseginago bihurtzen dute.

Gipuzkoako altzarigintzako hitzarmen berriak ez dio erantzuten sektorea egurgintzarekin parekatzeko eskariari

Gaur 2001 urtetik berritu gabe zegoen altzarigintzako hitzarmena adostu da, baina LABek ez du sinatu, funtsezkotzat dugun eskakizuna kanpo geratu delako.

Honako hauek dira hitzarmen berriak jasotzen dituenak:

  • Indarraldia 2026-2028
  • Soldata igoerak: Taulen eguneraketa 2001-2025 eta indarraldiko urte bakoitzerako KPI.
  • Plusen eguneraketa soldaten igoera berdinarekin.
  • Lanaldi murrizketa (ordutan): 2026an 1761 (murrizketarik ez); 2027an 1743 (-18); 2028an 1725 (-18)
  • Distantzia plusa 10 km-ra igotzea.
  • 20 artikuluko orduen errekuperazioa hurrengo urteko maiatzera luzatzea.

LABen ustez hitzarmena berreskuratzea garrantzitsua den arren, sektore hau egurgintzako sektorearekin parekatzea, bi hitzarmenak batuz, ezinbestekoa da. Hain sektore txikiak izanik indar gehiago edukiko genuke errealitatean bereiztea oso zailak diren egurgintzako eta altzarigintzako hitzarmenak berritzeko garaian. Gainera, ez da onargarria lan berdina egiten duten langileek lan baldintza ezberdinak edukitzea bi hitzarmenak bereiztuta egotearen ondorioz.

Hitzarmenak batzea borondate kontua besterik ez da, bien iraunaldiak bateratu ezkero elkarrekin negoziatzeko proposamena izan da LABek uneoro mahai gainean jarri duena. Baina ez patronalak ezta sektorean gehiengo absolutua duen sindikatuak ere ez dute aintzat hartu eskaera. Eta nahiz eta eremua berreskuratzea garrantzitsua den praktikan langileentzat aurrera pauso oso mugatuak dituen hitzarmena sinatzea lehenetsi dute.

LABen argi daukagu, bi sektoreetako langileen ondoan jarraituko dugu bi hitzarmenak bateratu eta lan baldintza duinak bermatu arte.

Greba deitu dugu uztailaren 15erako elikadura merkataritzaren sektorean, negoziazio kolektiboaren estatalizazioa geldiarazteko

LAB eta ELA sindikatuok deituriko lanuztea patronalak bultzatutako negoziazio estatalaren aurkako erantzuna izango da, eta negoziazio mahaiko bilera erabakigarriaren egunean egingo da.

LABek eta ELAk greba deitu dugu Hego Euskal Herriko elikadura merkataritzako sektorean datorren uztailaren 15erako, sektoreko lan baldintzak estatu mailako negoziazioaren bidez arautzeko abian jarritako prozesuaren aurka.

Greba eguna patronalak deitutako negoziazio mahaiko bilera berri batekin bat etorriko da. Bi sindikatuon ustez, une erabakigarria da sektorearen etorkizunerako, eta horregatik deitu dugu mobilizaziora, negoziazio kolektibo propioaren defentsan eta lan baldintzak Euskal Herrian erabakitzeko eskubidea aldarrikatzeko.

Gaur egun, Hego Euskal Herriko elikadura merkataritzako langileen lan baldintzak lau lurraldeetako hitzarmen kolektiboen bidez arautzen dira. Hala ere, ASEDAS patronala, Mercadona, Lidl, Dia edo Uvesco Taldea bezalako enpresa handien bitartez, baldintza horiek estatu mailako enpresa hitzarmenen bidez arautzea bultzatzen ari da.

Gure ustez, negoziazio mahai horren irekierak lan harremanak estatalizatzeko beste saiakera bat dakar, lurraldeko hitzarmenak edukiz hustuz eta Euskal Herriko langileen eta ordezkaritza sindikalaren erabakitzeko gaitasuna ahulduz. Gainera, prozesu horrek gaur egun indarrean dauden hitzarmenek bermatzen dituzten lan eta soldata baldintzak okertzeko arriskua dakar.

Gogorarazi beharra dago Hego Euskal Herriko elikadura merkataritzako hitzarmenei esker soldatak eta lan eskubideak nabarmen hobetu direla urteotan, bertako negoziazio kolektiboari eta gehiengo sindikalari esker. Horregatik, onartezintzat jotzen dugu Euskal Herriko errealitate sindikal eta laboraletik kanpo diseinatutako negoziazio esparruak inposatzeko edozein saiakera.

EAJk euskararen gaian ez ditu etxeko lanak egin eta Udalhitzeko negoziazioa blokeatu du berriro ere %83tik gorako ordezkaritza sindikalaren iritziaren kontra

EUDELen lehendakaritza duen EAJk ez du borondate politikorik Udalhitzeko lan-hitzarmen berria erdiesteko aurre-akordioa lortzeko. Horregatik, udako geldialdiaren ondoren, mobilizazio eta grebekin jarraituko dugula adierazten dugu LABetik.

Gaurko egunez bildu da berriro ere Udalhitzeko mahaia maiatzaren 26an EUDELeko lehendakaritza duen EAJk euskararen gaian beste proposamen bat aurkeztuko zutela adierazi eta gero. Gaurko mahaian egiaztatu da EAJk ez duela inongo borondate politikorik negoziazioak aurrera egin eta Udalhitz berrirako aurre-akordioa adosteko.

Izan ere, euskararen gaian EAJk maiatzaren 26an beste proposamen bat aurkeztuko zuela adierazi bazuen ere, ez du atzera bota langileen ordezkaritzaren %83ak baztertu duen eta PSErekin batera aurreko asteetan mahai gainean jarritako proposamena. LABek behin eta berriz adierazi die euskara gaztelaniaren pare jartzeko garaia dela eta sarbidean euskararen hizkuntza-eskakizuna ere derrigorra izan behar dela, tokiko hizkuntza-plangintzaren arabera lanpostu batzuk salbuetsiz eta hizkuntza eskakizuna eskuratzea kasu horietan geroratuz; horretarako, udalek langileak euskalduntzeko baliabide eta liberazioak eskaini behar dituzte. Hori da, hain zuzen ere, EH Bilduren proposamenak jasotzen zuena, baina gainerako alderdiek oraindik ontzat eman nahi ez dutena. Gainera, LABek adierazi die parlamentuan erabakitako lege moldaketa zein bere ondoriozkoa izango den dekretu berria eta Udalhitzeko lan-hitzarmenean adostu dezaketena uztargarria dela, lan-hitzarmenetan hizkuntza eskakizunei zein legea gainditzen duten beste gaien inguruko erabakiak adostu baitaitezke.

Aurreakordioak jasoko lituzkeen gainerako gaien inguruan, berriz, alderdiek ez dute inolako mugimendurik egin. Ondorioz, negoziazioaren blokeo berri honen aurrean LABetik adierazten dugu udako geldialdiaren ondoren mobilizazio eta greba dinamikarekin jarraitzea beste aukerarik ez dugula.

LABen iritziz, aurreakordioa lortzeko, euskararen gaian proposamen berria egitearekin batera funtsezkoak diren eduki hauek adostu behar dira:

  • Indarraldia: urte bat jaitsi dute, 5 urteko indarraldia proposatuz. LABek adierazi die asko jota 4 urtekoa izan behar dela.
  • Publifikatuko diren zerbitzuetako langileen subrogazioa jasotzea.
  • Lanaldiaren jaitsiera handiagoa.
  • Enpleguari lotuta: langileen arteko mugikortasuna ahalbidetzea eta lanaldi partzialek %10 ez gainditzea (lehentasunez sektore feminizatuetakoak %100ean osagarrituz). Horrekin batera hautaketa prozesu propioak eta mankomunatuak egitea eta hauek ordezkari sindikalekin adostea jaso behar da.
  • Gazteberritze planak eta aurrez erretiratzeko egun egon daitezkeen neurri guztiak jasotzea eta langileei lanera ez joateko askoz denbora gehiago ematea. Asko findu behar den atala da.

Soldatak berreskuratzeko, zorra onartzeko eta erosahalmena bermatzeko igoerak egiteko tresna ezberdinak proposatu dituzte, baina indarraldiaren bukaeran zein helmugara iritsi nahi den zehaztea eta adostea falta da. Gainera, soldata-igoerak egiteko tresnak langile guztiei aplikagarri izateko irizpideak zehaztu behar dira.

Primafriok jazarpen sindikalaren bidean eta negoziatzeari uko egiten jarraitzen du

Enpresak gatazkari amaiera emateko borondaterik ez duela ikusita, langileen eskubideak defendatzen dituztenen aurkako zigor eta kaleratzeek jarraitzen dutela eta edozein negoziazio prozesu blokeatuta dagoela kontuan hartuta, LABetik 2 orduko lanuztea deitu dugu uztailaren 16rako, 14:00etatik 16:00etara, jazarpenarekin amaitzea eta benetako negoziazio bati berehala ekitea exijitzen jarraitzeko.

Berretsi egiten gara: Tubacexek ez du ABEEa justifikatu, eta neurria inpugnatzeko epaitegietara joko dugu

Tubacexek Laudio eta Amurrioko lantegietarako planteatutako Aldi Baterako Enplegu Erregulazio Espedientearen kontsulta-aldia amaituta, LABen hasieratik defendatu dugun jarreran berresten gara: enpresak ez ditu behar bezala egiaztatu eta justifikatu neurri hau aplikatzeko alegatutako ekoizpen eta antolakuntza arrazoiak. Horregatik, prozesu osoan zehar ABEEa erretiratzeko eskatu izan dugu, eta eskari horri eusten diogu.

ABEE (Aldi Baterako Enplegu Erregulazio Espediente) bat aplikatzea ezinbesteko egingo lukeen ustekabeko egoera baten aurrean gaudela frogatzetik urrun, kontsulta-aldian enpresak aurkeztutako dokumentazioak eta emandako azalpenek agerian uzten dute enpresak lan-karga faltatzat aurkezten duen egoera zuzendaritzak berak hartutako antolakuntza-erabakien ondorio dela. Tubacexek ekoizpena eta lan-karga atzeratu eta taldeko enpresen artean banatzen ditu bere interes ekonomikoen arabera, eta, horrela, nahita sortutako egoerak erabiltzen ditu gero baliabide publikoekin finantzatutako enplegua eteteko neurriak justifikatzeko.

LABetik salatzen dugu ABEEak enpresen malgutasunerako tresna bihurtzen ari direla, enpresen irabaziak are gehiago handitzeko helburuarekin, eta ez benetan apartekoak diren eta aurreikusi ezin diren egoerei erantzuteko, horretarako sortu baitziren. Onartezina da enpresa batek bere ekoizpena barrutik berrantolatzea bere etekin ekonomikoak handitzeko eta, ondoren, estrategia horren kostuen zati bat langileen eta gizarte osoaren bizkar uztea diru publikoarekin finantzatutako mekanismoen bidez

Bereziki kezkagarria da administrazio publikoek horrelako jardunak behar bezala ez fiskalizatzea. Erakunde publikoek bermatu behar dute enplegua babestera bideratutako baliabide publikoak ez direla erabiltzen taldearen errentagarritasuna handitzea helburu duten aurrez planifikatutako enpresa-erabakiak finantzatzeko.

LABetik ondorengo galdera plazaratu nahi dugu: noiz arte onartuko dute erakundeek diru publikoarekin finantzatutako tresnak enpresen interes partikularren mesedetan erabiltzen jarraitzea? ABEEak enplegua ezohiko egoeren aurrean babesteko sortu ziren, ez ekoizpena barrutik berrantolatzeko edo enpresen irabaziak handitzeko, erabaki horien kostuen zati bat gizarte osoaren gain utzita. Enpresek beren irabaziak pribatizatzen jarraitzen duten bitartean, beren enpresa-erabakien kostuak sozializatu nahi dituzte, herritar guztien baliabide publikoak erabiliz.

LABen ustez, kontsulta-aldiak berretsi egin du justifikaziorik gabeko ABEE baten aurrean gaudela, benetako premia-egoeretarako soilik erabili beharko litzatekeen tresna baten erabilera abusiboan oinarrituta.

Horregatik guztiagatik, LABek ABEE hau bide judizialetik inpugnatuko du, epaitegiek balora dezaten enpresak alegatutako eta justifikatutako arrazoiek legezkotasun eta nahikotasun baldintzak betetzen dituzten ala ez. Aurrekoetan egin bezala, sindikatuak bere esku dituen tresna sindikal eta juridiko guztiak erabiliko ditu guztiz abusuzkoak eta justifikaziorik gabekoak iruditzen zaizkion enpresa-erabakiei aurre egiteko.

LABen defendatzen jarraituko dugu baliabide publikoak enplegua eta langileak babestera bideratu behar direla, eta ez enpresen irabaziak handitzera bideratutako estrategiak erraztera, lan-baldintzen eta gizarte osoaren diruaren kontura.