Usansoloko eta Gernikako larrialdi-zerbitzuek bizi duten egoera larria Osakidetzako Zuzendaritzak aurreikuspenik, antolaketarik eta erantzuteko borondaterik ez izatearen ondorio zuzena da.


Urteetan zehar, osasun-sistema publikoa ahultzen joan da, murrizketetan eta pribatizazioan oinarritutako kudeaketa-eredu baten ondorioz. Giza baliabideen plangintza egokirik ezak eta egiturazko neurri eraginkorren faltak, pixkanaka zerbitzuen kolapsoa ekarri dute, bereziki larrialdi-zerbitzuetan.
Asistentzia-presioaren igoeraren aurrean, langileak aparteko orduen bidez gainkargatzea izan da Zuzendaritzaren erantzun bakarra, benetako konponbiderik eman gabe, eta plantillak behar bezala indartu gabe. Adabakiak jartzeko estrategia horrek, arazoak konpontzetik urrun, ezinegon sakona sortu du profesionalen artean, aspalditik, estresa, higadura emozionala eta desafekzioa jasaten baitituzte.


Larrialdi-zerbitzuan, errealitate hori Laneko Osasunera eraman da, eta laneko osasun-azterketak egin ondoren, txosten bat helarazi du langileen zuzendaritzara. Emaitzak direnak izanik, Zuzendaritzak ez du neurri sendorik hartu, eta ez du langileen ongizatearekiko eta arretaren kalitatearekiko konpromisorik erakutsi.


Bereziki kezkagarria da Gernikako egoera, larrialdietako zerbitzuaren irekiera kolokan baitago. Zuzendaritzak aukera hori publikoki ukatu duen arren, irtenbide zehatzik ez izateak eta etengabeko inprobisazioak arduragabekeria larria islatzen dute. Profesionalak etsi-etsian bilatzen dira, baita ohiko esparrutik kanpo ere, estrategia sendo eta iraunkor bat ezarri beharrean.


Uda iristeak are larriagoa egiten du jada kritikoa den egoera bat, eta Zuzendaritzak oraindik ez du erakutsi sistemaren premien benetako ezagutzarik, ezta arazoari errotik aurre egiteko borondaterik ere. Langileak indartzeari eta epe ertaineko plangintzari lehentasuna eman beharrean, modu erreaktibo eta deskoordinatuan jarduten jarraitzen du.


Plantilla aspalditik ari da noraezaz ohartarazten eta aldaketak eskatzen. Gaur egungo egoera ez da ezustekoa, baizik eta asistentzia-errealitatetik deskonektatutako kudeaketa ez-eraginkor baten emaitza zuzena.


LABek salatu nahi du egungo egoera urteetako murrizketen, kanporatzeen eta irizpide ekonomikoetan soilik oinarritutako kudeaketaren ondorio zuzena dela. Osakidetzako Zuzendaritzak ez die jaramonik egin langileen eta sindikatuen ohartarazpenei, eta egiturazko neurriak hartu beharrean, gainkarga eta higadura profesionala larriagotzen duten aldi baterako konponbideak aukeratu ditu.

Berehalako eta benetako erantzuna eskatzen du LABek: langileak indartzea, epe luzerako plangintza egitea eta osasun publikoarekin eta honi egunero eusten diotenekin konpromiso sendoa hartzea.