Triunfalista eta inozentea litzateke Hego Euskal Herrian enpleguaren suspertzeaz hitz egitea, 2014.urtean biztanleria okupatuaren %0,7 soilik aldatu baita. Dena dela, hau da EPAren inkestak botatzen duen azken trimestrearen emaitza garbia; aurreko urte amaieran baino 7.500 pertsona okupatu gehiago daude.

Emaitza ahul hau kezka iturri handia da, erritmo hauetan bi hamarkada beharko baitira krisi aurreko enplegu mailara itzultzeko. Alarma bikoitza da, enplegu sorrera eskas gain, sortzen den enplegua kalitate txarragokoa delako.

Zehazki, INE aurkeztutako datuen arabera, aurreko urtean lanaldi osoko 23.200 lanpostu deuseztu ziren, hau da %2,5eko murrizketa. Bestalde, 30.700 pertsona okupatu gehigo daude lanaldi partzialean, hau da, aurreko urtean bainoa %16,6 gehiago.

Joera honen ondorioz, gaur egun pertsona okupatuen %19a denbora partzialean ari dira lanean; duela 6 urte (krisia hasi berritan) ehuneko hau %13,6ekoa zen soilik. Beste berrikuntza bat, denbora partzialeko lanak gizonen artean ere zabaltzen ari dira, nahiz eta intzidentzia gehiago daukan emakumeen artean okupatutako 3 emakumetik batek lanaldi partzialeko kontratua du.

Beraz, biztanleria okupatuaren igoera eskasa izateaz gain hobekuntzaren irudi okerra ematen du; gertatzen dena da orain lana jende gehiagoren artean banatzen dela, baina ordu gutxiago eta soldata baxuagoarekin.

Bestalde, aldi-baterako enpleguari lotutako prekaritatearen areagotzea nabarmendu behar dugu. Egia esan, soldatapeko enplegu mugagabeak ez du aldaketa nabarmenik izan urtebetean (%0,1). Aldiz, lanaldi partzialarekin dagoen langile kopurua %6 igo da. Bilakaera honek behinbehineko tasa %22,3an kokatzen du. Aurreko urtean baina puntu bat gehiago), eta emakumeen artean %26ra ukitzen ari da.

Panorama honen aurrean, gogoratu behar dugu krisiaren kostuak langile klasearen gain jarri zirela expediente, kaleratze masibo, laguntza murrizketa eta eskubide sozial zein laboralen murrizketa moduan, besteak beste. Orain, “joera aldaketa” aldarrikatzen ari direnean, langileak dira ere krisitik ateratzea ordaintzen ari direnak, izan ere egungo eredua finkatuz gero aldikortasuna, nahigabeko partzialtasuna eta soldata bajuak nagusituko dira.

Dena den garbi da hainbeste desiratzen den suspertzea lortzeko egiten den indarren banaketa desorekatua, bidegabekoa eta onartezina dela.