LABetik, lehenik eta behin, gure babesa erakutsi nahi diogu larriki zauritu den langileari. Eta gure gaitzespen eta amorru osoa erakutsi nahiko genuke gaur Fundiciones Garbi enpresan izandako lan-istripuaren aurrean.
Era berean, istripua ikertu behar dela eskatzen dugu, prebentzio neurriak jar daitezen eta horrelakorik berriro gerta ez dadin, honen inguruko erantzukizunak argitzearekin batera.
Fundiciones Garbik 150 langile baino gehiago ditu eta segurtasun eta lan baldintzak guztiz prekarioak dira
segurtasun eta osasunaren arloan.
Aurten bi istripu egon da bertan eta zorionez ez da kalte pertsonalik izan, baina gerta zitezkeen.
Enpresan LABek duen ordezkaritza sindikaletik segurtasun eta osasun arloko neurriak betetzea exijitzen egon gara eta politika prebentibo bat, langileek gutxieneko segurtasun eta osasun baldintzetan lan egin dezan. Enpresak ez du inolako asmorik izan bere betebeharraei aurre egiteko eta langileek zuten arriskuaren aurrean, Lan eta Gizarte Segurantzako Ikuskaritzan larrialdiko eskuhartzea eskatu zuen langileen osasunarentzako arrisku eta segurtasun neurrien falta larriaren aurrean.
Oraindik zain gaude. Euren betebeharra egingo balute, ziurrenik gaur ez genuke lankide bat larriki zauritua eta mutilatua izango.
Agerian utzi nahi dugu baita Eusko Jaurlaritzaren lotsa falta eta gehiegizko hipokresia. 2009an eta Industria 4.0 programaren barruan, diruz lagundu zuen Aldundiak Fundiciones Garbi, “etorkizuneko enpresa” deitu dutenean teknologikoa berriak ezartzeagatik. Gainera, hiru hilabete erer ez dira Imanol Pradalesek, Lurralde eta Garapen Ekonomikoko Foru Sailaren arduradunak lantegia bisitatu zuela. Non egon zen komunikabideetako titular handietan “pertsonentzako arriskua zero da” esateko? Ez al zituen kea, prebentzio-falta eta instalazioen barruko segurtasun falta? Zertara joan zen, espedientea betetzeko argazkia ateratzera izan ez bazen?
Lan istripunak ez dira kasualitatearen fruitua, ezta izurrite jainkotiar bat. Lan baldintza txarren ondorio dira, prekarietatearenak, aldi-baterakotasunarenak, ahalik eta gehien eta merkeen ekoizteko prisen ondorio, etab.
Baina patronalari gutxi axola dio gure osasunak eta bizitzak, eta euren emaitzetan errentabilizatuko beharreko bitarteko bat bezala tratatzen gaituzte, beste edozein makina bezala. Apurtzen bada ordezkoa ekartzen da. Baina ez gara makinak, pertsonak gara eta eskubidea dugu lanera joateko soldata baten truke eta ahaleginean osasuna edo bizitza ez galtzeko. Baina era berean, administrazio publikoetatik egoera honen konplize dira.
Osasunaz eta laneko segurtasunaz hitz egiten dute, baina benetan ez dute ezer egiten hil edo gaixotzen gaituzten lan-baldintzarik egon ez dadin, ez dizkiote baliabide gehiago ematen laneko ikuskaritza eta Osalani, ez diote jarraipenik egiten enpresetako errealitateari, etab.
Horregatik, LABetik lanean jarraituko dugu ez dadin egon lanera osasuna eta bizitza galtzera joango den langilerik. Baldintza duinetan egingo den lana nahi dugu eta ahaleginean, osasuna eta bizitza ez galtzea.
