Zerbitzu sozialen kalitatearen berme bakarra langileen lan osasuna zaintzen duen ratioa dela aldarrikatu dugu Hego Euskal Herriko lau hiriburuetan egindako mobilizazioetan, “Zaintza zaindu” kanpainaren barruan.
Dagoeneko bi urte igaro dira gure sindikatuak Hego Euskal Herriko Gobernuei gizarte zerbitzu guztiak arautu zitzan eskatuz ekin zionetik kanpainari. Helburu horretan, dauden de- kretuak aldatu dira, eta berezko araudirik ez daukaten gizarte zerbitzuentzat egin diren dekretu berriak landu dira. Gainera, honetan nahasiak dauden agenteen, langileen eta erabiltzaileen partaidetza bermatu beharko litzateke. Dekretuok zaharkituak zeuden, eta gaur egun, oraindik zaharkituak daude. Gure sindikatuak, haiek eguneratu behar direla proposatu genuenean, agertzen ari ginen aldaketak iraul lezake gizarte zerbitzuetako egungo egoera. Zergatik? Ba, dekretu hauen bidez arautzen direlako instalazioak, lanbide-eskakizunak eta langile askoren baldintzak, gizarte-zerbitzuetako erabiltzaileak izanik. Dekretuok oinarri eta berme dira Hego Euskal Herrian izan ditzagun kalitateko gizarte zerbitzuak. Horrez gain, zuzenean eragiten du sektoreko langileen lan baldintzengan.
Bi parlamentuek onartu zuten LABen ekimena, nork bere Gobernuari mandatua eramanez. Gaur gaurkoz, bi gobernu hauetatik inork ez du bete parlamentuen agindua. Gaur gaurkoz, bi gobernuak arduradun dira gizarte zerbitzuetako sektorean prekarietatean murgildua iraun dezan. Oraindik ez dituzte gure aldarrikapenak bete:
• Dekretu zaharkituak indargabetzea.
• Foru Dekretu berria promulgatu behar da, egungo gizarte zerbitzuen errealitatearekin bat dagoena, non langile gehiago ziurtatuko diren.
• Gure gizarteak behar duen Gizarte Zerbitzuen eredu berriaz egokia izan daitekeen eztabaida ziurtatu behar da, non hartan parte hartuko dugun sektore honetan ohiko arazoak pairatzen ditugunok, hau da, hauen erabiltzaileok eta langileok, eta hel- burutzat benetako kalitatea eskainiko duten gizarte zerbitzuak izango dituen. Zerbitzuok premia berezia daukaten taldeei kalitateko arreta ziurtatu behar die; aldiz, ez dizkie eskaini behar errentagarritasun ekonomikoa helburu duten zerbitzuak. Zer- bitzuok erdigunean pertsonak jarri behar ditu, eta ez dirua.
Argitu behar da, sektore hau, negoziazio kolektiboen bidez bakarrik ez dela onartzen, ez eta hobetzen ere. Bi dekretuak berritu izanak zuzenki eragiten die atentzioaren kalitateari eta langileen lan osasunari. Berebiziko garrantzia du azpimarratzea sektore honetan pertsonekin egiten dugula lan, eta ez objektuekin.
Nola zainduko ditugu pertsona hauek guztiak, premia hauek guztiak, gure bizitzak prekarietatearen menpe daudenean,
nola egingo diegu aurre pertsona hauen beharrizanei gure bizitzak guztiz desegituratuak daudenean, 14 lanordutako txan- dak bete behar izaten dugunean, baita 25 lanordu jarraian ere, etxera eraman ohi dugun sentipen-zama dela-eta begiak bildu ezinean gabiltzanean eta amets gaiztotan murgiltzen garenean, erabiltzaileko langileen ratioa iristen ez denean ere egiazko premiak asetzeko edo bestela, gure laneko eta etxeko bizitza uztartzeko eskubidea onartzen ez zaigunean ere, eta lanetik bidaltzen gaituztenean haurdun gaudelako? Gutako asko besteen seme-alaben amak baikinan lan egiten badugu ere, ez digute onartzen geure familia osatzeko eskubidea. Egunero, behin eta berriz jasan behar izaten ditugu erasoak ( sikoak zein hitzez), lan-zama jasangaitzak, lan baldintzak iraingarriak, instalazio egokirik ez eta prebentzio neurririk ez daukaten lantokietan egin behar izaten dugu lan, geure buruak jokoan jartzen ditugu ere, lanean ari garela. Jotzen digute, lotsarazten eta esplotatzen gaituzte…
Ekainaren 14a aukeratu dugu kalera irteteko eta nahikoa dela esateko, kalitateko gizarte zerbitzuen aldeko borroka, diru publikoaz ordaintzen diren gizarte zerbitzuen aldeko borroka ez delako sindikatuen borroka hutsa. Borroka hartan hiritar guztiak nahasi behar dira, gizarte zerbitzuak administrazioak ematen duen erantzuna direlako gizartearen beharrizan bereziak eta oinarrizko eskubideak bermatzeko. Ez dira, gaur egun, kontratazio administratiboaren eredua men- deratzen duten negozio handien txanpon-truke.
Garaia da amai dadin sektore honetan emakumeei jasanarazten zaien esplotazioarekin. Garaia da onar dakizkigun. Gerokultoreok, psikologook, hezitzaileok, integratzaileok,… gizarte honen giltzarriak gara, eguneroko lanean profesionalak gara. Noizbait sektore honen zaintza behar izango dugu, edo behar izan dugu. Horrengatik aldarrikatu nahi ditugu gizarte zerbitzu publikoak eta kalitatekoak. Dekretuak alda daitezela eskatzen dugu, hiritarren interesei erantzunez.
