Martxo honetan, Hego Euskal Herriko langabeziak behera egin du aurreko urtearekin konparatuta (1.863 langabe gutxiago), baina azken hilabetearekin alderatuta %0,02 igo da. Betiko logika jarraituz, emakumeak* eta migratuak dira langabezia gogorrago bizi dutenak (%58,99 emakumeak baitira, eta migratuek egoera zaurgarrian jarraitzen dute). Enpleguaren berreskuratzeak ahula eta eskasa izaten jarraitzen du eta prekaritateak kolpaturiko lan merkatua izaten jarraitzen dugu. Izan ere, ez da nahikoa enplegua sortzearekin bakarrik, berau duina, egonkorra eta eskubideduna dela bermatzea ezinbestekoa da.
Bereziki kezkagarritzat jotzen dugu martxoan erregistratutako kontratuen %25,4 soilik izan direla mugagabeak. Aurreko urtearekin alderatuta igoera txikia izan badute ere, lau kontratutik hiruk aldi baterakoak izaten jarraitzen dute. Horrek, hain zuzen ere, agerian uzten du prekaritateak egiturazkoa izaten jarraitzen duela euskal lan-merkatuan. Hori dela eta, kontratazioa handitzea ezin da hobekuntza-adierazle nahikotzat jo, kontratu gehienek aldi baterakoak izaten jarraitzen baitute.
Horrez gain, sektoreei dagokionez, enplegu industriala okertu egin dela ohartarazi nahi dugu, sektore horretan bakarrik igo baita langabezia, iazko datuekin konparatuta (%1,11). Industria funtsezko zutabea izan da historikoki gure herrialdean kalitatezko enplegua sortzeko. Horrexegatik, ezinbestekoa da ekoizpen-sarea indartuko duten eta enplegua eta lan-eskubideak suntsituko ez dituen trantsizio ekonomikoa bermatuko dituen politika publikoak bultzatzea, eta honen alde egitea.
Egiturazko lan ezegonkortasuna ekidingo duten politika eraginkorrak martxan jartzeko beharra ikusten ez duten bitartean, gazteek prekarizatuak izaten jarraituko dute. Datuak hala baitiote; %0,9 igo da langabezia aurreko lanik gabeko pertsonen artean, eta honek, lehen enplegua lortzeko zailtasunak adierazten ditu. Kolpatuenak gazteak izaten dira bereiziki, baina neurri txikiagoan, emakume* eta migranteen errealitatearen isla ere bada.
Afiliazioari dagokionez, egonkortasun ahula erakusten dute datuek. Martxoko afiliazioa 1.087.943 pertsonatan kokatu da, aurreko hilabetean baino 274 afiliatu gutxiago. Urtean zehar, ordea, sektore guztietan igo da, bereziki zerbitzuetan (9.408 langile gehiago). Hala ere, 25 eta 50 urte artekoen afiliazioa jaitsi egin da azken urtean.
Ondorio labur gisa, industriaren ahultasuna eta genero-arrakala dira kezkagarrienak, eta horiek ez diote soilik enplegu kopuruari eragiten; kalitatezko lanaren eta egonkortasunaren galera ere adierazten dute. Zoritxarrez, martxoko datuek ez dute aldaketa handirik ekarri, eta joera kezkagarriak berretsi dituzte. Besteak beste, industriaren gainbehera sotila bizi dugu, genero arrakalak bere horretan jarraitzen du, migratuen egoera oso zaurgarria da eta kontratu prekarioek ez dute behera egiten.
Ezinbestekoa da, beraz, lan- eta ekonomia-politiketan norabide aldaketa bultzatzea, enplegu duin, egonkor eta eskubideetan oinarritutako ekoizpen-eredua eraiki ahal izateko. Lehentasunezkoa da behin-behinekotasuna –eta honek dakarren egoera– geldiaraztea eta langile-klase osoarentzako lan-baldintza justuak ziurtatzea. Horregatik, LABek lan eskubideen aldeko konpromisoa berresten du, eta lanean jarraituko du adierazle ekonomikoen hobekuntzak Euskal Herriko langileon bizi baldintzetan benetako aurrerapausoak ekar ditzan.