LABen beti defendatu izan ditugu Euskal Herrian lan egiteko eta erabakitzeko esparruak, hemen negoziatu eta erabakitzeak lan-baldintza hobeak lortzeko aukera emango ligukeelako.
Tamalez, CCOOk berriro ere bere zentralismoa mahaira ekarri eta euskal langileei beren baldintza propioak negoziatzeko aukera bahitzeko apustuari heltzen dio, bestelako esparruetan mahai negoziatzaileak ez irekitzeko konpromisoa patronalarekin adostuz. Herrialdeko hitzarmenik ez duten langileak dira erabaki honekin kaltetuen geratzen direnak, Arabakoak eta Nafarroakoak, kasurako. CCOOk langileen negoziazio eskubideen kontra egiten jarraitzen du.
CCOO eta UGTren estatuko negoziazio ereduak, gure gizarte eta lan errealitatetik aldentzeaz gain, pobretu egiten gaitu; izan ere, langileen lan eta bizi baldintzetan ez du hobekuntzarik ekarriko.
Grafikagintzako akordio hau marko estatalaren gabezien adibide argia da:
- Ez du eros-ahalmena bermatzen, igoera mugatuta dagoelako.
- Lanaldia 1760 ordutik 1752ra jaisten da. Ez da nahikoa, inondik ere.
- Hainbat esparru legedia betetzera mugatzen dira.
- 2027ko soldata tauletan, gutxienez 6 kategoria (18tik), Euskal Herriko langileriaren gehiengoak exijitzen duten 1500eko gutxieneko soldatatik urrun daude.
Sektorean dauden Bizkaia eta Gipuzkoa herrialdeetako hitzarmenetan jasotako baldintzetatik oso urrun dago, eta asko aldentzen da, oro har, industriako gainerako hitzarmenetatik.
LABek lan harremanetarako eta babes sozialerako euskal esparrua sortzeko baldintzak indartzen jarraituko du. Izan ere, hori da hemen lan egiten dugunok hemen erabakitzeko eskubidea bermatuko duen markoa, Euskal Herrian dugun errealitate sozialak eta sindikalak ahalbidetzen baitute hemen baldintza hobeak eskuratzea.