Enpresak ukatu egiten die lanpostua gordeta duten eszedentzia-egoeran dauden langileei lanera itzultzea.
LABetik salatu nahi dugu Michelinek enplegua suntsitzeko beste modu bat aurkitu duela. Duela hilabete batzuk salatu genuen enpresa zigor-politika basatia aplikatzen ari zela, eta 6 hilabete atzerako epean aurreko urte guztietan baino zigor gehiago eta larriagoak jarri zituela eta kaleratze gehiago egin zituela. Praktika horien azken adibidea duela aste gutxi izan genuen. Enpresak bidegabetzat aitortu zuen iaz zigor oso larria jaso zuen langile bat kaleratu izana, epaiketan beste langile baten lekuko gisa deklaratu ondoren. Azken langile hori ere kaleratu egin zuten aurretik zigor baten ondorioz.
Orain, eta koska bat gehiago estutuz, akordioz lanpostua gordeta duten eta esperientziadun langileak berriro ere haien lanera itzultzea eragozten ari da Michelin, eta hauek kalean ikusten dute euren burua lanera bueltatzea tokatzen zaienean. Pertsona horiek akordioan jasotako aurreabisua betetzen dute, hau da, lanera itzuli baino 3 hilabete lehenago jakinarazten diote enpresari itzultzeko asmoa, baina enpresak ez du ezer egiten egun gutxi batzuk lehenago arte, horrek sortzen duen segurtasun faltarekin. Gainera, lanera itzultzea eskatzen duten langileak jasotzen ari diren erantzuna izaten da beren lanpostua jada ez da existitzen, eta enpresarekin duten harremana iraungita geratzen dela esaten diete. Horrela, besterik gabe. Michelinera itzultzeko lan bat utzi beharrean egon zaitezke, eta lanera itzultzeko bi egun falta direnean, kalean uzten zaituzte, auzitara eramatera behartuz.
Baina udaren ondoren, enpresak dinamika are ankerragoari ekin dio. Hain zuzen ere, 80ko hamarkadan Michelinen sartu zen langile bat, ia 40 urte bertan lanean daramatzana eta bere ama alarguna zaintzeko urtebeteko eszedentzia eskatu behar izan duena (bera seme bakarra izanda), Aranda de Duerora bidali nahi izan dute, etxetik 200 kilometro baino gehiagora. Okerrena da, pertsona horrek lanera itzultzea ekainean eskatu arren, enpresak epea amaitu baino 4 egun lehenago erantzun ziola lekuz aldatu zutela. 200 kilometrora joan behar izateak dakarren guztiarekin, adineko ama gaixo izanda, eta 4 egun falta direnean, inolako aukerarik gabe. Zer errespetu klase da hau pertsonekiko? Non dago PEOPLE ardatza? Hori da enpresan hamarkadak lanean daramatzan pertsona batek merezi duena?
Michelin enpresa eredugarriaren irudia ematen saiatzen da. Baina horren guztiaren atzean multinazional bat dago bere aberastasuna sortzen duten pertsonak zaintzen ez dituena, zenbaki huts gisa tratatzen dituena, erabili eta botatzeko trapu gisa.