2026-02-14
Blog Page 827

Kontratu publikoetan klausula sozialak txertatzeko eskatu dugu Iruñean

LAB, CCOO eta ELA sindikatuok elkarretaratzea egin dugu gaur Nafarroako Parlamentuaren aurrean, talde parlamentario guztiei eskatzen segitzeko Kontratu Publikoen Legean klausula sozialak sartzea, azpikontrataturiko langileei baldintza duinak ziurtatze aldera.
 
Zerbitzu publikoak azpikontratatzearen ondorioz benetako administrazio paralelo bat sortu da Nafarroan, non milaka langile aritzen diren. Bestelako gogoetak alde batera utziz, azpikontratazio hori negoziogai izaten da sarritan enpresa pribatuendako, kasu gehiegitan langileen lan-baldintzen kontura.

Gure iritziz administrazio publikoa arduratu behar da ematen diren zerbitzuen kalitateaz, azpikontratatuenaz ere bai. Eta ez dago kalitatezko zerbitzurik, zerbitzu horiek lan-baldintza prekarioetan ematen badira. CCOO, ELA eta LAB sindikatuontzat ukaezina da diru publikoaz ematen diren zerbitzuen azken erantzukizuna administrazioari dagokiola.

Nafarroako Gobernuak prest daukan lege-egitasmoa azkenean Parlamentura igortzen badu, aukera paregabea galduko da, azpikontratazioaren bidez ematen diren zerbitzu publikoen kalitatearekin benetako konpromisoa hartu dela erakusteko. Zeren zerbitzu publikoen kalitatea lan-baldintzen kalitatearen menpe dago.

Aldarrikatzen den aldaketa soziala ez bada langile nafarren baldintzak kontuan hartzeko, CCOOen, ELAn eta LABen ez dugu deus ulertu.

Nafarroako Kontratu Publikoen Legean sartu beharko ziren klausula sozialak hauek dira:

• Subrogazioa nahitaezkoa izan behar da zerbitzu-emakida kontratu guztietan eta zerbitzu-kontratuak kontratu guztietan.

• Gutxieneko maila gisa jardueraren sektore-hitzarmena aplikatzea.

• Lan zentruko hitzarmenaren aplikazioa existitzen den kasuetarako eta, beti ere, langileen ordezkariak eskatuta.

• Gutxieneko ordu kopuru eta plantilla bat ezartzea, prestazioa kalitatezkoa izan dadin, lan-kargen araberakoa. Orobat, laneratze-ezak ordeztuko direla bermatuko da.

• Puntuazio-irizpideetan prezioa ez izatea erabakigarria: zerbitzuaren kalitatea hobetzeko balio handiagoa ematea proposamen teknikoei, enplegua mantentzeari edo handitzeari, lan-baldintzak hobetzeari, etabar.

• Gizarte-baldintzak, lan hitzarmenak edola lan legea betetzen ez dituzten enpresei zigorrak ezartzea.

• Langileen eta haien ordezkarien partaidetza erraztea baldintza-orriak prestatzean, esleipen-prozesuetan eta konpromisoak betetzen diren begiratzeko eta jarraitzeko prozeduretan.

• Euskararen erabilera bultzatzea, jendearekiko arreta exijitzen den kasuetan, euskara formakuntza eskeiniz.
 

 

 

Marko propio baten beharra berretsi dugu Gasteizen

0

Arabako Errepublikar Ateneoak antolatuta, mahai inguru bat egin dute Gasteizen, Ignacio Aldecoan kultur etxean, "Soldatapeko lanaren krisia, ba al dago alternatiba sindikalik?" gaia ardatz hartuta. LABeko Gasteiz-Lautada-Errioxako arduradun Gotzon Kortazarrek hitza hartu du solasaldian, CCOO, UGT eta ESK sindikatuetako ordezkariekin batera.

Gotzon Kortazarrek adierazi du marko propio baten beharra dugula; injerentziarik gabeko erabateko ahalmen legegilea behar dugula, alegia. Hau esanda, nabarmendu du arazoa ez dagoela hainbeste sindikalismoan, klase politikoak enpresariei emandako tresna eta baliabideetan baizik: "Aliantza hori apurtzen ez dugun bitartean, ez dugu benetako aldaketa sozial bat garatuko maila guztietan".
 

 

 

Nafarroako ikastolekin hirugarren hezkuntza sarea osatzea galdegin dugu, langileen egonkortasuna lortze aldera

0

Ikastoletako langileen egonkortasunaren aldeko kanpaina egiten ari da LAB sindikatua eta, horren barnean, atzo arratsaldean, Nafarroako Gobernuaren aurrean langileek kontzentrazioa egin zuten. LABen ustez, ikastolekin hirugarren hezkuntza sarea osatu beharko litzateke ikastolek euskararen normalizazioari egin ekarpena eta gaur egun duten izaera bereizia kontuan harturik. Hirugarren sarea lortzeak lagunduko luke langileen egonkortasuna lortzen eta hezkuntza sistema propioa sendotzen. Horretaz guztiaz mintzatzeko, bilera egiteko eskatu diogu Maria Solana Hezkuntza kontseilariari.

Ikastoletan hezkuntza sistema propioa, gertukoa, parte-hartzailea eta sendoa eraikitzeko, ezinbestekoa da langileen egonkortasuna bermatzea. Azken urteotan Ikastolek zein langileok pairatu ditugun murrizketen ondorioz, agerikoagoa da Ikastolok baliabide gutxiago dituztela zerbitzu publikoa eskaintzen ari garela, eta langileok, lan berdina edo gehiago egin arren, lan baldintzak eta soldata kaxkarragoak ditugula beste sare batzuetan baino. Egoera honek ezinbestez ezegonkortasuna sortzen du langileen artean. Ezin ahaztu langileen artean, lan baldintzarik okerrenak dituztenak: 0-3ko langileak, hezkuntza laguntza espezialistak eta zerbitzuetako langileak. Eragile guztioi dagokigu gure esku dagoena egitea langileon egonkortasuna bermatzeko: Lan Hitzarmena hobetu, langileen soberakin eta beharren kudeaketa zuzena egin, promozioak sustatu eta Administrazioari finantziazio egokia eskatu langileen lan baldintzak hobetzeko eta berdintzeko.

Nafarroan Gobernuari, akordio programatikoan agertzen den bezala, hamarkadetan euskararen normalizazioari egindako ekarpenagatik Ikastolen gaur egungo egoera eta etorkizunekoa azter dezala eskatu nahi diogu. Zehazki, Hezkuntza Departamentuari, izaera eta ekarpen bereiziagatik, Ikastolen etorkizuna eta langileen egonkortasuna bermatuko duen hirugarren sarea sortzea galdegiten diogu, Kontseilariak berak ikasturte hasieran publikoki bide hau jorratzeko konpromisoa adierazi zuen bezala.

Hau guztia dela eta, azken asteetan LABek Hego Euskal Herriko Ikastoletan langileen egonkortasuna defendatzeko kanpaina abian jarri du. Kanpainan azpimarratu diren aldarrikapenak hauexek dira: lan berdina = lan baldintza berdinak; 0-3ko langileak Lan Hitzarmenean sartu; zerbitzuetako langileak eta beren egoera kontuan hartu; eta Ikastolen etorkizuna bermatuko duen sare berezitua sortu. Pasa den astean Gasteizen izan zen bezala, gaur 19:00etan langileen elkarretaratzea egin dute Nafarroako Gobernuaren aurrean. Bestetik, honen inguruan hitz egiteko asmoz, Hezkuntza kontselariari bilera eskatu diogu.

Nafarroako Ikastoletan 700 langile inguru daude eta LABek ordezkaritza sindikalaren %95 dauka.
 

 

 

“Ebaluazio Hezitzailea iruten” liburuxka aurkeztu dugu, hezkuntza sistema burujabea eraikitzeko ekarpen gisa

0

“Ebaluazio Hezitzailea iruten” liburuxka aurkeztu dugu gaur komunikabideen aurrean. Ebaluazioa hezkuntza sistemaren ardatz nagusietakoa da. "Zer, nola eta zertarako ebaluatu?" Irakasle eta hezkuntza arduradun guztien buruhauste nagusietakoa izan ohi da. Horregatik, LAB sindikatuak bi urtetako lanaren bilduma osatu du, afiliatu eta aditu ugariren laguntzaz. Gaurkotasun handia hartu du gaiak, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak ebaluazioa bere Hezkuntza Itunaren ardatz nagusietako gisa proposatu duen honetan. Aipatutako liburuxka Hezkuntza Sailaren eskuetan utziko dugu, ebaluazio paradigma berria osatzeko ekarpen gisa.

"Ebaluazio Hezitzailea Iruten" liburuxka 4 atal nagusiz osatua dago eta bi urteko ibilbidearen emaitza da. Liburuxkaren osaketa, prozesu parte hartzaile aberats baten ondorioa da, ehunka pertsonaren ahalduntze prozesua eta ebaluazioan goi mailako adituen ekarpenekin borobildua.

Aipatutako atal nagusiak ondokoak dira:

-Begirada Poliedrikoa eta Osasungarria hitzaurrea. Nora Salbotxek (Herri Hezitzaleak ekimeneko kidea) eta Joxe Mari Auzmendik (Hik Hasi aldizkari pedagogiko zuzendariak) egindako kolaborazioa.

-Iruten Filosofia. Ruben Iglesias, LABeko kidea eta Ebaluazioan adituak Iruten Filosofiaren azalpena egin du bertan. Hezkuntza Sistema Burujabea eraikitzeko baliabide zehatzak eskaintzean oinarritzen da filosofia.

-Ebaluazio Hezitzailea Iruten jardunaldiak. Ane Ablanedo, Alex Barandiaran eta Lore Erriondo Unibertsitateko Irakasle eta ebaluazioan adituekin, LABek Hernaniko Oronako Aretoan egindako Jardunaldien laburpena jasotzen da bertan. Jardunaldi arrakastatsuan 300 lagunek parte hartu zuten.

-Dekaloagoa. LABek egindako prozesu honen azken ekarpena da. Bertan, Ebaluazio Hezitzailea Iruteko 10 pausu zehatz proposatzen dira. Iruten filosofia praktikara eramateko urratsak dira hauek.

Liburuxkaren 7.000 ale atera ditugu eta berauek Euskal Herriko ikastetxe guztietako irakasle geletara heltzeko ahalegina egingo dugu hurrengo asteotan. LABeko irakaskuntza arloko afiliatuek etxean jasoko dute.

Gure ustez, irakasleen esku ere badago, Ebaluazio Hezitzailera bidean paradigma aldakaketa egiteko giltza. LABek Euskal Herriko irakasle guztien esku jarriko du gaurtik aurrera tresna hau, nahi badute aldaketa egiteko tresna izan dezaten. Dena den, irakasleetatik harantzago ere joateko ahalegina egitera goaz, ikastetxeen eta eskola komunitate osoaren inplikazioa garrantzitsua delako aldaketa egiteko. Zentzu honetan, nahi duten ikastetxe guztiek aukera izango dute Ebaluazio Hezitzailearen inguruan formakuntza jasotzeko. Horretarako iruten@lab.eus helbidera idaztea nahikoa da.

Jakitun gara, testuinguru oso berezian aurkezten dugula liburuxka. Batetik, HIK HASIK hezkuntza sistema osoa eraldatzeko potentziala duen Hezkuntza Proposamena plazaratu zuen orain dela gutxi; bestetik, EAEko Hezkuntza Sailak aurkeztu berri duen Hezkuntza Hobetzeko Ituna dugu. Gure proposamena, gaur bertan euskal jendartearen esku utziko dugu eta Hik Hasi eta Hezkuntza Sailari ere helaraziko diogu. Ulertzen dugulako, guztion egitekoa dela, Euskal Herriak nahi eta merezi duen Hezkuntza Burujabearen bidean Ebaluazioaren inguruko aportazioak egin eta adostasunetara heltzen saiatzea.

Dena den, gaur egun dugun panoramak asko kezkatzen gaitu eta baikorrak izateko arrazoi gutxi ditugu. Alde batetik, Hezkuntza Sailak egin berri duen proposamenean, LABek egiten dituen zenbait proposamen jasotzen dira, baina praktikan, Gasteizko Gobernua kontrako norabidean doa Ebaluazio Hezitzailea eta azterketa-errebalida-selektibitate-kalifikazio tandema ezkondu ezinezkoak direlako. Hau da, alde batetik, gaitasun-konpetentzietan oinarritutako hezkuntza zein ebaluazioaz hitz egiten du Hezkuntza Sailak, baina bestetik, Madrilek inposatuta, kontrako norabidean doan azterketa eredu memoristikoa aplikatzen du. Madrileko inposaketak eta eredua gainditu gabe, ezinezkoa da Hezkuntza Sailak eta guk geuk liburuxkan proposatzen dugun paradigma aldaketa gauzatzea. Eta hau, guk bezain ongi daki Gasteizko Hezkuntza Sailak, asteleheneko aurkezpenean ikusi genuen legez.

Gauzak horrela, liburuxkaren bidez Ebaluazio Hezitzailea Irutera animatzen dugu Hezkuntza Komunitate osoa. Baina, aldi berean, Hezkuntza Plataformen Topaguneak, Pisa eta Errebalidei planto egiteko luzatutako diealdiarekin bat egiten dugu.

 

 

 

Datorren asteartean manifestazio bat egingo dute Bilboko TAOko langileek

Hilabete baino gehiago eman dute dagoeneko greba mugagabean, eta Bilboko alkate Juan Mari Aburtori bilera bat eskatu diote. Hain zuzen ere, enpresa batzordeak udalaren jarrera salatu du, zerbitzu bat azpikontratatzeko orduan ez baititu langileen lan baldintzak kontutan hartu, soilik prezioa hartu du aintzat. LABek ere Bilboko udala egiten du erantzule, urtarrilean salatu genuen bezala.

Hauxe da Bilboko TAOko enpresa batzordeak osatu duen oharra:

-Langileek hilabete baino gehiago daramate greban. Greba hau enpresak bilatutako greba bat dela salatu nahi dute.

-EYSA eta CICASA enpresek 7 langile kaleratu zituzten hitzarmena negoziatzen ari zen bitartean. Kaleratze hauen helburua da langile guztien lan baldintzak okertzea. Kaleratzeak mehatxu bezala erabiltzen ditu enpresak.

-Enpresa bi hauen jarrera salatu nahi dugu. Lizitazioa eskuratzeko asmoz, prezioa nabarmen jaitsi zuen. Orain Bilboko Udalak pleguetan ezarritako baldintzak ezin ditu bete eta langileak erabiltzen ari da Udalarekin berriz negoziatzeko.

-Udalaren jarrera ere salatu nahi dugu. Oraingoan ere zerbitzu bat azpikontratatzeko orduan, ez dira kontuan hartzen langileen lan baldintzak, eta soilik prezioa aintzat hartuz, enpresa piraten esku uzten dira udal zerbitzuak. Gogoratu nahi dugu greba honekin, orain arte, Udalak uko egin diela miloi bat euroko sarrerei.

-Langileak beti egon dira prest eta aurrerantzean ere egongo dira gatazka honi amaiera emateko. Lan Delegazioan izan ziren bileretan argi gelditu zen zein den enpresaren asmoa. Bilera horretan Lan Zuzendariak aurreakordio bat proposatu zuen greba bertan behera gelditzeko asmoz, eta langileek aurreakordio hori ontzat eman zuten. Enpresak, ordea, ez zuen aurreakordio hori onartu eta kaleratuen berronarpena negoziazio kolektiboaren ondorio bat izango zela adierazi zuen. Hau da, berain erreibindikazioak onartuz gero hitzarmenean, kaleratuak berriz itzuliko lirateke lanera.

-Atzo, otsailak 6, enpresa batzordeak Bilboko alkateari bilera eskaera bat egin zion. Alkateari eskatzen diote, gatazka honetan esku hartu dezan eta enpresa eta udaletxearen artean dauzkaten arazoak konpondu ditzan, grebari amaiera eman ahal izateko.

-Amaitzeko, enpresa batzordeak jakinarazten du otsailaren 13an, 17.30ean, manifestazio bat antolatu dutela, eta herritarrei dei egiten die Zabalburu plazan hasiko den manifestazio horretan parte har dezaten.
 

 

 

Arabako Eraikinen eta Lokalen Garbiketako Hitzarmena sinatzea aukera galdua izan da kolektibo honen lan-baldintzak hobetzeko

0
Pasa den urtarrilean UGT eta CCOO sindikatuek, eta APEL eta ASPEL sektoreko patronalek 4 urtetako iraunaldia (2016- 2019) izango duen Arabako Eraikinen eta Lokalen Garbiketako Hitzarmena sinatu zuten. Akordio on baten aurrean egongo bagina, langile guztientzako berri ona izango litzateke. Baina tamalez, akordioaren edukiek ez dute aurrerapausorik suposatzen emakumez osatutako sektore honen lan baldintzetan.

Akordioaren emaitza aztertzeko orduan, LABek beharrezkotzat jotzen du Hitzarmen hau nondik datorren bergogoratzea: 3 urteko soldaten izoztetik (2013-2015). Gainera sindikatu guztion hasierako aldarrikapen nagusietariko bat, aipatu urte horietan galdutako eros ahalmena berreskuratzea zela kontuan hartu behar da.

Lortutako akordioak ez du aipatu aldian galdutakoa berreskuratzea soilik baztertzen, baizik eta soldatak 2 urte gehiagoz igoerarik gabe mantentzea suposatzen du, 2016 eta 2017an alegia. Beste alde batetik, 2018 eta 2019rako adostutako igoerek ez dute KPIarekin loturarik, sindikatu guztiok mantentzen genuen beste aldarrikapena. Horrenbestez, garbiketan diharduten langileak eros ahalmena berriro galtzeko arriskuan daude.

LABek uste du kolektibo honen lana duintzeko ahaleginetan galdutako aukera berri baten aurrean gaudela. Gehiengo osoz emakumeek egiten dituzten bestelako lan asko bezala, merezi duten onarpenik ez duena.

 

 

 

Gure lanak balioa du, nuestros trabajos cuentan. Emakumeok* planto! #GrebaFeministarantz

0

Planto egiteko 7.680 arrazoi baino gehiago
Emakume eta gizonen arteko soldata ezberdintasunei buruzko datuak irakurtzean, soldata arrakala deritzona, pertsona asko harritu egiten da, “lan berdina, soldata berdina” printzipioa betetzen ez dela ikusten dutenean. Gaur egun, ezberdintasun handia dago ordea, lan bati ematen zaion balioA lan hori nork egiten duenaren arabera neurtzen baita, eta ondorioz, horrek ezberdintasunak dakartza soldatetan, aitortza sozialean eta ardura (edota ardura faltan) sozial eta instituzionalean; lan ba-tzuek jendarteari egiten dioten ekarpena gutxietsiz (adibidez, zaintza lanak).

Soldata arrakala, sistema kapitalistak emakumeok egindako lanak bigarren mailan kokatzeko tresna garrantzitsua da, nahiz eta bakarra ez izan. Datu garrantzitsu honek, argi uzten du, gure lana ez dagoela dagokion bezala baloratua, ez aitortua, ezta berdin ordaindua ere nahiz eta gizon batek egiten duen lan bera egin. Horrela, argi utzi nahi digute, gure presentzia lan munduan eta produkzioan ez dela gustukoa, bigarren mailakoak garela. Eta gure espazioa pribatua dela, zaintza lanak egin behar ditugula eta doanik gainera.

Beraz, soldata arrakala ez da kasualitatea eta helburu argia dauka: gure lana gutxiestea eta lan produktiboaren balioa indartzea; eta noski, zaintza lanak ikusezin, ezkutuko eta eremu pribatuko bihurtuz.

Guzti honekin, gure lana ez dela garrantzitsua eta beharrezkoa azalarazi nahi dute, gure etsipena nahi dute, zaintza lanetara bueltatzea nahi dute eta gure lana mespretxatu nahi dute.

Azpimarragarria da, aitortza gutxien duten lan horiek direla sistemari gutxien interesatzen zaizkionak baina, era berean, beharrezkoenak dira pertsonon ongizaterako eta bizirauterako.

Beraz, aipatu ez arren, eta kuantifikatzeko borondaterik ere ez egon arren, dagoen soldata arrakala handiena soldata truke lan egiten duenaren eta aitortzarik ez duelako lana doanik egin behar dutenen artekoa da. Edota, gure artean, emakumeon artean dauden soldata bereizketak adinaren, egoera administratiboaren, jatorriaren, klase sozialaren edota aniztasun funtzionalaren arabera. 
Nazkatuta gaude! Gure lanek balioA dute eta, horregatik, planto egingo dugu: 

Soldata arrakalak, jazarpen sexuala, gure lanen aitortza (soldatapekoak izan edo ez), gure esplotazio eta prekarizazioa onar-tzen duten politika instituzional neoliberalak, soldatapeko lanetatik urruntzen gaituzten kontziliazio neurri iruzurtiak, ardura partekaturako politika erreal falta, jaiotza sustatzeko politika atzerakoiak eta, gainera, zaintza lanetarako erantzukizun sozialarekin loturarik gabekoa, soldatapeko lanari zuzenean loturiko eskubideak, lanaren banaketan dagoen bidegabekeria eta ondoriozko prekarizazioa eta gure egoera administratibo edo jatorriagatik herritartasun edo naziotasun aitortza falta, soldatapeko lana eduki behar izana sistemak inposatutako baldintza negargarrietan eskubideak aitortuak izateko… 

Martxoaren 8an kalera aterako gara mugimendu feministaren deialdiarekin bat eginez, eta salatuko ditugu:

Zaintza lanen eta lan horien banaketa ez justuaren arduragabekeria soziala, etxeko langileen lan eskubide gabezia, sexuaren eta etniaren araberako lan banaketa, zaintza lanetara “derrigortzen” gaituzten murrizketak: osasun zerbitzuetan, hezkun-tzan, gizarte eta dependentzia zerbitzuetan, kristalezko sabai eta paretak edota soldatapeko lanetan ditugun baldintza okerragoak: kontratuen behin behinekotasuna, lanaldi partzialak, baldintza prekarioak, kontratatzailearen arabera “lan berdinagatik, soldata ezberdinak”… Eta guzti horrek gure soldatetan duen eragina, gure ibilbide profesionalean sortutako mugak, osasunean, pentsioetan, eta finean, gure bizi baldintzetan. 

Arrazoi hauengatik eta beste askogatik, martxoaren 8an planto! 
Kalera aterako gara, gure arteko ezberdintasunak errespetatuz, sistema kapitalista heteropatriarkal honen aurka borrokatzeko!


Más de 7.680 razones para parar
Cuando leemos los datos de las diferencias de sueldo entre mujeres y hombres, la llamada brecha salarial, hay quien se sorprende porque piensa que el principio de “a igual trabajo, igual salario” se estaba ya cumpliendo en nuestras sociedades. Sin embargo, esto no es así. A día de hoy sigue habiendo una notable diferencia en el valor que se otorga a un trabajo o a otro en función de quién lo haga y que se traduce en un sueldo diferenciado, en un reconocimiento social distinto y en una responsabilidad (o falta de ella) social e institucional o sobre lo que aportan estos trabajos (por ejemplo, los trabajos de cuidado).

La brecha salarial es uno, pero no el único, de los múltiples instrumentos que utiliza el sistema capitalista para mantener las actividades realizadas por mujeres en un segundo plano. Es un dato suficientemente significativo porque da cuenta de que nuestro trabajo no es valorado, ni reconocido, ni siquiera igual pagado aunque sea el mismo que está realizando un hombre; es una manera de recordarnos y dejar constancia que nuestra presencia en el mundo laboral y productivo no es bienvenida, es secundaria…para así mandarnos al llamado ámbito privado para llevar a cabo todas las labores de cuidado de manera gratuita…

Digamos entonces, que la existencia de la brecha salarial no es casual y responde a algo, a la desvalorización de nuestro trabajo frente a la sobrevaloración del trabajo productivo, así como a la invisibilización de los trabajos de cuidado.

Tras esto, se esconde la no consideración de nuestro trabajo como importante y necesario, provocar que lo abandonemos para fomentar nuestra vuelta a los cuidados, el desprecio a nuestras labores…

Resulta imprescindible constatar que los menos reconocidos son los trabajos más necesarios para la supervivencia y el bienestar de las personas, precisamente los que menos le interesan a este sistema.

Pero aunque no se nombre y quizás, ni siquiera se cuantifique, la mayor brecha salarial es la que existe entre quien cobra por trabajar y quien trabaja gratis porque su trabajo no se reconoce como tal. O las múltiples brechas salariales entre nosotras mismas en función de nuestra edad, situación administrativa, procedencia, clase social, diversidad funcional…

Estamos hartas! Nuestros trabajos cuentan y nosotras nos plantamos ante:

Las brechas salariales, el acoso sexual, la falta de reconocimiento de nuestros trabajos (remunerados o no), las políticas institucionales neoliberales que permiten nuestra explotación y precarización, las trampas de las medidas de conciliación que nos alejan del trabajo retribuido, la falta de políticas reales de corresponsabilidad, las políticas retrógradas de fomento de la natalidad sin su correspondencia en la responsabilidad social de los cuidados, la vinculación de los derechos a tener un empleo, la arbitrariedad a la hora de repartir el empleo que nos condena a muchas a la precariedad y falta de ciudadanía en función de nuestra situación administrativa y origen, la obligatoriedad de trabajar para poder tener derechos en las pésimas condiciones impuestas por este sistema…

El 8 de marzo saldremos a la calle siguiendo el llamamiento del movimiento feminista para denunciar:
La falta de responsabilidad social sobre los trabajos de cuidados y su injusto reparto, la falta de derechos laborales de las trabajadoras de hogar, la división sexual y étnica del trabajo, los recortes en sanidad, educación, servicios sociales y dependencia que nos “obligan” a cuidar, los techos y paredes de cristal, la peores condiciones en el empleo que tenemos las mujeres: temporalidad en los contratos, jornada parciales, condiciones precarias, diferente remuneración por el mismo trabajo según quién nos contrate… más todas las consecuencias que esto conlleva en nuestros salarios, carreras profesionales, salud, pensiones, en resumen, en nuestras condiciones de vida….

Por estas razones y muchas más, el 8 nos plantamos!
Salimos a las calles juntas luchando desde nuestras diferencias contra un sistema capitalista heteropatriarcal que nos prefiere muertas, esclavas o parte del sistema!

[EUSKARRIAK]
 KARTELA [PDF]
ESKUORRIA [PDF]

 

 

Hitzarmen duin bat eta kalitatezko enplegua aldarrikatuko ditugu Bizkaiko metalgintzaren mahaian

0

Berriro eratu da Bizkaiko metalgintzaren hitzarmena negoziatzeko mahaia. Aukera berri honen aurrean, LAB gertu dago negoziazio horri ekiteko, baina aitzitik, ez dugu onartuko lan baldintzak kaskartzea eta sektoreko beharginen eskubideak galtzea.

Bizkaiko metalgintzaren mahaia eratzeko deialdiaren harira, LABek ondorengoa adierazi gura du:

LABek sektoreko negoziazio esparruari sektoreko behargin guztion lan eskubideak arautzeko gutxieneko arlo deritza. Horrengatik, 2013ko ekainean nahiz 2014ko maiatzean LABek hitzarmenaren negoziazioa askatuko luketen hainbat proposamen ekarri zituen. Tamalez, patronalak erabaki zuen, bi abagunetan, negoziazioa eten behar zuela; hori eginez hitzarmena betetzen zela eta hura enpresa mailan beteko zela bermatuko lukeen hitzarmena sinatzeko gogorik ez zuela erakutsi zuen; azken finean, ez zion uko egin lan erreformak ematen zion aukerari sektoreko beharginen lan baldintzak okertzeko enpresetan.

Otsailak 7 dituen honetan, berriro eratu da hitzarmena negoziatuko duen mahaia. Aukera berri honen aurrean, LAB gertu dago negoziazio horri ekiteko, baina aitzitik, ez dugu onartuko lan baldintzak kaskartzea eta sektoreko beharginen eskubideak galtzea, ez ditugu lan erreformaren edukiak onartuko, egun arte patronalaren asmoa hori izan bada ere, aldiz, eskubide eta baldintza horiek babestuko ditugu, enpresa guztietan betetzen direla bermatuz, berezko hitzarmena eduki edota ez edukita ere. Azken urteotan galdu dugun eros ahalmena, gutxi gorabehera %6koa, berreskuratu nahi dugu.

Laburbilduz, Bizkaiko metalgintza hitzarmen duina gura dugu, zeinak enplegua sortuko duen, baina beti ere, kalitatezkoa, non sektoreko behargin guztiei bizi baldintza duinak izaten lagako dien, patronal berak jendartean onartzen duelako Bizkaiko metalgintzako enpresetan aberastasun handia sortzen ari dela.

Badakigu patronalak ez digula ezertxo ere oparituko, horrengatik gertu gaude beharginak antolatzera eta piztera, helburu horiek lortzearren borrokatzeko.

 

 

 

Eraldaketa soziala behar beharrezkoa dugu langileok eta ez dago eraldaketa sozialik erabakitzeko eskubiderik gabe

0
Estatus politiko berriaz hitz egiten dugunean, askatu beharreko korapilo nagusia erabakitzeko eskubidearena da gure ustez. Estatuarekin menpekoak izango diren harremanak edota herri burujabea izan da jokoan dagoena.

Azken egunotan, autogobernu ponentziarako alderdi politiko desberdinen proposamenak ezagutzen hasi gara eta LABek ondorengoa adierazi nahi du:

Herritar eta langile moduan gure eguneroko bizitzan eragin handia izan dezakeen eztabaida dugu honakoa, eta horregatik, ezinbestekoa iruditzen zaigu legebiltzarraren lau paretetara mugatuko ez den eztabaida izatea. Autogobernua berritzeko ariketak eragile sindikal eta sozialen parte hartzea ziurtatzea eskatzen du. Marko berriari buruzko erabakia EAEko herritarren esku egon behar da.

Egoera ekonomiko eta sozialari dagokionez, bizitzaren esparru guztietara hedatu da prekarietatea, desberdintasun sozialak areagotuz. LABentzat lehentasunezko borroka da langilegoari bizitza duina bermatuko dion eredu ekonomiko eta sozial berri baten aldeko urratsak ematea. Eraldaketa soziala behar beharrezkoa dugu langileok eta ez dago eraldaketa sozialik erabakitzeko eskubiderik gabe.

Estatus politiko berriaz hitz egiten dugunean, askatu beharreko korapilo nagusia erabakitzeko eskubidearena da gure ustez. Estatuarekin menpekoak izango diren harremanak edota herri burujabea izan da jokoan dagoena. Erabakitzeko eskubidearen eztabaida, ezin da muga legaletan ito. Euskal jendartearen, kasu honetan, Araba, Bizkaia eta Gizpuzkoako herritarren gehiengoaren borondatea da onartu dezakegun muga bakarra.

PSE eta PP oso argi azaldu dira erabakitzeko eskubidearen aurka eta guretzat bateraezina da erabakitzeko eskubidea defendatzen dela esan, eta bi alderdi hauekin akordioak mantentzea. EAJk ez du erabakitzeko eskubidearen defentsa argirik egiten, eta gure ustez hau ez da estatuarekin aurrez aurre jartzeko ausardia politiko ezagatik, baizik eta bat egiten dutela estatutik eratortzen diren politika ekonomiko eta sozialak eta bere egiten dituztela.

Marko estatalaren menpe egotea egokiagoa da patronalaren klase proiektuarentzat. Guk aldiz, politika neoliberalak gainditu eta langileon behar izanak kontuan hartzeko nahi dugu erabakitzeko eskubidea.

Herritar guztioi bizitza duina bermatzea izan behar du estatus politiko berriaren funtsak. Estatutu politiko berriak EAEko biztanleon erabaki ahalmen osoa ziurtatu behar du, edozein jendarte eredu eraikitzeko oinarrizkoak diren lan harremanetan eta babes sozial gaietan.

Ezin da autogobernuaz hitz egin edo autogobernu maila ez da nahikoa lanarekin eta babes sozialarekin zerikusia duen guztia bertako instituzioetatik kanpo erabakitzen bada.

• Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua, esparru sozioekonomiko propioa ekarri behar du marko berriak, edozein autogobernuren ardatza den neurrian.

• Bertako instituzioek ziurtatu behar dute lan harremanetan erabakitzeko eskubide aitortzen eta errespetatzen dela, inolako injerentziarik gabe. Hau horrela ez bada, 35 orduko lan astearekin gertatu dena errepikatu daiteke. Bertako eragileen arteko akordioak ezin dira Madriletik bertan behera utzi.

Erabakitzeko eskubidea jasotzen ez duen eta Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua eta euskal esparru sozioekonomikoa garatzeko aukerarik ematen ez duen estatutua, iruzurra izango litzateke langileontzat. Hori horrela izan ez dadin, eraldaketa sozialerako burujabetza prozesuaren alde gauden eragileon arteko aliantzak sustatzen jarraituko du LABek.