2026-04-18
Blog Page 809

Bizkaiko bulego eta langeletako langileak berriro irten dira kalera

Atzokoaren ostean, bigarren greba eguna egin dute gaur. Mobilizazioak ez dira falta izan; Bilbon egindako manifestazioa, kasu.

Gaur, apirilaren 26an izan da Bizkaiko Bulego eta Langeletako langileen lehen greba eguna. 23.000 langile zeuden grebara deituak eta jarraipena atzokoaren antzerakoa izan da, %75 ingurukoa.

Hitzarmenaren negoziazioaren mahaia ordezkaritza duten lau sindikatuek (ELA, COO, LAB eta UGT) deitzen zuten eta CGT, ESK eta CNTk ere babestu dute.

Gaur, atzoko antzean, mobilizazioak egin dituzte goizean sektoreko enpresa nagusietan. Ondoren, pikete mugikorra egin dute 10:00etatik aurrera Zabalburun hasita. 12:00etan manifestazioa egin dute Arriaga Plazatik Bilboko udaletxeraino. Eserialdia egin dute manifestazioaren amaieran.

Blokeatuta dago hitzarmenaren negoziazioa eta CEBEK patronalak lan- baldintzak okertu nahi ditu. Langileek ezetz esan diete murrizketei, gutxieneko bermea eta aintzinakotasunaren galerari, modu mugagabean soldata izozteari eta langileen prekarietatea zabaltzeari. Guztia, enpresak diru asko irabazten ari diren sektore batean.

Deitzaileek, erantzun zabala nabarmendu dute, erantzun duten langileak zorionduz. Espero dute azken bi egunotako greba eta mobilizazioek patronalaren jarrera aldatzea.

 

 

Okupazioari dagokionez, gizon eta emakumeen artean dagoen arrakalaz ohartarazi dugu

Lan munduan ez dago aukera berdintasunean aurrera urratsik emateko benetako politikarik.

Emakumea lan mundura sartzearen prozesua lan-arrakala txikitzen ari da okupazioari dagoionez. Prozesu hau alde batetik, sistema produktiboaren beharrizanengatik egin da eta prekarietatea areagotzearen kontura. Honen erakusgarri dira aldibaterakotasun tasa handiagoak, behartutako partzialitatea, soldata-diskriminazioa, segregazio okupazional…

2017an %54,6koa zen gizonezkoen okupazio tasa, emakumezkoena baino ia 9 puntu altuagoa, %45,7koa baitzen hau. 2008tik, krisian egonda ere, murrizten jarraitu zuen gizon eta emakumeen arteko okupazio tasaren aldeak. Enplegu arrakala krisia zehar gizonezkoen lan egoera kaltetzearen kontura murrizten da. 2014an hasi zen enplegu berreskuratzen (kuantitatiboki, baina kalitate txarragokoak() baina galgatu egiten da arrakalaren murrizketa. Arriskua dago lan-arrakalaren hobekuntza gelditzea diskriminazio forma anitzak zuzentzen ez badira.

Azken hiru hilabetekoan langabeziak gora egin du. LABetik hiru gauza azpimarratu nahi ditugu:

Ez dago lan merkatuaren bilakaera positiborik gobernuek eta patronalak hori esan arren. Langabeziak gora egin du aurreko hiru hilabetekoari begiratuz gero. Urtez urteko datuak begiratzen baditugu, langabeziaren jeitsiera orokorra eten egin dela esan behar dugu.

Biztanleria Jardueraren Arabera azterketak eman dituen datuen sexuaren arabera aztertzen baditugu argazkia guztiz salagarria da. 1.800 langabetu gehiago daude bai, baina emakumeen langabeziak gora egin duen bitartean gizonen artean langabeziak behera egin du. Hots, 5.600 emakume gehiago daude langabezian, 3.900 gizon gutxiago daude bitartean. Datu hauek argi eta garbi adierazten dute segregazioak zenbateko indarra duen oraindik lan munduan:

1. Enplegua industrian eta eraikuntzan sortu da zerbitzuetan suntsitu den bitartean. Emakumeak sektore horietatik kanpo jarraitzen dugu, zerbitzu sektorearen gora beheretara lotuak jarraitzen dugun bitartean.

2. Gabonetako kanpainaren amaierak uzten dituen datuak direla esan dute askok baina egoera askoz ere
kezkagarriagoa da gabonetako kanpaina urtero bukatzen delako, ez horrela datu hauek.

3. Azpimarratu behar dugu ere suntsitu den enplegua behinbetikoa izan dela bereziki. Beraz ez gara momentuko gora beheraz ari, emakumeon enplegua suntsitu da bereziki azken hilabeteetan, gizon eta
emakumeen arteko arrakala handituz.

Bilakaera honek argi eta garbi uzten dute lan munduan ez dagoela aukera berdintasunean aurrera urratsik emateko benetako politikarik. Berdintasun planak porrota dira, ez dute gizonentzat gordetzen dituzten sektoreetan emakumean aukera berdintasunean sartzeko aukerarik sortu. Ez dute soldata arrakala murrizteko balio izan. Ez dira eraginkorrak izan emakumeon lan baldintzak hobetzeko.

Datu hauek ikusita derrigor salatu behar ditugu patronalaren buru den Larrañaga jaunaren hitzak. Lan merkatua ez da horrela emakumeok ez dugulako jakin ikasketak ongi aukeratzen. Oraindik orain, emakumeontzat lanbide eta sektore zehatzak gordetzen dira, lan baldintza askoz ere kaxkarragoetan, eskubide sozial eta laboraletara iristeko aukera txikiagokin. Horrela da gure prekarietateak egiten duelako sistema hau bideragarri, horrela empresariak etekin gehiago ditzan gure kontura. Horrela da instituzioek patronalaren hitzak eta jarrerak babesten eta zilegiztatzen dituelako.

Datu hauek ez dute momentuko egoera bat erakusten, egoera estrukturalaren adierazle dira. Emakume langileak langabezira, aitortua ez den lana egitera eta prekarietatean lan egitera kondenatzen gaituen sistemaren argazkia dira.

Martxoan 8an esan genuen indarra argazki hau goitik behera aldatzeko behar dugun indarra da. Indar guzti hori aktibatzea eta patronalaren politikak aldatzeko baliatzea da LABen erronka, mugimendu feministarekin konpartitzen dugun erronka hain zuzen ere.

 

 

 

Protestekin jarraitzen dute Vicinay enpresako langileek

0

Vicinayko Sestaoko langileek greba egin dute gaur, joan den apirilaren 17an egin bezala. Elkarretaratze bat egin dute goizean lantokiaren sarrerak. Ondoren, Leioako Vicinay Marinerara joan dira, eta, ondoren, Sestaoko lantokira martxa bat egin dute.
 

 

 

Nafarroako suhiltzaileek Larrialdietako Garraio Sanitarioa eramateko habilitazioa galdegin dute

Suhiltzaileek elkarretaratzea egin dute Osasun Departamentuaren aurrean.

Gaur goizean suhiltzaileek elkarretaratzea egin dute Osasun Departamentuaren aurrean eskatzeko Larrialdietako Garraio Sanitarioan egiten duten lana egiten jarraitu ahal izateko eman diezaieten beharrrezko habilitazioa. Horren ezean, adierazi dute, kaos batean murgilduko ginateke.

LANGILE BATZORDEAREN ADIERAZPENA:
Nafarroako Babes Zibila eta Suhiltzaileok Nafarroako gizarteari dei egin nahi diogu Larrialdiko Osasun Garraioak duen arazoa dela eta. Hau da, suhiltzaileok anbulantziak gidatzeko behar dugun Habilitazioa ez aurreko gobernuak, ez eta oraingoak ez digutelako eskuratu bere erantzunkizunen utzikeriaz.

Nafarroako Suhiltzaileok gure sistemak dauzkan garraio sanitarioan baliabide publiko bakarrak kudeatzen ditugu eta gure kolektiboak hori defendatzeko sekulako ahaleginak egin ditu. Berriro aipatuko dugu: gure anbulantziak dira Garraio sanitarioko dauden baliabide publiko bakarrak. Edo berdina dena; gureak ez beste guztiak esku pribatuetan daude. Publikotasunaren defentsa neketsua izan da guretzako , izan ere, hainbat eraso egin zaizkigu pastel hau gustora banatuko zutenen aldetik. Defentsa horrek suposatu du derrigorrez egin behar ditugun lan egunez gain beste lan txanda batzuk egin izana, salatuak izan bitartean, gure promozio berriak gelditzeko ahaleginak medio, etabar. Halere, guk gurean segitzen dugu: kalitatezko anbulantzia publikoak suhiltzaileok gidatuta nahi ditugu.

Gure konpromezuak, baina, tamalez Administrazio Publikoarekin egiten du talka, nonbait. Osasunbideak,ezulergarri, harrigarriki, 2013an Agindu Foral bat kaleratu zuen legeztatzeko anbulantziako sektorean gaudenak baina, honen edukinagatik Nafarroako Suhiltzaileok inhabilitagarri bihurtzen gara. Sinestezina da Administrazioko arduradunek ez zutela erreparatu Nafarroan, arloan gabiltzan baliabide publiko garen bakarrak, hau da, 300 suhiltzaile baino gehiago, erregulazio honen kanpoan gelditu izana. Habilitazioa, edo iadanik egiten ditugun funtzioen errekonozimendua, ez dago legedi foralaren arabera suhiltzaileon esku enpresa pribatuetako langilegoa habilitatzen den bitartean.

Administrazioak guzti honen berri badauka urte asko dira. Aldiz, ez du ezer egin konpontzeko. Nafarroako Suhiltzaileen Zuzendaritza ezberdinek orain arte arazoa ez dute konpondu langile oro gure ekimen sanitarioa babesteko orduan.

Eta bereziki gaur Osasubideari zuzendu nahi diogu gure mezua aipaturiko 162/2013 Agindu Forala zuzendu dezan gure Habilitazioa ofizioz balia diezagun. Izan ere, behartuta daude langileon eskubideak eta hiritargoaren interesak bermatzera kalitatezko zerbitzu publiko sustengarriak interes pribatuen gainetik.

Gauzak honela, Osasunbideari zera exijitzen diogu: Konpondu dezala ahalik eta lehen arazo hau kontutan izanda gu habilitatzeko konpetentzia daukan organismo bakarra delako.

Era berean, Nafarroako lehendakaria den Uxue Barkos andereari bilera bat publikoki eskatzen diogu gure kezka helarazteko Larrialdiko Garraio Sanitarioaren inguruan.
 

 

 

Lanean bizirik eta osasuntsu, izena duena bada

0

Apirilaren 28an, lan instripuek eragindako osasun galera eta heriotzak salatzearekin batera, arreta jarri nahi dugu Laneko Gaixotasunetan. Ikusezinak eta ahaztuak izaten jarraitzen dute. Lan istripuek eragindako laneko heriotz bakoitzeko 18 langile hiltzen dira lan gaixotasunagatik, baina, berehalako ondorioak ez dituztenez, behar baino gutxiago deklaratzen dira eta jatorrian dauden arriskuei aurre egiteko beharra alde batera uzten da.

Gaixotasun profesionalak ezkutatzeak zer ikusi handia du bajei loturiko planteamendu ekonomikoekin. Gaixotasuna laneko gaixotasun gisa aitortu ala ez, mutuak ala osasun sistema publikoak, batak ala besteak, hartzen du bere gain. Mutuek kontingentzia profesional gisa ez aitortzeko irizpidearekin dihardurte, gaixotasuna artatzea eta hari dagokion prestazio ekonomikoa osasun sistema publikora bideratzeko.

Mutuak dira egoera larri honen erantzuleak, eta patronala, egoeraren onuraduna, gaixotasunen laneko jatorria ukatzea aitzakia bihurtzen baita prebentziorik ez egiteko.

Lanean jarraitu behar dugu lakra sozial honen aurkako borroka egin eta gaurko lan osasuneko ereduaren alternatibak garatzeko. Osasunaren babeserako sistema alternatiboa aldarrikatzen dugu, pertsonen bizitza eta osasuna erdian jarriko dituena.

Apirilaren 28aren harira, bezperan, mobilizazioak egingo ditugu Hego Euskal Herriko lau hiriburuetan. Mobilizatu gaitezen patronala neurriak hartzera behartzeko, instituzioak interpelatuz, egoeraren erantzule zuzenak seinalatzeko, lan- gileen kontrako indarkeria patronalarekin amaitzeko.

 


Apirilaren 27, ostiraleko mobilizazioak:

-BILBO 12:30ean Manifestazioa Plaza Zirkularretik
-DONOSTIA 11:30ean Bilbao plazatik manifestazioa
-GASTEIZ 11:30ean Landatxo Gizarte Etxetik manifestazioa
-IRUÑEA 11:00etan Gurutze plazatik manifestazioa

 

 


Patronalen erantzun ezak greba deialdiak indartzera behartzen gaitu EAEko Gizarte Ekimeneko ikastetxeetan

Maiatzaren 15 eta 16ra deitu dugu grebara.

Hauxe da gaurko agerraldian irakurritako testua:

Kristau Eskola, AICE, Ikasgiltza eta Elizbarrutiko Ikastetxeen aldetik gure eskariei emandako erantzun ezak eta EAEko Gizarte Ekimeneko sektoreko langileek martxoaren 20ko grebari emandako babes handia ikusita, sektorean ordezkaritza dugun sindikatuok (ELA, STEILAS, CCOO, LAB eta UGT) bi greba-egun gehiago iragartzen ditugu ikasturteko hirugarren hiruhilekorako.

Honez gero jakingo duzuenez, iazko irailean, negoziazioa urtetan ito-puntuan egon ondoren eta hitzarmena 2009tik berritu gabe, sindikatuok gutxienezko eskariak jasotzen zituen plataforma bateratua aurkeztu genien patronalei, baina ez ziguten ganoraz erantzun. Hori zela-eta, azaroan sektoreko sindikatuok negoziazio-mahaia utzi genuen, eta mobilizazio-sail bati ekin genion, bertan geldirik zeuden patronalak mugiarazteko modu bakarra zelakoan.

Martxoaren 20an sektoreko langileok oso modu zabalean babestu genuen ELA, STEILAS, CCOO, LAB eta UGT sindikatuok egindako greba deialdia. Bilbon, Donostian eta Gasteizen izandako manifestazio jendetsuak sektorea ia-ia guztiz gelditu zelaren frogarik argiena dira, %70tik gorako jarraipenarekin. Egun hartan ondo agerian geratu zen premiazkoa zela negoziazioak edukiz betetzea, eta gure eguneroko lanerako eta gure lan-baldintzetarako behar-beharrezkoak diren alderdiak adostea: ordu osagarriak, kidegorik prekarioenak artatzea (hezkuntza-laguntzako espezialistak eta haur-hezkuntzako lehen zikloko langileak), enpleguari eusteko plan baten beharra, eta galdutako eroste-ahalmena arian-arian berreskuratzea.

Gure aldarrikapenak oso argiak dira, baina patronalen aldetik ez dute erantzunik izan, beraien ardurak saihesten eta informazio toxikoa zabaltzen jarraitzen duten bitartean. Aukera baliatu nahi dugu argi uzteko ez dela egia gure eskaerek ikastetxeen bideragarritasuna arriskuan jartzen dutenik; horietako batzuk ez dute kostu ekonomikorik (ordu osagarrien kasuan) eta beste batzuk kolektibo txikiei eragiten diete.
Patronalaren proposamen ezaren aurrean mobilizazioak indartu behar ditugu, bi greba-egun gehiagorekin. Maiatzaren 15a eta 16a izango dira, eta greba-deia EAEko Gizarte Ekimeneko ikastetxe guztietako langileentzako da: Haur Hezkuntza, Lehen Hezkuntza, DBH, Batxilergoa, Lanbide Heziketa, Hezkuntza Laguntzako Espezialistak eta Administrazio eta Zerbitzuetako pertsonala.

Aurrera begira egoera aldatu ezean, mobilizazioak areagotu beharko ditugu hurrengo ikasturtean, greba deialdi berriekin. Horiek garaiz iragarriko ditugu, baina kopuruz askoz nabarmenagoak izango direla aldez aurretik esan dezakegu.
 

 

 

[IRITZIA] “Ikus gaitzazuen”


Apirilaren 26a lesbianen ikusgarritasun eguna da. LABeko kide Irati Tobarrek, Maddalen Doradorrek, Aitziber Perez de Karkamok, Ainara Ladronek eta Ainhoa Etxaidek sexualitate aniztasuna dute hizpide iritzi artikulu honetan.

Apirilaren 26a lesbianon ikusgarritasun eguna da. Bai, ikusiak izateko eta gure existentziaz ohartarazteko eguna behar dugu, munduak begiak zabal ditzan. Ez ikusiarena egin nahi duen heteropatriarkatuaren aurrean, gure existentzia aldarrikatu nahi dugu.

Genero eta sexualitate sistemen interrelazioan gaude, baina sistema bietako zentroan baino, sistema bietako marginetan bizi gara lesbianak. Itotzen gaituen sistema patriarkalaren barruan emakumeak*; zapaltzen gaituen sistema heteronormatiboaren barruan, lesbianak. Justizia lortzeko eta gure eskubideak defendatzeko borroka latz bi egin beharra dauzkagu: misoginiari eta lesbofobiari aurre.

Lan munduan ez zaigu lesbianoi toki propiorik egin. Oraindik orain gure enpleguak senarraren soldataren osagarri direla adierazten digute lan merkatutik.

Bazterkeria ekonomikoa emakumeon* gaineko kontrol sistema da. Horregatik, gizon baten menpe ez dauden familiak bereziki zigortzen ditu. Eredu tradizionalari uko egin dioten ama bakarreko familien egoera benetan da latza. Edozelan, egoera hau aztertua izaten da, datuak eman eta fokoa ipintzen da bertan. Hala ere, pobreziak ama biko familiak zelan gaztigatzen dituen ez da inondik ageri. Kasu honetan ere inork ez gaitu ikusten. Datu ekonomikoetatik ere at.

Ez dezagun ahaztu, emakumea*, genero rolaren eraikuntzaren arabera, bere gorputzaren eta sexualitatearen jabe ez den subjektua dela. Beraz, lesbiana, bere gorputzaren jabe den subjektua izanik, kapitalaren eta patriarkatuaren eredua transgreditzen duen pertsona da.

Patriarkatuak gizona zentroan jartzen duen bezala, kasu honetan homosexualitateaz hitz egitean, gayak izaten dira subjektu. Gizonak maite dituzten gizonak mehatxua dira heteroarauarentzat, baina ez dira zertan ezinbestez mehatxua patriarkatuarentzat. Gayen aldetik ikusgarritasuna lortzen doaz, egia bada ere zigortuak eta erasotuak izaten direla, eta borroka horretan tinko jarraitu beharra dagoela. Baina egia ere bada gizonek egiten duten edozerk beti duela inportantzia, onerako zein txarrerako.

Zer esanik ez, batzuetan kapitalak bere metaketarako ere erabiltzen du homosexualitatea. Kapitalak bere burua berrasmatzeko gaitasun handia dauka. Merkatuarentzat negozio bide bihurtu dira gizon bikoteak, bikotekide bien eros-ahalmena bikote heterosexual batena eta, zer esanik ez, lesbiana bikote batena baino altuagoa da izaten da eta. Honek ere gayen ikusgarritasunean eragina izan du.

Lesbianen existentziak ez dauka kapitalarentzat inportantziarik eta, gainera eta bereziki, patriarkatua zein heteroaraua, sistema biak, kolokan jartzen ditu. Horregatik ezkutatzen da lesbianon existentzia bera. Gizonik gabe bizi ahal garen emakumeak* patriarkatuarentzat arriskutsuak gara, lesbianismoak gizonen autoritate politiko, ekonomiko eta sexuala desafiatzen dituelako.

Lesbiana izatea sistemarentzat ez da batere errentagarria eta ondorioz, bizitza antolatzen den arlo guztietan ezkutatua egotetik harago, eskubide gutxiagokoa da. Horrela, lan munduan, babes sozialean, zerbitzu publikoetan edota beste eremuetan ez gara existitzen eta ez zaizkigu eskubideak bermatzen. Hareago, zigortua izatearen beldurrez, askotan ez dugu bere sexualitate aukera adierazten.

Lesbianon existentzia estaltzea, lesbianok ikustezin bihurtzea, erreferente publikoak egotea galarazten digu, bai. Baina ondorio maltzurragoak ere badauzka: lesbofobia ere estaltzen da; subjektuak eurak eta hauen kontrako zapalketa estrategiak ezkutaturik, lesbianok existentziatik desagerrarazi nahi gaituzte. Eta honen bitartez aldaketa sozialaren eragile izateko aukera ere kendu nahi zaigu, lesbianoi eta, gurekin batera, emakume* guztiei.

Beraz, lesbianon ikusgarritasunaren egunean, lesbianak ikusgarri egitea eta sexualitate aniztasuna aldarrikatzea goraipatu nahi dugu, lan eremuan zein bizitzako beste edozein arlotan aurrerapausoak egin ditzagun. Guztion ardura da lesbianon hautua defendatu eta askatasunez bizi gaitezen borroka egitea. Lan eremuan zein beste esparrutan gertatzen diren erasoen aurrean, sindikatua borrokarako tresna daukagu, baina baita gure existentzia aldarrikatzeko eta eskubidedun subjektu bihurtzeko tresna ere. Ikusgarri egiteak ez gaitu aske egiten, lesbiana moduan agertzea da aske egin gaituena.

*Emakume erabiltzen dugu M8an bezala bollerak, trans, identitate anitzak adierazteko… Lesbiana kategoria politiko bezala konsideratzen baitugu eta lesbiana asko emakume hitzarekin ez baitira identifikatzen.

 

 

 

EAJk hauspoa eman dio PPri berriro

Berriro agerian geratu da EAJ interesatuagoa dagoela PPrekin dituen itun eta “bere” negozioetan, euren bidezko aldarrikapenen alde kalera ateratzen ari diren milaka pentsiodunen arazoak benetan konpontzean baino.

Pentsioak igotzeko lortutako akordioa tranparekin dator eta helburu argi batekin, pentsionistek egiten ari diren mobilizazioak baretzea, hain zuzen ere. Planteatzen duten igoera ez da nahikoa azken urteotan pentsioek galdu dute eros-ahalmena berreskuratzeko.

Eros-ahalmenaren galera hori 2014an ezartzen hasi zen errebalorizazio indize berriaren ondorioa da. Data horretatik aurrera, pentsioen igoera ez dago KPIra lotuta, aurrekontuen egoerari baino, eta hortik ateratzen da %0,25eko igoera irrigarria.

Lortutako akordioan 2018 eta 2019rako igoera jasotzen da, baina ez dago inolako bermerik KPIarekiko erreferentzia berreskuratu denik pentsioen kalkulurako. Ez da ahaztu behar hauxe dela pentsionisten aldarrikapen nagusienetakoa.

Beste behin ere errepikatu behar dugu, pentsionisten arazoentzako benetako konponbideak ez direla Espainiako estatutik etorriko. Beste behin argi geratuko da Rajoyk honezkero aurrekontuetan eskaintzen zizkien apurrekin ezta EAJrekin egin duten akordio honekin, zeinetan ez dituzten kalera irtetzen ari diren eta 1.080 eurotako gutxieneko pentsioak eta Babes eta Gizarte Segurantzako Sistema Propioa eskatzen duten milaka pentsionisten aldarrikapenekin.

EAJk PPrekin egin duen akordioan baztertuta geratu dira bi aldarrikapenok eta igoerek pobrezian mantenduko dituzte milaka euskal pentsiodun. Gogorarazi behar dugu ez dela kasualitatea, EAJk PP eta PSErekin batera, ezezko botoa eman ziola pentsiorik baxuenak 1.080 euroraino osagarrizeko proposamenari, hain zuzen ere, ia 400.000 pentsiodunek Euskal Herrian kopuru honetatik beherako pentsioak jasotzen dituztenean, euskal pentsionisten %57ak hain zuzen ere.

Ahalmen legegile osoa izango duen euskal Gizarte Segurantzari ere uko egiten zaio, Erkoreka jaunak gaur irratian adierazi duen moduan, eta beronen “kudeaketa” eskatzera mugatzen da, Estatuaren aginduetara, eta ondorioz ezin da hemen zehaztu ez zenbat ingresatu hemen, ezta zenbat ordaindu euskal pentsionistei.

Gaurko akordioarekin gehien kobratzen duten pentsionistak “lasaitu” nahi ditu EAJk. Hilean 2.500 euro baino gehiagoko pentsio jasotzen duten 44.500 pentsionista horiei hilean 40 euro edo gehiagoko igoera bermatzen zaie, hilean 650 euro baino gutxiago kobratzen duten 218.000 pentsionistei gehienez hilean 10,4 igoko zaie pentsioa. Hilean 660,4 euro jasota ezin da duintasunez bizi, ezta hilabete amaierara iritzi, baina badirudi horrek ez dituela EAJ eta PP kezkatzen.

LABetik beste behin diogu beharrezkoa dela mobilizatzen jarraitzea, pentsionistak kalean egiten ari diren bezala, eta 1.080 eurotako gutxieneko pentsioa eskatzeko gure bizitzetako azken urteak pobreak izan gabe bizitzeko, baita Euskal Herriarentzako Babes eta Gizarte Segurantza Sistema Propioa ere, orain eta etorkizunean bermatu ahalko dituena.
 

 

 

Gaur Bartzelonan greba eskubidea epaitu dute

0
LAB sindikatutik Intersindical CSCri eta Kataluniako langile klaseari gure babes osoa adierazi nahi diogu pairatzen ari diren egoera zail hauetan.

Gaur apirilak 25 Kataluniako Intersindical CSC sindikatu independentistak epaiketa izaten ari da 10:30etik aurrera, azaroaren 8ko greba orokor deialdia dela eta. Epaiketa honekin, sindikatu eta langileen greba eskubidea epaitua eta ezbaian jarria izanen da.

Kataluniako patronalak Intersindical CSC sindikatua salatu zuen bere iritziz greba orokorra deitzeko, sindikatu honek bi delitu egiten zituelako, greba orokorra deitzeko adina ordezkaritza sindikal nahikorik ez izatea eta greba politikoa izatea.

Gogoratu behar da azaroaren 8ko greba orokorra Katalunian urriaren 3koaren ondoren deitzen zen bigarren greba orokorrra zela. Greba orokor horretan karriketan ikusitako jendetzak argi eta garbi erakutsi zein greba orokorrarekiko bere atxikimendua zein Katalunian bizitzen den eskubide politiko, sozial eta lan ingurukoen urraketan aurkako haserrea.

Gaurko epaiketa ezin da Kataluniak bizi duen salbuespen egoeraren testuingurutik kanpora ulertu. Urriaren 1eko erreferendum baketsuan Espainiako poliziak eragindako 1.000 zaurituak, Kataluniako auto-gobernuaren indargabetzea, politikari eta eragile ezberdinetako kideen atxiloketak eta erbesteratzeak, sindikalgintza borrokalariaren kontrako erasoak…