2026-04-17
Blog Page 18

LAB sindikatuak eta Martxoak 3 Elkarteak lankidetza-hitzarmena sinatu dute dokumentazio funtsen lagapen eta dohaintzarako, haien azterketa eta zabalkundea sustatu asmoz

LAB sindikatuak, ZABALTZEN Dokumentazio Zentroaren bidez, eta Martxoak 3 Elkarteak lankidetza-hitzarmen bat sinatu dugu; hitzarmen horren bidez, bakoitzak dituen dokumentuazio-funtsak elkarri eskuragarri jarriko dizkiogu, funtsen kontserbazioarekin bateragarriak diren dohaintzei ateak irekiz.

Lankidetza honen helburua da bi erakundeek egiten duten zabalkunde- eta ikerketa-lana erraztea, ahalik eta informaziorik osatuena eta fidagarriena eskaintzeko, ikuspegi zabala emanez, eskuragarria ditugun baliabideetan oinarritua.

Bi erakundeek argi dugu langile-klase gisa eta modu kolektiboan egiten den memoria lanak duen balio politikoa. Izan ere, memoria gordetzea, lantzea, transmititzea eta zabaltzea ez da soilik kontserbazio ariketa bat; ezinbestekoa dugu aurrera egiteko, gure identitatea indartzeko eta komunitate zein klase-kidetasuna eraikitzeko. Eskuin muturraren gorakada, balio demokratikoen inboluzio eta faxismoaren zuriketaren testuinguruan, premiazkoa dugu ideologikoki berrarmatzea eta belaunaldi berriei memoria lantzeko tresnak eskaintzea.

Azkenik, Martxoaren 3ko sarraskiaren 50. urteurrenaren atarian, oroitzapenaren eta aitorpenaren aldeko konpromisoan berresten gara, eta justizia eskatzen dugu gertakari horien biktimentzat.

LABek Santurtziko Udaleko langileen kudeaketan eredu opakoa eta klientelarra dagoela salatu du

Santurtziko Udaleko LAB sindikatuak EAJko gobernu taldea langileen kudeaketari buruz ezagutzen diren azken gertakarien inguruan eskaintzen ari den ikuskizuna gaitzetsi nahi du. Azken asteetan gertatutakoa ez da gertakari isolatu bat: urteak salatzen daramatzagun kudeatzeko modu baten izebergaren punta da.

EAJren hainbat agintalditan, langileak kudeatzeko eredu bat finkatu da, gardentasun faltan, laguntasunean, bulegoetako promesetan, betoetan eta mesedeetan oinarritua. Arduradun politiko desberdinek hertsiki teknikoak izan beharko luketen gaietan esku hartu dute, hariak mugituz eta irizpide objektibo eta legalen arabera zuzendu behar diren prozesuak baldintzatuz.

Gainera, jarduteko modu horrek arrasto gutxi uzten du askotan, eta zaila da justiziaren aurrean fiskalizatzea edo frogatzea. Eta horretaz baliatu dira urteetan zehar.

Lanbideren bidez langileak sistematikoki aukeratzeak, agentzia laguntzaile bati emanez gainera, (Gehilan, Muskizko ETT bat), denbora luzez prozedura opaku bihurtu zuen kontratazioa. Horrez gain, oinarriak prestatzerakoan irizpide homogeneorik ez izateak, lanpostu jakin batzuk betetzeko sistemaren aukeraketa interesatua egiteak, lan-poltsen kudeaketan gardentasunik ez izateak, sindikatuen ordezkariei jakinarazten ez zaizkien osagarri pertsonalak egoteak, etab, dena zikindu du.

Horrek guztiak, plantilla saritzeko eta zigortzeko eta bezero sareari eusteko pentsatutako sistema bat eratu du.

Bereziki larritzat jotzen ditugu berriki ezagututako gertakariak: oposiziogile bati azterketa bat ustez filtratu izana, zinegotzi bat proba selektibo batera sartu izana eta bere alderdiak antzeko pertsona jakin batzuei mesede egiteko egindako presioei buruzko adierazpenak. Noiztik ari da hau gertatzen?

LABetik gobernu taldeari eta EAJri exijitzen diegu azalpen publikoak eman ditzatela eta erantzukizunak har ditzatela. Ezinbestekoa da langileen kudeaketan 180 graduko aldaketa egitea, sarbidean eta barne sustapenean berdintasun, publizitate, merezimendu eta gaitasun printzipioak bermatuz, ordezkaritza sindikalari bere lana egiteko aukera emanez eta giza baliabideen kudeaketa erabat gardena eta objektiboa ziurtatuz.

Azkenik, azpimarratu nahi dugu udal langileok ez garela egoera horren erantzule, baizik eta zuzenean eragiten digun jarduteko modu baten biktima. Hala eta guztiz ere, Santurtziko herritarrei zerbitzu publikorik onena emateko konpromisoa hartzen jarraituko dugu. 

Papresako Enpresa Batzordeak lanuzteak deitu ditu salmenta aukeraren eta 110 langileri eragingo liekeen EEEaren aurrean

LAB, ESK, ELA eta CCOO sindikatuek osatzen duten Papresako Enpresa Batzordeak iritzi publikoari helarazi nahi dio bere kezka sakona joan den urtarrilaren 17an prentsan agertutako informazioen aurrean, zeinetan adierazten baitzen enpresako zuzendaritza aztertzen ari zela Papresaren salmenta, makina produktibo baten gelditzea eta 110 langileri eragingo liekeen Enplegu Erregulazio Espediente (EEE) baten aplikazioa.

Enpresa Batzordeak salatu nahi du Papresako egungo Zuzendari Nagusiarekin izandako bilera batean izan zuela asmo horien berri, eta ez zuela inolako daturik eman. Onartezina iruditzen zaigu Papresaren enpleguari eta etorkizun industrialari zuzenean eragiten dioten erabaki garrantzitsuak prentsari jakinaraztea, langileen legezko ordezkariekin elkarrizketak hasi aurretik.

Egoeraren larritasuna ikusita, Enpresa Batzordeak uste du ezinbestekoa dela mobilizazio dinamika bati ekitea, lanpostuen defentsan, lantegiaren etorkizunaren defentsan eta langileriarentzako edozein neurri traumatiko kentzea exijitzeko.

Helburu horrekin, joan den otsailaren 11n langileen batzar bat egin zen, eta enpresa batzordeak lanuzte partzialak egitea proposatu zuen. Langileek aho batez babestu dute proposamena.

Lanuzteak otsailaren 17, 20, 24 eta 27an egingo dituzte, 12:00etatik 16:00etara.

Enpresa Batzordeak zuzendaritzari eta CL Grupori dei egiten die erantzukizunez joka dezaten, egiazko informazioa eman dezaten eta elkarrizketa prozesu erreal bat ireki dezaten, Papresaren enplegua eta bideragarritasuna bermatzeko.

Era berean, langile guztiak animatzen ditugu adostutako mobilizazioetan aktiboki parte hartzera.

Papresaren enpleguaren eta etorkizunaren defentsan.

Papresako enpresa batzordea
LAB – ESK – ELA – CCOO

Erakundeek ez dute konpromisorik hartu Tubos Reunidoseko enplegu-suntsiketaren aurrean

LAB, Trapagarango eta Amurrioko lantegietako langileen ordezkariekin batera, Eusko Jaurlaritzako Industria eta Enplegu Sailekin, Araba eta Bizkaiko Foru Aldundiekin, bai eta Trapagako eta Amurrioko alkateekin ere bildu da gaur, kaleratze kolektiboko prozesuan Tubos Reunidosen egoerari aurre egiteko. Bileraren ondoren, sindikatuak kezka adierazi nahi du, erakundeek ez dutelako konpromiso argirik Tubos Reunidoseko zuzendaritzak planteatzen duen enplegu-suntsiketaren aurrean.

Prozesu hau ez da enpresak planteatutako 301 kaleratzeetara mugatzen. Erabaki horrek askoz ere eragin handiagoa izango du, azpikontratetako plantillei ere eragingo die eta enplegua gehiago suntsituko da Aiaraldea eta Ezkerraldea eskualdeetan. Gainera, kostuak murrizteko zuzendaritzak planteatutako estrategiak langileak kaleratzea eta lanak kanpora ateratzea eskatzen du, eta horrek lan-baldintzen prekarizazio argia ekarriko du.

Bileran, oso galdera zehatzak helarazi dizkiegu erakundeei, enpresarekiko duten papera eta eskakizun-mailari buruz. Industriako sailburuordeari behin eta berriz galdetu zaio ea enpresaren bideragarritasuna EEEtik pasatzen ote den, eta horren erantzuna izan da zorra berregituratzea. Era berean, altzairutegirik gabe proiektu industriala bideragarria izan daitekeela uste duen ere interpelatu egin zaio, eta horri ere ez zaio erantzunik eman. Enplegu Sailak enplegu-suntsiketaren kontra agertu da, eta enplegu-erregulazioko espedienteari alternatibak bilatzen saiatuko direla adierazi dute.

Halaber, azalpenak eskatu ditugu Tubos Reunidoseko zuzendaritzarekin harremanetan noiztik dauden azaltzeko, zer bideragarritasun-plan helarazi zaien eta balizko inbertitzaileekin harremanik badagoen argitzeko. Hala ere, ez dugu erantzun argirik jaso, ezta konpromiso zehatzik ere, enpleguaren eta lan-baldintzen defentsari dagokionez. Gaurko bilerak gardentasun falta kezkagarria erakutsi du berriro ere, bai enpresaren aldetik prozesu honetan guztian, bai Eusko Jaurlaritzaren beraren aldetik, eta horrek ere ez du argitu zeintzuk diren bere benetako eskakizunak eta mugak egoera honen aurrean.

LABen ustez, bereziki larria da Aiaraldea berrindustrializatzeko mahai bat egotea, erakundeak Tubos Reunidoseko zuzendaritzarekin batera esertzeko, eta, aldi berean, ez egotea inolako eskakizun publikorik, ezta egungo enpleguari eusteko konpromiso irmorik ere. Ezin da eskualdeko etorkizun industrialaz hitz egin, egungo enplegua suntsitzea baimentzen den bitartean.

Beldur gara Eusko Jaurlaritzaren eta Arabako Foru Aldundiaren zeregina berriro ez ote den Glavista, Guardian edo Maderas Llodio bezalako beste industria-gatazka batzuetan ikusi dugun bera izango: beste alde batera begiratzea, langileen erantzukizuna eskatzea itxierak eta kaleratzeak onar ditzaten, eta praktikan enpresa-zuzendaritzen aldean kokatzea, horiek baitira egungo egoeraren erantzule nagusiak.

Erakundeek laguntzaz, konpromisoaz eta etorkizunaz hitz egiten dute, baina behar dena ekintzak dira. Elkartasun gutxiago argazki eta adierazpen publiko moduan, eta benetako inplikazioa enpleguarekin, lan-baldintzekin eta Aiaraldea eta Ezkerraldearen etorkizunarekin. 

Euskal Herrian, 2026eko otsailaren 13a 

Diru publikoa eta erakundeen laguntza baldin badaude, baldintza argiak egon behar dira enplegua babesteko eta suntsitzea saihesteko. Ezin da enpresa babestu berme sozialik eskatu gabe, zuzendaritza bere benetako asmoei eta bere planen benetako irismenari buruz argia eta gardena izaten ari ez den bitartean. 

LABek berretsi egiten du lanpostu guztiak, lan-baldintzak eta gure eskualdeen etorkizuna defendatzeko konpromiso irmoa. Ez dugu onartuko, beste behin ere, krisitik ateratzeko industria-ehuna ahultzea, prekarizatzea eta kaleratzeak egotea, erakundeek prozesua modu irmoan eskua hartu beharrean, berau jarraitu besterik egiten ez duten bitartean.

[IRITZIA]: Adin txikikoen zentroaren utopia Eusko Jaurlaritzaren aurrean

M. Luisa Fernández, LABeko delegatua Ibaiondoko adin txikikoen zentroko batzordean.

Dagoeneko badira urte batzuk Ibaiondoko enpresa batzordea, Eusko Jaurlaritzako lan talde ezberdinekin, bertako langileen lan baldintzak negoziatzeko ahaleginetan dabilela. Denbora honetan guztian, legegintzaldi ezberdinak izan dira eta arduradun politiko ezberdinak ezagutu ditugu, baina beti ohikoa ez den zerbait mantendu dugu: enpresa batzorde elkartu bat. Batzuetan utopiak horrela lortzen baitira, elkarrekin.

Ibaiondo, epaileek adin txikiko gazteei ezarritako neurriak betetzeko zentro bat da. Jokabide oso disruptiboak dituzten gazteekin egiten dugu lan, 365 egunetan, eguneko 24 orduz. Estres eta antsietate maila altupean eginiko lana da, eta helburu argia duena: gazte hauek herritar aktibo bezala gizarteratzea, eta berrerori gabe. Lana konplexua eta exijentea da, baina hala eta guztiz ere arrakasta maila oso altua da.

Zentroa ireki zela 20 urte pasa dira, eta urte hauetan guztietan langileon lan baldintzak progresiboki hobetzen saiatu gara. Mundua aldatu da, lan kargak handitu, ordutegiak gogortu egin dira eta famili kontziliaziorako beharrak ere gero eta handiagoak dira, seme-alabak izan ditugu, gurasoak zahartu zaizkigu, lana egiten dugun gazteen profilak aldatu dira,… Ondorioz, ditugun lan baldintzak ez dira inondik inora erritmo hau eta exijentzia emozional hau eusteko egokiak.

Lan baldintzen benetako egokitzapena eta hobekuntza da eskatzen ari garena: konpentsazio egokiak, kontziliaziorako neurriak, lan egutegi aproposa, eta langileon zahartzearen aitortza talde errealitate moduan. 2019. Urtean, urte batzu lehenago sinatua genuen ordutegi bereziko akordioan hobekuntza minimo batzuk lortu ziren. 

Gaur egungo Eusko Jaurlaritzaren lan taldea ordea izukaitz mantendu da, eta denbora asko pasa ondoren enpresa batzordeari lan baldintzak hobetu beharrean okertu egiten dituen dokumentu berri bat aurkeztu dio. Zentroaren errealitateari, ibilbideari eta etorkizunari muzin egiten dion dokumentua. Kostuen merketzea soilik bilatzen dute, nahiz eta ondorioa agian alderantzizkoa izan daitekeen.

Dirudienez hau da Eusko Jaurlaritzaren politika: eskatu, negoziatzen hasi, aurreratzen ari garenaren itxurak egin eta bapatean atzera pausu itzela. Horrela, lan baldintzen, hitzarmen eta eskubideen hobetzea denboran zehar luzatuz. Sistemaren idiosinkrasiaren parte da: ez eman, mozketak egin eta gero hitz egingo dugu.

Gero bajez eta lan absentismoaz hitz egiten dute, arrazoiak aztertzeko inongo asmorik izan gabe. Eusko Jaurlaritzak bere langileen ongizatea zainduko balu, eta bere zaintzan erreferente balitz (kolektibo feminizatua izanik are eta gehiago), agian aurrerapen garrantzitsuak lortuko lirateke, hala nola, motibazio altuagoa, lan giro hobea, profesionalen jarraipena zerbitzuan urteetako esperientzia eta jakinbidea transmititu ahal izateko,… Hau guztiak lan on batekin noraino iritsi gaitezkeen erakusten utziko luke, eta Eusko Jaurlaritzaren jarrerak bideratu nahi gaituen aurkako bidea ekidin ahal izango litzateke.

Hala eta guztiz ere, utopiak jarraitzen du. Bideak hor jarraitzen du, eta nahiz eta batzuetan pareta handi batekin topo egin aurrera pausuak ematen jarraituko dugu, bidea berriro hasiz. Kasu egin arte. Entzun gaitzaten lortu arte.

Eduardo Galeanok zioen moduan: “Garena aldatzeko egiten duguna gara”. 

HEGOAK plataformatik Kubaren kontrako blokeo kriminala salatzen dugu

Berriro ere, inperialismoak Kubari begira jarri du bere etsaitasun iraunkorra. Oraingoan, uhartearen petrolio-hornidura guztiz blokeatuz.

Ez dira kasu isolatuak edo une bateko gertakariak: Kubako subiranotasunaren aurkako mehatxuak politika historiko baten jarraipena dira; politika hori ekonomia itotzeko, diplomazia erasokorra egiteko, komunikabideetan kanpaina gatazkatsuak sustatzeko eta egonkortasun politikoa hausteko diseinatuta dago, herri bat zigortzeko helburuarekin, bide propio bat aukeratu duelako.

Blokeo ekonomiko, komertzial eta finantzarioa —ilegala eta urtero nazioarteko komunitatearen gehiengo handiaren aldetik gaitzetsia— eraso horren tresna nagusia izaten jarraitzen du. Bere eragina kontzienteki eragindakoa da: elikagai, sendagai, energia, finantzaketa eta garapen teknologikorako sarbidea mugatzea, zuzenean Kubako herriaren eguneroko bizitzan eraginez. Ez dira “zigorrak”; gerra ekonomiko baten forma da, Kubako herriari oinarrizko hornidura guztietarako sarbidea erasotzen diona.

Hori guztia gezurren eta desinformazio-kanpainekin, nazioarteko isolamendu-saiakerekin, hirugarren herrialdeen gaineko presioekin eta giza eskubideen diskurtsoa xantaia-tresna gisa erabiliz osatzen da. Gaur Kubaren epaile gisa aurkezten direnak, kasu askotan, gerrak, baliabideen lapurreta, estatu-kolpeak eta Hegoalde Globaleko oinarrizko giza eskubideen urraketa sistematikoak sustatu edo babestu dituztenak dira.

Mehatxu inperialista hauek salatzen ditugu, ez bakarrik Kubaren aurka doazelako, baita Kubako herriaren subiranotasunaren eta Nazioarteko Zuzenbidearen aurkakoak direlako ere. Kubaren defentsa egitea edozein nazioren eskubidea defendatzea da: bere etorkizuna kanpoko esku-hartzerik gabe, presio ekonomikorik gabe eta aginte kolonialik gabe erabakitzeko eskubidea.

Nazioarteko ikuspegitik, gure elkartasun aktiboa adierazten dugu Kubako herriarekin, haren erresistentziarekin eta duintasunarekin. Blokeoa berehala kentzea, eraso-politikak amaitzea eta Kubaren subiranotasun osoa errespetatzea eskatzen dugu. Eta nazioarteko komunitateari dei egiten diogu halako inposaketarik ez onartzeko; izan ere, horrek Kubarekin merkataritza egin nahi duten estatu subirano guztiei ere eragiten die.

Inperialismoaren eta haren mehatxuen aurrean, mezu argi bat berretsi nahi dugu: Kuba ez dago bakarrik. Herriaren aurkako zigor kolektiboa amaitu beharra dago.

Zubietako erraustegiko langileek lanuzteak iragarri dituzte martxorako eta ez dute balizko greba bat baztertzen apirilerako

6 urte pasa dira Zubietako erraustegiko CMG1 planta martxan jarri zenetik eta Gipuzkoako Foru Aldundiak EKOBAL enpresari kudeaketa esleitu zionetik. Orduz geroztik, enpresako langileen batzorde ezberdinek Gipuzkoako Kale Garbiketako hitzarmenak jasotzen ez dituen lan baldintza bereziak eta zehatzak arautu eta gure osasuna babestuko dituen enpresa hitzarmena negozitzeko saiakerak behin eta berriz egin izan ditugu baina tamalez, enpresaren ezezkoa eta mespretxua besterik ez dugu jaso.

Erraustegiko langileok arautu gabeko txandakotasun, arrisku eta toxikotasun handia daukan ingurune batean lan egiten dugu eta babestu eta ordaindu gabeko baldintzak ditugu. Enpresak 12 ordura arteko lanaldi jarraituak egitera behartzen gaitu jada gure osasunerako kaltegarria den 24/7 txanda sistemako langileoi, aurreko edo hurrengo txandako lankideak lanera ezin badira etorri, Non Stop zerbitzua bermatuz langileen osasunaren kontura. Bestalde, mantentze lanetako langileoi asteburuetan erretén-zerbitzua egitera ere behartzen gaitu enpresak, arautu eta ordaindu gabeko zerbitzu eta prestasuna ezarriz. Hori gutxi balitz, EKOBAL enpresak zaborrarekin zuzenean lan egiten dugun langileoi egunero jasaten dugun benetako arrisku biologikoa ez digu ez aitortzen ezta saritzen ere.

Guzti honengatik daramagu hilabete bat borrokan EKOBAL enpresa errudun bezala izendatzen baina jakin badakigu azken arduraduna Gipuzkoako Foru Aldundia dela, beraz GHK eta EKONDAKIN erakundeei ere luzatzen dizkiegu gure aldarrikapenak.

Bukatzeko, jakin berri dugu enpresak hurrengo bilera baterako gonbidapena egin digula eta eskertzen eta onartzen dugula. Hala eta guztiz ere, gure borroka areagotzeko asmoaren berri ere eman nahi dugu: Martxoan ostegunero lanuzteak egiteko prest gaude eta ez baldin badugu enpresaren aurrerapausorik ikusten apirilean greba deialdia egitera behartuak egongo gara. 

Euskal Herriko, Galiziako, Kataluniako, Valentziar Herrialdeko eta Balear Uharteetako sindikatu nazionalek Kongresuan eskatu dute Espainiako LGS hobetzeko aukera izatea

LABek, ELAk, CIGek, Intersindical Valencianak, Intersindical Catalanak, IACek eta STEIk bilerak izan dituzte PSOE, Sumar, Podemos, Junts per Catalunya, ERC, EAJ, EH-Bildu, CompromĂ­s eta BNG alderdiekin LGS autonomia-erkidego bakoitzean erabaki dadin eta Langileen Estatutuan ez dadin aldaketarik egin hori jasotzen ez bada

Estaturik gabeko nazioetako sindikatuek galdegiten dute Espainiako LGSa hobetu eta lurralde bakoitzekoa izateko aukera, langileriaren pobretzeari aurre egiteko tresna gisa

LAB, ELA, CIG, Intersindical Valenciana, Intersindical Catalana, IAC eta STEI sindikatuek bilerak izan dituzte PSOE, Sumar, Podemos, Junts per Catalunya, ERC, EAJ, EH-Bildu, Compromís eta BNG alderdiekin, hauek Langileen Estatutuko 27. artikuluaren aldaketa bultza dezaten, hartara Espainiako LGS hobetu eta haien nazioetan gutxieneko soldata propioa ezartzeko aukera izateko. 

Halaber, estaturik gabeko nazioetako sindikatuek alderdi guztiei eskatu diete Langileen Estatutuan aldaketarik eginez gero ez dezatela onartu, baldin eta lurralde bakoitzean lanbide arteko gutxieneko soldata hobetzeko biderik ematen ez badu. 

Espainiar Gobernuak ez du onartzen Estatua nazio anitzek osatzen dutenik, ez eta eremu sindikalean ere, eta Madrildik gutxieneko soldata bakarra inposatzen du, CCOO eta UGTrekin batera. Bestalde, Sanchezen Gobernuak eragotzi egiten ditu eskari sindikal nazionalak, nahiz eta hauek zenbait lurraldetan gehiengoa izan. Areago, LABek, ELAk eta CIGek badute ordezkaritza gehieneko sindikatu izaera; haatik, LGS negoziatzen denean negoziaziotik baztertu egiten dituzte.

Espainiar Gobernuak gehiengo parlamentarioak behar ditu edozein lege-proposamen aurrera ateratzeko, eta ez da gauza horiek bakarrik osatzeko. Alabaina, lurralde jakin batzuetako alderdiei babesa eskatzen die eta aldi berean entzungor egiten dio lan arloan lurralde horietako sindikatuen borondateari. 

Gutxieneko soldata edozein naziotan funtsezko tresna da kohesio soziala iristeko eta pobreziari aurre egiteko. Haatik, espainiar Estatuak LGS bakarra ezartzen du, eta hori ez dator bat Euskal Herriko, Galiziako eta Kataluniako nazioen beharrizan eta borondatearekin. Estaturik gabeko nazioetako sindikatuek ez dute onartuko araubide bakar eta zentralista horrek LGS urria, lanaldi partzialeko enplegua edo aldizkako finkoak baliatuz lan prekarioa eta soldata kaskarrak normalizatzerik.

LABek, ELAk, CIGek, Intersindical Valencianak, Intersindical Catalanak, IACek eta STEIk espero dute bilera hauen ondoren lurralde bakoitzeko LGSen aldeko lege-proposamenak lantzea eta espainiar Estatuko herri ezberdinetara justizia soziala ekarriko duen aldaketa politikoa hastea.

112a zaintzea herritarrak zaintzea da: Kudeaketa publikoa eta lan baldintza duinak SOS Deiak-en

SOS Deiak larrialdiei aurre egiteko Euskadiko zentro nagusia da. Bere zeregina funtsezkoa da herritarren eta larrialdietako zerbitzuen arteko koordinazio azkar eta eraginkorrerako: Ertzaintza, osasun-langileak, suhiltzaileak, salbamendua, babes zibila, etab. Lan kritiko hori egin arren, langileen aitorpen profesionala, antolakuntzakoa eta ordainsarietakoa ez datoz bat haien funtzioarekin.

Norbaitek 112ra deitzen duenean, ez du errutinaz deitzen. Beldurrez deitzen du, presaka, batzuetan zer gertatzen den ondo azaltzen jakin gabe. Lehenengo segundo horietan, telefonoaren beste aldeko pertsona batek patxadaz entzuten du, erabaki eta beharrezko laguntza koordinatzen du. Ahots hori, egunero muturreko egoerak jasaten dituen langile baten ahotsa da.

Herritar gehienek ez dakitena da funtsezko zerbitzu hori lan-baldintza eskasetan ematen dela gaur egun, contact center-aren estatuko hitzarmenean araututa, eta langileen txandakatze handia eragiten duen azpikontratazio-eredu baten menpean.

Emergentzietako arretak esperientzia, etengabeko prestakuntza, egonkortasun emozionala eta sistemaren ezagutza sakona eskatzen ditu. Hala ere, egungo egoeraren ondorioz, 112ko profesional askok alde egin behar izaten dute esperientzia hori eskuratu ondoren, ez konpromiso faltagatik, baizik eta egonkortasun, aitortza eta lan baldintza onen faltagatik. Horrek esan nahi du ekipoak ahuldu egiten direla eta lan-karga eta presioa handitu egiten direla zerbitzuak ematen jarraitzen duten langileentzat.

Baina prekarietateak ez dio soilik han lan egiten duenari eragiten; laguntza bila deitzen duenari eragiten dio. Errotazio handiko zerbitzu batek langile berri gehiago inplikatzen ditu, muturreko egoerei aurre eginez, jarraipen gutxiago eta une kritikoetan erantzuteko gaitasun gutxiago. Eta larrialdi batean, erabaki bakoitzak balio du.

Gure ustez, 112ko langileen baldintzak hobetzea lan-arloko aldarrikapena izateaz gain, segurtasun publikoko neurria ere bada. Norbaitek zenbaki hori markatzen duenean, benetan laguntzeko behar den esperientzia, lasaitasuna eta babesa duen pertsona bat aurkituko duela bermatzea da.

Hori dela eta, exijitzen dugu Administrazioak kudeaketa zuzenaren bidez har dezala bere gain erantzukizuna, eta, beraz, zerbitzua publifikatzeko eskatzen dugu. 112 telefonoa hartzen dutenak zaintzea herritarrak zaintzea da. Izan ere, larrialdi zerbitzu indartsu bat lan baldintza duinak dituzten pertsona zaindu, aitortu eta egonkorrekin eraikitzen da.