LABek publikoki salatu du Tubacexeko zuzendaritzak hitzarmenaren negoziazioan martxan jarri duen maniobra.
Asanblada orokorraren eta plantillaren %90ek baino gehiagok babestutako lanuzteen ondoren, enpresa negoziazio-mahaitik desagertu zen bi hilabete baino gehiagoz. Ez zen bilerarik izan, ez zen aurrerapenik egon, ez zen negoziatzeko borondaterik egon.
Eta berriro agertzea erabakitzen duenean, betiko gidoiarekin egiten du: lehenik beldurra, ondoren presioa eta, azkenik, presak.
Deitutako bileran, zuzendaritzak ERTE posible baten mehatxua jarri zuen mahai gainean, ziurgabetasunera eta lan-kargaren jaitsierara apelatuz. Berehala, behin betikotzat jo zuen hitzarmen-proposamen bat aurkeztu zuen, eta epe oso laburrarekin.
Hau ez da negoziazio-prozesu serio bat. Presio-testuinguru batean akordio azkar bat behartzeko operazio bat da.
LABetik argi diogu: ezin da bi hilabete baino gehiago negoziatu gabe egon eta bost urteko hitzarmen bat egun gutxitan ixtea pretenditu.
Gainera, prozesu osoa garatzeko moduak zalantza handiak sortzen ditu. Bilera ez zen gardena izan, eta ez zuen benetako eztabaida bat ahalbidetu baldintza berdinetan. Badirudi ez zirela alde guztiak informazio berarekin ari, eta horrek guztiz desitxuratzen du negoziazio kolektibo bat izan beharko lukeena.
Horri beste elementu larri bat gehitu behar zaio. Bileraren ondoren, komunikabideetan beldurrean, doikuntza-neurri posibleetan eta enpresaren egoeran oinarritutako mezuak agertzen dira. Baina ez da errealitatearen beste aldea kontatzen.
Ez da esaten 2025ean Tubacexek 25 milioi euro inguru banatu dituela dibidendutan, azken urteetako mailarik altuena. Ez da esaten enpresak berak 2026an ere etekinak banatzen jarraitzea aurreikusten duela. Ez da esaten aurreikuspen positiboak dituela. Ez da esaten, plantillari zuhurtzia eskatzen zaion bitartean, goian dirua banatzen jarraitzen dela.
Isiltasun hori ere estrategiaren parte da.
Aurkeztutako proposamenak hobekuntza ekonomikoak saltzea du helburu, baina benetan ez dute azken urteetan metatutako erosteko ahalmenaren galera konpentsatzen, eta oso urrun geratzen dira plantillak galdu duenetik. Eta hori guztia funtsezko gaietan benetako aurrerapenik gabe: eskubide sozialak, mugikortasunaren mugak edo enplegu-bermeak.
Hau da, bost urteko hitzarmen luze bat itxi nahi da, sortutako ziurgabetasun-une batean, egiturazko hobekuntzarik gabe eta presiopean.
LABetik argi daukagu: hau ez da azkar sinatzeaz, ondo sinatzeaz baizik. Eta horretarako, enpresak planteatzen duenaren kontrakoa behar da: denbora, gardentasuna eta erabaki kolektiborako gaitasuna.
Horregatik, LABek eskatu du proposamena plantillarekin aztertzea, presarik gabe eta xantaiarik gabe. Izan ere, jokoan dagoena ez da akordio puntual bat, datozen urteetako lan-baldintzak baizik.
Plantillak jada bere indarra erakutsi du. Lanuzteek mugarri bat ezarri dute. Eta erakutsi dute, halaber, mobilizazioa dagoenean, enpresa mugitu egiten dela. Orain zuzendaritzak gatazka azkar itxi nahi du, indar hori hazten jarraitu aurretik.
LABetik ez dugu agertoki hori onartuko: ez dugu onartuko beldurrarekin negoziatzea, ez dugu onartuko denborak inposatzea, ez dugu onartuko beheranzko hitzarmen bat.
Plantillarekin lanean jarraituko dugu baldintza justuak defendatzeko eta sinatzen den hitzarmenak enpresa honi eusten dion jendeak benetan merezi duena jasotzeko.