Herrialdeen artean alde nabariak badaude ere, Hego Euskal Herrian 747 langabe gehiago daude urtarrilarekin alderatuta. Nafarroan eta Araban langabezia igo bada, Bizkaian eta Gipuzkoan urtarrilean baino langabe gutxiago daude gaur publikaturiko datuen arabera. Herrialdeen artean aldeak daude, baita adin tarte edo sexu generoari dagokionean ere. Izan ere, oraingoan gazteak eta emakumeak izan dira langabeziaren igoera pairatu dutenak oro har, zerbitzuen sektorean lanean dabiltzanak.

Langabeziaren datuek enplegu bila aktiboki dabiltzanetatik enplegurik ez duen lortzen langile kopurua neurtzen digute. Enpleguaren bilakaera aztertzeko informazio garrantzitsua eskaintzen digute datuok. Ez dute azpienpleguan lanean ari den langile kopurua neurtzen ordea, ez eta esperantza galdu dutelako edo beste arrazoi batengatik enplegua bilatzeari utzi dioten langabeena. Enplegu bila ez dabiltzan eta doan etxeko eta zaintza lanak burutzen dituzten langile horien datuak ere ez daude gaur publikatu dituztenetan, nagusiki emakumeak diren milaka horienak, 182.000 langile Hego Euskal Herrian. Langabezia datuek beraz izebergaren punta soilik erakusten digute, eta lan eta enpleguaren eremuan gertatzen diren hainbat eta hainbat errealitate isilpean geratzen dira.

Gaurkoan, aurreko hilarekin alderatuta, langabe gehiago daude Hego Euskal Herrian. Eta, gainera, enplegua duten langileen baldintzak okertuz doaz urtez urte. Gaurkoan emakume gehiago ditugu langabezian, eta enplegua dutenen emakumeen errealitatean ere arreta jarri beharrean gaude. Izan ere, sektore feminizatuen lan baldintzak hobetzeko gero eta zailtasun handiagoak ditugula salatu beharrean gaude. Borrokak piztu eta garatu arren, patronalak uko egiten dio akordioari, uko langileen lan baldintzak hobetzeari. Ez da kasualitatea Hego Euskal Herrian emakumeen soldatak gizonezkoenak baino %20 baxuagoak izatea. Sexu-generoaren araberako lan banaketak balio gutxieneko enpleguetan kokatu ditu nagusiki emakumeak, bizitza sostengatzeko balio handienetakoa dutenean oro har. Patronalari hori ez zaio gehiegi axola ordea, balio erantsi gutxiago dutela argudiatzen baitute soldata baxuagoak justifikatzeko.

LABek, sektore eta enpresetan lan baldintzak hobetzeko borrokan jarraitzeko konpromisoarekin jarraitzen du, eta ez hori bakarrik, beharrezkoa dugu langile guztiei gutxieneko zoru amankomun bat ezarriko dien akordioa, gutxieneko soldata, soldata arrakala, lanaldi partzial inposatu eta lanaldi murrizketaren ingurukoa hain zuzen ere.

Otsailaren 22a, soldata arrakalaren aurkako nazioarteko eguna, pasa berri denean, eta Martxoaren 8a ate joka dugun honetan, diskurtsoetatik harago konpromiso konkretuak hartzeko garaia da. Patronalei arduraz jokatzea exijitzen diegu eta instituzioei eta eurak kudeatzen dituzten alderdi politikoei, ez ikusiarena ez egiteko, eta errealitate honen aurrean busti daitezela, euren ardura ez baita soilik enplegua sortzea, baita enplegu hori kalitatezkoa izatea eta banaketa orekatua izatea ere.