Gaur abenduaren 18a da, Migratzaileen Nazioarteko Eguna. LABen uste dugu migratzea bizitzaren zati bat dela. Txoriek migratu egiten dute, ibaiek migratu, eta pertsonek ere bai. Sinetsarazi nahi digutenetik urrun, migrazioa ez da fenomeno naturala, azalpenik gabe, ezerezetik sortzen dena.
Migrazioa modu historizatuan ulertu behar den prozesu bat da, espazio-denbora desberdinen testuinguruan eta modu poliedrikoan ulertu behar dena, dimentsio ezberdinak biltzen eta konbinatzen dituelako. Askotariko motibazio, kausa eta deribek markatutako estrategia da.
Mugikortasun askea, migratzaileen bizitzei eta migrazio-proiektuei lehentasuna emango diena, zentzuzko kontua izan beharko litzateke.
Migrazioa ez da modu linealean hasi eta amaitzen den gauza bakar bat. Nahiz eta, gutxi gorabehera, jakin daitekeen noiz hasten den, oso zaila da noiz amaitzen den esatea. Bigarren eta hirugarren belaunaldiak “kanpokotzat” irakurtzen dira oraindik ere, eta, beraz, diskriminatu, bereizi eta estigmatizatu egiten dira.
Migrazioa desira bat da, batzuetan neurri handiagoan eta beste batzuetan txikiagoan, askea. Premia horrek pultsio desberdinei eta berezko motor bati erantzuten diena (gizakiona eta gizakiona ez dena).
Migrazioak berekin ekarriko luke jazarpenik gabe eta baldintza duinetan mugitzeko eskubidea, bai igarobide osoan, bai helmugan. Zirkulazio askerako, egoteko eta irauteko eskubidea. Baina ez edonola. Migrazioak, eskubide gisa, berarekin dakar askatasunetik eta aniztasun eta berezitasunetatik lurraldetasuna eraikitzeko aukeretara zabaltzeko gonbitea.
Migrazioa aukera bat da, ez bakarrik iristen direnentzat, baita “jasotzen” dutenentzat ere, eta uste dena baino askoz neurri handiagoan. Eta ez dugu hori termino ekonomikoetan bakarrik esaten.
Migrazioak ez luke jazarpena eta heriotza izan behar, ez mugetan, ez auzoetan.
Migrazio eta lekualdatze garaiak bizi ditugu, eta, horietan, zor bat aitortu eta konpondu behar da zuzentasunaren eta justiziaren ikuspegitik.
Erregularizazio masiboa. Eskubide guztiak lehenengo minututik aurrera. Enplegua eta etxebizitza baldintza duinetan. Errolda eta osasun-estaldura bermatuak.
Arrazakeria klasista gehiagorik ez. Adabaki hipokrita gehiagorik ez. Laneko arrazakeria gehiagorik EZ, ezta sozialik, ezta instituzionalik ere.
Migrazioaren eta asiloaren Europako Itunari ez.
Atzerritar legeei ez, ezta horien erreforma instrumentalei ere, migratzaileak erabili eta botatzeko eskulan izatera eramaten dituztenak.
Mugetako politikei ez, ezta “beroan egindako itzulketei” eta adingabekoen atxiloketei ere.
Arraza edo etniaren araberako kontrolei ez.
Gehiegikeria polizialei ez, ezta instituzioetako indarkeria arrazistari ere.
Migratzaileen egunak egunero izan beharko lukeelako, eskubideekin eta aukerekin.