Aranzadin baldintza penagarrietan bizi ziren dozenaka migratzaileren utzarazpena osatzeko, jarraipena eta laguntza egin behar da, inork kalean lo egin ez dezan bere borondatearen aurka. Nafarroan gero eta jende gehiagok bizi duen muturreko zaurgarritasun egoera dela eta, gure kezka adierazi nahi dugu.
LABetik alternatiba duinak exijitzen ditugu eta desalojoak berehalako irtenbide egokia emateko konpromisoa izatea eskatzen dugu. Utzarazteak berez kritikoa den egoera larriagotzea saihestu behar da, dozenaka pertsona erabateko ziurgabetasun egoeran uzten baititu.
Desjabetutako pertsonek ez zuten gune hori aukeratuta okupatzen, baizik eta etxebizitza duina, baliabide sozial nahikoak eta erregularizatzeko bide errealak ez izatearen azken baliabide gisa. Migratzaileen arteko etxegabetzea prebenitzeko, beharrezkoa da eskumen politiko gehiago izatea, administrazio-erregularizazioko prozesuak arinago eta egokituago kudeatu ahal izateko. Gaur egungo zurruntasunak pertsona asko egoera irregularrean uzten ditu, enplegua, etxebizitza eta babes soziala lortzea eragozten die, eta horrek bazterkeriara bultzatzen ditu.
Erakundeei erabakitzeko gaitasun handiagoa emateko autogobernuan sakontzeak aukera emango liguke eraginkorragoak izateko, epeak laburtzeko, betekizunak malgutzeko eta politika publikoak hobeto koordinatzeko, erantzun aringarrietatik eskubideak bermatzera bideratutako prebentzio-estrategietara igaroz.
Instituzioen erantzuna desalojora ez mugatzea exijitzen dugu, pertsona hauen behar espezifikoetara egokitutako bizipen alternatiba egonkorrak bermatu gabe. Saihestu egin behar da horrelako jarduerek arazoa mugiaraztea edota kroniko bihurtzea. Horregatik, iragarritako neurriak bete daitezela exijitzeaz gain, eskatzen dugu urgentziaz aplika daitezela, harrera-baliabide duin eta nahikoekin, kaltetutako pertsona guztientzako banan-banako jarraipen mekanismoak aktibatzearekin batera.
Funtsezkoa da administrazio publikoen eta gizarte-eragileen arteko koordinazio eraginkorra. Alde horretatik, gizarte-kolektiboek funtsezko zeregina dute, ez soilik zuzeneko arretarako eragile gisa, baita zaurgarritasun-egoerak ezagutzeko eta goiz hautemateko gune gisa ere. Tokian bertan duten esperientziari esker, benetako beharrak identifika ditzakete, banakako prozesu konplexuei lagun diezaiekete eta eragindako pertsonekin konfiantza-loturak sor ditzakete. Hori nekez berma daiteke erakundeen esku-hartzeen bidez soilik.
Nolanahi ere, egungo egiturak sendotzeko beharra azpimarratu nahi dugu, eta sektoreko langileei laguntza handiagoa eskaini, onargarria dena baino askoz ere handiagoa den presioa eta lan-karga jasaten ari baitira. Horretarako, baliabide nahikoak eman behar zaizkie, lankidetza-esparru egonkorrak ziurtatu behar dira eta eragiteko gaitasuna aitortu behar zaie.
Berriro diogu, etxebizitza duina eta bizi baldintza egokiak eskuratzea ez da pribilegio bat, oinarrizko eskubide bat baizik. Migrazioaren kudeaketak printzipio hauek izan behar ditu oinarri: gizatasuna, justizia soziala eta giza eskubideen errespetua.