ELAk, CCOOk eta UGT sindikatuek eta AENKOMER patronalak 2025 eta 2026 urteak arautzeko sinatutako akordioak, beste behin ere, langileen baldintzak hobetzeko asmo falta dakar.
Hainbat hilabeteetan mobilizaziorik egin gabe negoziatu ondoren, lortutako akordioak ez du benetako aurrerapenik eragiten, eta horrela prekaritateari eusten dio. Emaitza horrek berretsi egiten du LABek 2023an hitzarmena sinatzean ohartarazi zuena, 2025 eta 2026 urteak negoziatzeke geratzean.
Soldatei dagokionez, 2025 eta 2026 urteetarako KPIa gehi %0,6 eta %0,5eko igoera aurreikusten du, hurrenez hurren. LABen iritziz, kezkagarria da sektoreak negoziazio prozesuaren hilabeteetan mobilizaziorik egin ez izana. Kontzentrazio eta bestelako mobilizazio ezak presio-ahalmena ahuldu du. Inplikazio eta mobilizazio handiagoa egin izan balitz, ziur gaude hobekuntza esanguratsuagoak lor zitezkeela.
Lanaldiari dagokionez ere ez dago hobekuntzarik. Asteko 40 orduko lanaldia mantenduko da, hau da, 1744 ordu urtean, lanaldi bera 2021etik lanaldi berdina mantentzen da. Azken 8 urteetan 4 ordu baino ez dira murriztu urteko lanaldian. Berriz ere alde batera utzi da sektore honetarako ezinbestekoak diren atsedenerako eta kontziliaziorako beharrak.
Ildo beretik, oporrek bere horretan jarraituko dute, 30 egun natural, 2018ko berberak; hobekuntza horrek geldirik jarraitzen du.
Bi urte hauetarako sinatutako akordio honek berresten du alferrik galdu dela aukera bat sektoreko langileak mobilizatzeko eta lan-baldintzen eta bizitza duintzeko alde borroka egiteko. Gainera, inertziak eragindako jarrera erosoa izan da protagonista.
LABetik azpimarratu nahi dugu akordio horiek 2023an egindako negoziazioetan itxi behar zirela. Hori dela eta, berriro finkatu da prekaritatea sektorean. Langileek beren baldintzak hobetuko dituzten soldata igoerak behar dituzte eta lanaldiek kontziliaketa duina eta eraginkorra bermatu behar dute.
LAB langileen bizi eta lan baldintzak hobetzeko borrokan egongo da beti, hori baita sindikalismoa ulertzeko duen modu bakarra.