Ospitaletegiko larrialdietako langileek behin eta berriz salatu dute larrialdi bateratua zabaldu zenetik pairatzen ari diren babesgabetasun egoera. Zuzendaritzak entzungor egiten die profesionalen eta gaixoen beharrei, langileek ekarri informazioak doilorkeriatzat jotzen du, eta haren jarduteko era zalantzan jar lezakeen oro subertsibotzat hartzen du. Hitz batez zehaztu bageneza larrialdi zerbitzuan bizi dugun egoera, hitz hori proportziogabetasuna litzateke.
Ospitaletegiko larrialdi zerbitzua neurritik kanpo dago, ez Boteroren koadro baten antzera, zentsurik ez duen pandemonium baten antzera baizik:
• Neurritik kanpo dago hura kokatzen den eraikuntzaren neurria bera: haren azalera erabilgarria 14.000 metro koadro baino handiagoa izanik, egungo larrialdiak osta-osta hartzen ditu 3.500 metro koadro. Gainerako eraikuntzaren edukia beste proiektu batzuez hornitu nahi duten bitartean, 250 larrialdi artatzeko diseinatu zen gune horrek, egunero, 400 pertsona baino gehiago hartzen ditu.
• Neurritik kanpo dago haren kostua: UPNren zigilu nahasezinarekin, 21 milioi euro baino gehiagoko balio duen obra lizitatu zen; proiektua neurriz kanpo dago, zerbitzuak bateratu baino, egungoa baino askoz ere kalitate asistentziala eta operatiboa handiagoa eskaintzen zuen larrialdiari egokitu behar zitzaionean.
• Baliabideak neurritik kanpo izanak pazienteak egokiro zaintzeak bideraezin egiten du. Erabilera anitzeko gelak, emaitzen zain dauden pertsonak baldintza egokietan barne hartzekoak eskasak izanik, ikuskatzerik gabeko bitartekoekin eta iceberg handi honek sortzen dituen ospitaleratze eta froga pila egin beharrak bereganatzeko ezintasuna adierazten du.
• Guneak neurritik kanpo daude. Horrek dakar, zaintza egiteko kabinak baino mediku eta aditu gehiago izatea; horrek kabina “beroaren” ondorioa eragiten du. Ez da garbiketa, prestaketa,… egiteko gutxiengo baldintzarik ematen gaixo baten eta beste baten artean.
• Behin-behinekoen kopurua neurritik kanpo: gure kudeatzaileak aldarrikatu duten mugikortasun eskubidearen gezurrezko premisa horren eraginez profesionalek ihes egin behar izan dute, anabasa horrenbestekoa izanik, lana egitea ezinezkoa suertatzen zitzaielako. Horrek zuzendaritzari uzten dio esaneko pertsonala den eta une oro lanerako gertu dagoena edukitzen, jakina, behar besteko prestakuntzarik gabea.
• Burutza neurritik kanpo: bateraketan erabili zen argudioetako bat burutzak urritzearena izan zen. Ez urritzeaz gain, kopuruari eutsi diote edo bestela, handitu dira. Honekin bilatu duten xede nagusia larrialdietan ematen diren egiazko arazoek jendarteko iritziari, politikariei eta hedabideetara ez iristea izan da. Horrela, dena bare-bare dagoen itxura izan dezan.
• Eta batez ere, langile kopurua neurritik kanpo dago. Aldez edo moldez behin eta berriz esan zaie kudeatzaileei langile kopurua eznahikoa dela eta kontratazioa beharren arabera babestu dutela. Zalantzan dugu Europako proportzioak eta estandarrak ez dutenik ezagutzen. Zalantzan dugu gehiegi medikalizatzen den sistema ez dela eraginkorra ez dakitenik.
Osagile kopuruak, gainerako profesionalekiko, gaixoak egokiro zaintzea ezinezko egiten du, behargabeko atzerapenak eta eraginkortasunik eza sortuz.
Ez da zilegia esatea barne mediku egoiliarrak prestatzen ari diren langileak direla, eta ez direla plantillako langileak, hauek ez dutelako lana urritzen, areagotu egiten dutelako baizik. Datuok larrialdietako langileek eman dituzte, eta jakina, gure kudeatzaileek badute haien berri (agian beren xedeei hobekiago egokitzen diren beste batzuk dituzte). Ez da aintzat hartu zerbitzutik igarotzen diren adituen kopuru handia eta medikua ez den taldearen arreta eskatzen dutenak, ez eta triaje lanpostutan dihardutelako sorospen jarduera betetzen ez duen erizaintzako pertsonala ere, ez eta ikuskapenak lanak betetzen dituzten Erizaintzako Zaintza Osagarrien Teknikariak ere, ez eta ia-ia txanda osoan ospitaleratzeak egiteko joan etorrian distantzia handiak egiten dituzten zelariak ere. Profesionalen kopuruak proportzionatua izan behar du, eta ez da horrela suertatzen. Gure kudeatzailek badakite, eta konpondu baino, ezkutatzen dute eta leporatzen diete larrialdietako profesionalak ez direla oso langileak, liskartsuak direla.