Bermeoko baxurako arrantzako itsasontzia, momentuz behintzat, portuan amarratuta geratuko da. Albiste txarra Bermeoko portuarentzat, Euskal Herriko arrantzarentzat eta, bereziki, bertako arrantzaleentzat. Aurrez inolako informaziorik eman gabe kaleratu dituzte beharginak, baldintza tamalgarrietan lan eginarazten zituztenak.
Maiatzaren 8an jaso zuten arrantzaleek albistea, portuan itsasoratzeko prest zeudenean armadoreak ez zirela irtengo esan zietenean, ezelako arrazoirik eta azalpen garbirik eman gabe. Arrantzaleek, zer gertatzen ari zen ulertu ezin eta zein egoeratan geratuko ziren argi ez zutenez, kofradiara jo zuten informazio bila; bertan jakinarazi zieten enpresak langile guztiak bajan emanda zeuzkala gizarte segurantzan.
Ez aurreabisurik, ez kontratu bukaera edo kaleratze gutunik, ez finikito, ez kalteordainik, ezta kaleratuak izan zirenaren inguruko azalpenik ere ez zuten jaso.
Guzti hau gutxi balitz, langileen egoera orain arte ez da hobea izan. Gizarte segurantzan altan egotearen zortea erdiek baino ez zuten; izan ere, zortzi arrantzaletik lau kontratu gabe zeuden lanean. Hau beste edozein enpresatan oso larria bada, itsasoan lan egiten dutenentzat are eta larriagoa da, ezinbestekoak diren segurtasun, salbamendu, lehen laguntza edo sorospen kurtsoak jaso gabe daudelako.
Azken gertaera hauek, zoritxarrez, ez dira kasu isolatuak. Beti Euskal Herria arrantzontziko arduradunek egin dutena arrantza sektorearen bilakaeraren isla da; sektorearekiko instituzioek duten utzikeriak eta armadoreen interes pribatuek langileriaren zapalkuntza eta arazoak areagotzea dakar:
– Urtero eta gutxika urritzen doan flotaren arazoa, eta kasu askotan, itsasontziekin batera, arrantzarako kuotak eta lizentziak betiko joaten direla Euskal Herritik. Bitartean, instituzioek ez dituzte arrantzaren etorkizuna bermatzeko plan eta neurri zehatzak hartzen.
– Legearen gainetik daudela uste duten eskrupulurik gabeko enpresariak.
- Eskubideak garatu, borrokatu zein defendatzeagatik lana galtzeko beldurra duten langileez aprobetxatzen direnak.
- Paperik gabe, inolako eskubide aitorturik gabe eta bizitza aurrera ateratzeko edozein lan baldintza onartzeko beharrizana daukaten migratzaileez aprobetxatzen direnak.
Zoritxarrez horrelakoak ikusten ditugu oraindik gaur Euskal Herrian. XXI. mendeko esplotazioaren aurpegi bilakatzen ari da arrantza sektorea gurean.
Langileon eskubideak errespetatzeko, lan baldintza hobeak lortzeko eta injustizia guzti hauekin bukatzeko, antolatu eta borrokatu beharra daukagu, inork ez digulako ezer oparituko.
Beti Euskal Herria arrantzontziko arazoak patronalaren eta instituzioen arrazakeriari erantzuten dio, eta bereziki Euskal Herriko arrantza-sektoreari eragiten dio; izan ere, langile asko migratu eta arrazializatuak dira, Espainiako atzerritarrei buruzko legeak baldintzatuta daudenak, eta horrek ezkutuko ekonomian egotera behartzen ditu, oinarrizko eskubideak ukatzen zaizkielarik.
Horregatik, LAB sindikatutik exijitzen dugu langile hauen eskubideak urratuak direnean administrazioek ere beren gain har ditzatela dituzten erantzukizun politikoak eta beraien lanaren baldintzen jarraipen eraginkorra egin dezatela, erregularizatzeko mekanismo posibleak bermatuz lan eta bizi baldintza duinak eduki ditzaten. XXI. mendeko arrantza esklabismoarekin amaitzeko ordua da.
