Urtebete da Araban eta Bizkaian enpresa berriekin ibilbidea hasi genuenetik; urtebete La Pauk eta bere kudeaketak Eusko Jaurlaritzari erakutsi ziotenetik, beste behin ere, euskal osasun zerbitzuarentzat ezinbestekoak diren elementuen kudeaketa enpresa pribatuen esku usteak ez duela funtzionatzen. Urtebete igaro da berriro ere osasunaren eta, zehazki, anbulantzien pribatizazioaren akats handiaren lekuko izan ginenetik; akats hori urte gehiegitan betikotzen ari da.
Baina askorentzat, La Pau-ekin gertatu zena ez zen berria izan, batzuek beste enpresa batzuen ihes egindakoak bizi izan genituen, Larrialdiak enpresarena adibidez, Gabon Zahar gauean zerbitzua botata utzi zuena. Ulertezina da Eusko Jaurlaritzak nola hartzen duen sistema horrekin jarraitzeko erabakia, sistema hori ez baita funtzionatzen ari, ez langileentzat, ez gizartearentzat oro har.
Duela gutxi, Alberto MartĂnez Eusko Jaurlaritzako Osasun sailburuak zerbitzuaren jardueraren hazkundeaz hitz egiten zuen albiste batekin egin genuen topo. Bitxia da ikustea nola adierazten duen Martinezek “Gipuzkoan dagoeneko martxan daudela sistema publikoan integratutako anbulantziak. Errealitate bat da dagoeneko. Tolosan, Elgoibarren eta Donostian asistentzia ematen duten larrialdietako anbulantziak sistema publikoan integratuko dira beren zerbitzuaren osotasunean”, berretsi du. Eta, amaitzeko, zerbitzua modernizatzeko eta humanizatzeko konpromisoa berretsi eta ziurtatu du larrialdi-sistemak duela urtebete baino kaudimen eta kalitate handiagoa duela gaur egun.
Ahaztu egiten zaio esatea publiko egingo dituzten anbulantzia-zerbitzu horiek anbulantzia medikalizatuenak direla soilik (klaseak beti egon dira), baina parte onena zerbitzuaren modernizazioarekiko eta humanizazioarekiko konpromisoaren ondorioa da (pribatizatzea dehumanizatzea dela dioen balorazioarekin bat egiten dugu).
Gure ondorioa argia da: Euskal Autonomia Erkidegoan Osasun Sailari zerbitzua ematen dioten anbulantzia-zerbitzu guzti-guztiak (Osakidetzaren logoa anbulantzietan barne) Osakidetzan integratu behar dira, ez medikalizatuak bakarrik. Langile guztiok tratu bera merezi dugu, gure lanpostua edozein dela ere.
Ulertezina da nola Eusko Jaurlaritzak behin eta berriz erabakitzen duen amaiera zorigaiztokoa duen historia bat errepikatzea, baina orain beste aukera bat dute, beste amaiera bat emateko aukera dute; La Pauren ihesaren ondoren Araban eta Bizkaian anbulantzia-zerbitzurako egindako premiazko kontratuak amaitu egiten dira, SOS Deiak-en eta trafikoaren kontratuak ere (larrialdietako deiak kudeatzen dituztenak) amaitu egiten dira. Eusko Jaurlaritzak orain arte bezala jarraitzea erabakiko du, edo, azkenik, gainerakoekin jarraituko du anbulantzia medikalizatuekin egiten den bezala humanizatzeko?