Turismoa ez da gertakari neutrala, klase, genero eta jatorriak ezinbestean baldintzaturik agertzen baitzaigu.
Langileon ehuneko handi batek, diru sarrera eznahikoek eraginda, ezin dugu gure bizilekua ez den beste munduko bazterrik bisitatu. Emakumeon* gehiengo batek oporren erabilpen duinik egiteko aukerarik ez dugu, bizitza sostengatzeko nahitaezkoak diren etenik gabeko zaintza lanen kargaren ardura gure bizkar gelditu ohi delako. Langile migratu eta arrazializatuok, prekaritatearen isla gorena izaki, atseden eta aisialdi egun jarraierako aukera itxia dugu.
Are gehiago, turistifikazioaren fenomenoak hiri ereduarekin, eta beraz, bertako langileen lan eta bizi baldintzekin lotura zuzena du, lan baldintzak direla, etxebizitza arazoa dela… bizi proiektu duin bat garatzea galarazten duten ondorioak dakartza.
Gutxi batzuen negozio grina langileon beharren gainetik ari dira jartzen egungo agintari zein enpresariak. Gure hiriak hipokrisia eta handinahikeriaren erakusleiho bilakatu dituzte, turismora bideratutako zerbitzuak -enplegu prekarioa oinarri dutenak— biderkatzen ari dira eta herritarron eguneroko bizitza bizigarriak bermatzeko elementu komunitarioak gutxinaka-gutxinaka desagerrarazten ere bai.
LABetik, herritar oro jasangaitza den egoera honi muga jarri eta langile guztion mesedera jardungo duen hiri ereduaren alde borrokatzera deitzen dugu. Horregatik guztiagatik, ekainaren 15ean Europa hegoaldeko hiri ezberdinetan burutuko diren mobilizazioei gure babesik beroena eman nahi diegu eta bide honetan, BiziLagunEkinek deitutako mobilizazioa gure egin eta igande honetan Donostiako kaleak betetzera dei egiten dugu.
Bertan bizi nahi dugu! Donostiaren turistifikazioa gelditu!