Langabeziak behera egin du Hego Euskal Herrian. Iazko iraileko datuekin alderatuz, langabezia %6,1 jaitsi da (9.312 langabe gutxiago ) eta pasa den hilabetean baino % 1,3 gutxiago (1.851 herritar gutxiago daude langabezian). Nafarroan, aldiz, 227 langabe gehiago daude orotara, hau da, langabezia % 0,7 igo da pasa den hilabetearekin alderatuz.
Sektoreetako langabezia datuak herrialdeka gurutzatuz, ikus daiteke Nafarroako langabeziaren igoera zerbitzu sektorean egoniko langabe kopuruak eraginda izan dela (zerbitzu sektorean langabeziak % 1,4 egin du gora abuztutik); Araba, Gipuzkoa eta Bizkaian, aldiz, joera alderantzizkoa izan da, sektore honetan 921 langabe gutxiago abuztuan baino. Honekin guztiarekin, ondoriozta dezakegu, turismoaren eraginez, ostalaritza zein zerbitzuak sektoreek udan izaten duten gorakada mantendu dela Araba, Gipuzkoa eta Bizkaian irailean, Nafarroan behera egin duen bitartean.
Enplegua eta langabeziaren arteko korrelazioa zuzenena ez izan arren, oro har, elkarren eskutik datoz. Ostalaritzari loturiko zerbitzuetako enplegua eta lan baldintza prekarioak zein behin behinekotasunaren arteko korrelazioa, aldiz, erabatekoa da. Zentzu honetan, kezka iturria enpleguaren kalitatean jarri behar dugu.
Langabeziak gora edo behera egin dezake, baina argi dagoena da langileon lan eta bizi baldintzek okertzen jarraitzen dutela. 2008tik izaniko bilakaera izugarria izan da, prekaritatea eta pobrezia nonahi zabaldu da, aurrez dagoeneko sortuak zituzten arrakaletan are eta gehiago sakonduz.
Krisi ekosozial betean gaude. Hazkunde etengabearen mitoa jarraiki, kapital handien aberastasun metaketa goseak ekarri gaitu honaino. Eta oraingo honetan ere prekaritatean sakontzeko gogo eta nahia agerian ari da geratzen kapital handien eta patronalaren aldetik, gogoratu besterik ez dago Josu Jon Imazen adierazpenak elektriken zergaren aurka posizionatuz, eta bide batez Urkulluren ulermena, elektrikak inoizko irabazirik handienak jasotzen ari diren garai batean, eta langileria, bizitza garestitu ahala, desjabetze prozesu betean dagoenean.
Guk argi dugu egoerak zein sindikalismo mota behar duen: kontrabotere sindikalismoa, langileria guztiaren eskubideen defentsan lan egiten duena, lan eta bizi baldintza duinak lortzeko borrokatzen dena, langileria erabat zatitu nahi izan duten honetan berau batzeko lanean ari dena. Etxeko langileen hitzarmenaren defentsan, patronalak negoziatzera eseri ere egin nahi ez duen gatazkan, Glovo-ko langileen eskubideen defentsan ostalaritzako hitzarmena aplika diezaioten, funtzio publikoko langile guztien eskubideen alde mobilizatzen, metalgintzako langileekin eskuz esku borrokan hitzarmen duin baten alde. Horretan ari da LAB.